Die Transformasie van Marxisme tot Afgodery

Marxisme is fundamenteel nie bloot ‘n ekonomiese of politieke teorie nie, maar ‘n omvattende eskatologiese (toekomsverwagting) godsdiens wat die transendente God met die materiële proses van die geskiedenis vervang. Vanuit ‘n teologiese en sosiologiese perspektief transformeer Julius Malema die Marxisme deur gebruik te maak van die meganisme van sistemiese afguns. In hierdie ideologiese raamwerk word die “onderdrukte” verhef tot die status van ‘n nuwe heilige, terwyl die “onderdrukker” gereduseer word tot die vergestalting van die absolute bose. Hierdie gevaarlike dualisme vervang die Bybelse konsep van sonde—wat ‘n universele morele gebrek in alle mense is—met ‘n kunsmatige sosio-ekonomiese status. Dit ontken die transendente waarheid dat alle mense, ongeag hul klas of ras, as beelddraers van God (Imago Dei) verantwoordelik is vir hul eie morele dade. In plaas van Bybelse verlossing, word ‘n vals verlossing gesoek deur die onteiening van eiendom, wat neerkom op die direkte en institusionele verbreking van die agste en tiende gebooie. Die Woord van God is onomwonde in Eksodus 20:15 en 17: “Jy mag nie steel nie… Jy mag nie jou naaste se huis begeer nie.”
Deur rykdom-herverdeling as ‘n morele imperatief voor te stel, word Mammon—die afgod van materiële rykdom—nie verwerp nie, maar juis aanbid deur ‘n obsessiewe fokus op die beslaglegging daarvan.