Die Oorspronklike Ontwerp: ’n Senuweestelsel vir Eden

Wanneer ons die Bybelse geskiedenis van die allereerste begin af ontleed, word dit duidelik dat die mens se liggaam nie ’n toevallige nuutjie van evolusie is nie, maar ’n direkte, gewilde skeppingsdaad van God. Binne die raamwerk van die grammatikaal-historiese hermeneutiek—waar ons die Bybelteks interpreteer volgens die oorspronklike taalkundige reëls en die historiese konteks waarin dit geskryf is—sien ons dat die menslike liggaam, insluitend die ingewikkelde senuweestelsel, reeds met die skepping volmaak gefunksioneer het.

In Genesis 2:7 lees ons die historiese verslag van die mens se ontstaan: “En die HERE God het die mens geformeer uit die stof van die aarde en in sy neus die asem van die lewe geblaas. So het dan die mens ‘n lewende siel geword.” God het die mens geskape as ’n geïntegreerde wese van gees, siel en liggaam. Hierdie fisiese liggaam is toegerus met die vermoë tot waarneming, persepsie, paraatheid, bewustheid van sy eie bestaan en omgewing, asook die vermoë tot vinnige fisiese reaksie. Voor die sondeval was hierdie biologiese meganismes deel van dit wat God Self as besonder goed verklaar het. Genesis 1:31 bevestig: “Toe sien God alles wat Hy gemaak het, en — dit was baie goed. En dit was aand en dit was môre, die sesde dag.”

In die ongeskonde omgewing van die tuin van Eden (Gen. 2:8, 15) het Adam en Eva hul senuweestelsel nodig gehad om die skepping te verken, die tuin te bewerk (Gen. 2:15), heerskappy oor die aarde te beoefen (Gen. 1:28) en in ongebroke gemeenskap met hul Skepper te leef (Gen. 3:8). Die vermoë om sintuiglike prikkels te ervaar, is ontwerp vir vreugde, ontdekking en gehoorsame arbeid (Gen. 1:29-31, 2:9). In Eden was daar geen uiterste bedreiging, geweld, siekte, chroniese uitputting of dood (Gen. 1:31, vgl. Gen. 3:17-19) wat die senuweestelsel in ’n toestand van paniek of oorlading kon dompel nie. Die mens se fisiologie het in perfekte harmonie met sy omgewing en sy Maker gefunksioneer (Gen. 1:31).