Die geopolitieke en teologiese fokus van die wêreld is onwankelbaar gerig op ‘n klein strokie land aan die oostelike kus van die Middellandse See: Israel. Vir eeue lank, en veral in die moderne era, wek die vraagstuk rondom die Joodse volk se reg op selfbeskikking en nasionale bestaan intense debat op (Sionisme). Binne die Christelike teologie is hierdie debat nie bloot polities of humanisties van aard nie; dit sny regdeur na die kern van hoe die Heilige Skrif geïnterpreteer word.

Om die verhouding tussen die Christelike geloof en die staat Israel te verstaan, is dit nodig om terug te keer na die fondamente van die skrifverklaring, spesifiek die grammatikaal-historiese hermeneutiek. Hierdie artikel ondersoek die definisie van Sionisme, die teologiese mandaat vir Christene om Israel te ondersteun en te seën, en die Bybelse profesieë aangaande die eskatologiese (eindtydse) toename in antisemitisme as ‘n verskynsel van sataniese oorsprong.