In die moderne teologiese landskap word die vraag oor die ewige sekuriteit van die gelowige dikwels gedebatteer. Wanneer die ernstige waarskuwings in Openbaring 22:18–19 gelees word, ontstaan die vraag onvermydelik: gaan ’n persoon verlore omdat hy die woorde van die Skrif verdraai, óf gaan hy verlore vanweë sy verwerping van die ware evangelie van Jesus Christus? Teoloë en Bybellesers gryp dikwels na hierdie teks om te probeer bewys dat ’n wedergebore gelowige wel sy saligheid kan verloor as hy hom skuldig maak aan die sondes wat hier genoem word. Hierdie interpretasie laat baie gelowiges twyfel oor hul ewige bestemming. Wanneer hierdie gedeelte egter deur die lens van ’n streng letterlike, grammatikaal-historiese Skrifverklaring (hermeneutiek) gelees word, word dit duidelik dat Openbaring 22:18–19 geensins bewys dat ’n kind van God sy ewige lewe kan verbeur nie, maar dat die finale veroordeling van die ongelowige die direkte gevolg van sy ongeloof is, terwyl die gelowige se risiko op ’n heel ander terrein lê.

Om die Skrif reg te hanteer, moet ons begin by die fundamentele natuur van God en die aard van Sy openbaring. God is ’n God van waarheid en Hy kan Homself nooit weerspreek nie (Numeri 23:19, 2 Timoteus 2:13). Die basiese wet van die logika—naamlik die wet van nieteenstrydigheid—geld ook in die teologie: twee teenstrydige stellings kan nie albei op dieselfde tyd en in dieselfde opsig waar wees nie. As die Heilige Gees deur die apostel Johannes in Johannes 3:16 verklaar dat elkeen wat in die Seun glo “nie verlore mag gaan nie, maar die ewige lewe kan hê”, kan dieselfde Heilige Gees nie in Openbaring 22:19 sê dat ’n waarlik gelowige wél verlore kan gaan nie. As die ewige lewe verloor kan word, was dit van die begin af nooit “ewig” nie. Om Openbaring 22:18-19 reg te verstaan, moet ons die konteks van die boek Openbaring, die grammatika van die teks, en die algehele bedelings- en kontekstuele raamwerk (die dispensasionele raamwerk) noukeurig ondersoek.

Die Konteks en Grammatika van Openbaring 22:18-19

Die teks van Openbaring 22:18-19 lui soos volg in die 1933/1953-Afrikaanse Vertaling: “Want ek betuig aan elkeen wat die woorde van die profesie van hierdie boek hoor: As iemand by hierdie dinge voeg, sal God oor hom die plae voeg wat in hierdie boek geskrywe is. En as iemand iets wegneem uit die woorde van die boek van hierdie profesie, sal God sy deel wegneem uit die boek van die lewe en uit die heilige stad en uit die dinge wat in hierdie boek geskrywe is.”

Om hierdie teks korrek te vertolk, moet ons die letterlik-grammatikaal-historiese metode van teksontleding (eksegese) toepas. Dit beteken dat ons die woorde in hul normale, gewone sin moet verstaan, ooreenkomstig die reëls van die Griekse grammatika en die historiese omgewing waarin Johannes geskryf het.

Eerstens moet ons let op die gehoor wat hier aangespreek word. Johannes skryf: “ek betuig aan elkeen wat die woorde van die profesie van hierdie boek hoor”. Hierdie is ’n algemene waarskuwing wat tot enige hoorder gerig is en dus sowel gelowiges as ongelowiges insluit. Die teks maak egter ’n duidelike onderskeid tussen die handelinge van mense en die spesifieke gevolge van daardie handelinge.

Die kern van die debat lê in vers 19, spesifiek die frase “sal God sy deel wegneem uit die boek van die lewe”. Teologiese stelsels wat voorwaardelike saligheid leer, aanvaar dikwels sonder meer dat “om ’n deel in die boek van die lewe te hê” gelykstaande is aan die intrinsieke besit van die ewige saligheid, en dat die “wegneem” daarvan beteken dat iemand sy verlossing verloor. Hierdie lyn van redenering ignoreer egter die presiese Griekse grammatika en die spesifieke betekenis van die woorde wat gebruik word.

In die Griekse teks van die Textus Receptus lees hierdie gedeelte uitdruklik dat God iemand se “deel” sal wegneem uit die “boek van die lewe” (biblou tes zoes). Die deurslaggewende sleutelwoord in die oorspronklike Grieks is “meros”, wat vertaal word as “deel”, “aandeel” of “toewysing”.

Hierdie taalkundige keuse bevat ’n diep teologiese waarheid wanneer ons kyk na die semantiese kontras tussen meros en zoe:

• Zoe (lewe) verwys na die kwaliteit en wese van die ewige lewe self—’n onverdiende gawe wat die gelowige onvoorwaardelik besit. (lees gerus die artikel “Wat is die ewige lewe”

• Meros (deel) verwys na die gegewe porsie, erfdeel of spesifieke voorregte wat uit daardie lewe en posisie voortspruit.

Die grammatikale objek wat in Openbaring 22:19 weggeneem word (deur die werkwoord aphaireo), is uitdruklik nie die gelowige se zoe (lewe) nie, maar wel sy meros (aandeel of voorregte) uit die boek van die lewe.

Hierdie betekenis word bevestig deur die Nuwe-Testamentiese gebruik van meros in ander Bybelse parallelle, waar die woord gebruik word om gemeenskap, erfenis of deelname aan te dui, en nooit die besit van verlossing self nie:

• In Johannes 13:8 sê Jesus vir Petrus: “As Ek jou nie was nie, het jy geen deel (meros) aan My nie.” Dit het geensins beteken dat Petrus sy saligheid sou verloor nie, maar dat hy sy aandeel in die vennootskap, diens en bevoorregte gemeenskap saam met Christus sou mis. Die konteks is dissipelskap, nie die ewige lewe nie. Onthou, Petrus was alreeds gered. Daarbenewens het Jesus reeds tevore aan Petrus en die apostels die onverbreekbare belofte gemaak dat hulle in die toekomstige Koninkryk op twaalf trone sal sit om die twaalf stamme van Israel te oordeel (Mat. 19:27–28; Luk. 22:28–30). Jesus se waarskuwing in Johannes 13:8 dat Petrus geen “deel” (meros) aan Hom sou hê as hy hom nie laat was nie, kon dus geensins verwys na die verlies van sy saligheid of sy plek in die Koninkryk nie. Dit het gegaan oor die handhawing van sy daaglikse, praktiese gemeenskap en diensverhouding met Christus. (Die leser word ten sterkste aangeraai om die artikel “Die Drie Fases van Verlossing” te lees.)

• In Lukas 15:12 vra die verlore seun vir die “deel (meros) van die eiendom wat hom toekom”. Hy het sy meros (sy erfenis en voorregte) verkwis, maar hy het nooit opgehou om ‘n seun van die vader te wees nie.

Ten slotte is dit belangrik om die konstruksie van die “Boek van die Lewe” in die Textus Receptus te verstaan. Die Boek van die Lewe is nie bloot ‘n register van wie gered is nie (vgl. Fil. 4:3; Op. 3:5, 20:15), maar dien ook as ‘n hemelse register van burgerregte en koninklike voorregte in die Nuwe Jerusalem (Op. 21:24–27, 22:14). Om iemand se deel (meros) uit die boek en uit die heilige stad weg te neem (Op. 22:19), beteken dus dat daardie persoon ontneem word van sy plek op die lys van gelowiges wat kwalifiseer vir heerskappy, spesifieke eer, ‘n beter opstanding (Heb. 11:35) en erfenisregte in die toekomstige Millenniale Koninkryk en die Nuwe Jerusalem (2 Tim. 2:12; Op. 2:26–27, 3:21)—nie dat hy sy ewige lewe self verloor nie (Joh. 10:28; Rom. 8:1). Dit verwys na ‘n erfenis bo en behalwe dit wat alle gelowiges ontvang, en wat deur getrouheid aan die Here as genadeloon verdien kan word (1 Kor. 3:14; Kol. 3:23–24). Alle gelowiges ontvang outomaties ‘n erfenis op grond van hul geloof in die evangelie (Ef. 1:13–14; 1 Pet. 1:3–4), maar getroue gelowiges ontvang ‘n groter erfenis as beloning vir hul gehoorsaamheid (Luk. 19:16–19; 2 Tim. 4:7–8; Heb. 10:35–36).

Die Onderskeid tussen die Besit van die Lewe en die Erfenis van die Koninkryk

Daar is ’n noodsaaklike, Bybelse onderskeid wat deurlopend gehandhaaf word: die onderskeid tussen die besit van die ewige lewe (wat ’n gratis geskenk is op grond van geloof alleen) en die erfenis of beloning van die gelowige (wat verwerf word deur getrouheid en gehoorsaamheid).

Die ewige lewe is ’n onverdiende geskenk. Romeine 6:23 verklaar uitdruklik: “Want die loon van die sonde is die dood, maar die genadegif van God is die ewige lewe in Christus Jesus, onse Here.”

Hierdie geskenk word ontvang die oomblik wanneer ’n persoon in Jesus Christus glo vir die ewige lewe (Johannes 3:36, Johannes 5:24, Johannes 6:47). Dit is nie gebaseer op menslike werke voor of na die wedergeboorte nie (Efesiërs 2:8-9, Titus 3:5). Om die ewige lewe te ontvang, kos die mens niks nie, want Christus het die volle prys aan die kruis betaal.

Aan die ander kant staan die beloningserfenis van die gelowige (1 Kor. 3:14; Kol. 3:24). Die Bybel leer dat hoewel alle gelowiges kinders van God is (Joh. 1:12; Gal. 3:26) en die ewige lewe besit (Joh. 3:36, 5:24), nie alle gelowiges outomaties dieselfde beloning (1 Kor. 3:12–15; 2 Kor. 5:10) of heerskappy in die toekomstige Koninkryk sal geniet nie (2 Tim. 2:12; Op. 2:26–27, 3:21). In die Bybel word dikwels ‘n onderskeid getref tussen die algemene/outomatiese erfenis (kindskap/ewige lewe; Rom. 8:17a; Ef. 1:13–14; 1 Pet. 1:3–4) en die voorwaardelike erfenis (beloning/heerskappy; Rom. 8:17b; Kol. 3:23–24; Heb. 10:35–36). In Kolossense 3:23–24 skryf Paulus aan gelowiges: “En wat julle ook al doen, doen dit van harte soos vir die Here en nie vir mense nie, omdat julle weet dat julle van die Here die erfenis as vergelding (beloning) sal ontvang, want julle dien die Here Christus.”

Dit is belangrik om te onthou dat die gawe van die ewige lewe nie ‘n beloning vir goeie werke kan wees nie (Rom. 4:4–5, 11:6; Ef. 2:8–9; Tit. 3:5)—anders sou dit ‘n verdiende loon wees (Rom. 4:4). Dit is ‘n genadegawe wat slegs deur geloof van God ontvang word. In Kolossense 3:23-24 sien ons dat die “erfenis as vergelding (beloning)“ verbind is aan getroue diens, omdat Paulus aan mense skryf wat alreeds die ewige lewe besit. Paulus praat dus hier van ‘n erfenis wat as genadeloon deur getroue diens verdien word.

Wanneer Openbaring 22:19 dus praat van die wegneem van iemand se “deel” (meros) uit die heilige stad en uit die dinge wat in die boek geskryf is, verwys dit na die verlies van regte, voorregte en belonings in die Nuwe Jerusalem en die toekomstige Koninkryk. Dit verwys nie na die verlies van die ewige lewe self nie. ’n Gelowige wat hom skuldig maak aan die korrupsie van God se Woord sal swaar tugtiging en die verlies van sy ewige belonings in die gesig staar (1 Korintiërs 3:15), maar sy ewige bestemming as ‘n kind van God bly vas op grond van Christus se voltooide werk.

Die Absolute Sekerheid van die Ewige Lewe in die Evangelie van Johannes

Om die boek Openbaring reg te verstaan, moet ons dit lees in die lig van die ander geskrifte van dieselfde skrywer, die apostel Johannes. Die Evangelie volgens Johannes is die enigste boek in die Nuwe Testament wat eksplisiet geskryf is met die doel om te verduidelik hoe ‘n mens die ewige lewe ontvang (Johannes 20:31).

In die Evangelie van Johannes gebruik Jesus die mees ondubbelsinnige taal moontlik om die absolute sekerheid van die gelowige se saligheid te beskryf. Beskou die volgende uitsprake van ons Here Jesus Christus:

• Johannes 3:16: “Want so lief het God die wêreld gehad, dat Hy sy eniggebore Seun gegee het, sodat elkeen wat in Hom glo, nie verlore mag gaan nie, maar die ewige lewe kan hê.”

• Johannes 5:24: “Voorwaar, voorwaar Ek sê vir julle, wie my woord hoor en Hom glo wat My gestuur het, het (as huidige en ewige besitting) die ewige lewe en kom nie in die oordeel nie, maar het (alreeds) oorgegaan uit die dood in die lewe.”

• Johannes 6:37: “Al wat die Vader My gee, sal na My toe kom; en Ek sal hom wat na My toe kom, nooit uitwerp nie.”

• Johannes 10:28-29: “En Ek gee hulle die ewige lewe, en hulle sal nooit verlore gaan tot in ewigheid nie, en niemand sal hulle uit my hand ruk nie. My Vader wat hulle aan My gegee het, is groter as almal; en niemand kan hulle uit die hand van my Vader ruk nie.”

Wanneer ons hierdie tekste grammatikaal-histories ontleed, sien ons dat die belofte van Jesus absoluut en onvoorwaardelik is sodra die vereiste van geloof nagekom is. In Johannes 10:28 gebruik die Griekse teks die mees kragtige vorm van ontkenning wat in die Griekse taal beskikbaar is: ou me eis ton aiona, wat letterlik vertaal kan word as “hulle sal beslis nooit, ooit tot in ewigheid verlore gaan nie.”

As Openbaring 22:19 sou beteken dat ’n gelowige sy saligheid kan verloor wanneer hy die Skrif verdraai, sou dit ’n regstreekse teenstrydigheid skep met Jesus se woorde in Johannes 10:28. Dit sou beteken dat Jesus gesê het: “Hulle sal nooit verlore gaan nie, tensy hulle die woorde van die profesie verander.” Maar Jesus het nie daardie voorbehoud bygevoeg nie. Om so ’n voorbehoud te maak, sou wees om die wet van nieteenstrydigheid te verbreek en te beweer dat die Skrif Homself weerspreek. God kan nie gee en gelyktydig terugneem wat Hy op grond van genade alleen belowe het nie.

Die Klassieke Dispensasionele en Eskatologiese Perspektief

Die boek Openbaring is ’n profetiese boek wat grootliks handel oor toekomstige eindtydse (eskatologiese) gebeure (Op. 1:1, 1:19, 22:6). As klassieke dispensasionaliste verstaan ons dat die profetiese gebeure in Openbaring vanaf hoofstuk 4 handel oor die sewe jaar van die Verdrukking (die 70ste week van Daniël; Dan. 9:27; Op. 4:1–19:21), wat gevolg word deur die letterlike Tweede Koms van Christus (Op. 19:11–16), die Duisendjarige Vrederyk (Millennium; Op. 20:1–6), en ten slotte die Nuwe Hemel en die Nuwe Aarde (Op. 21:1–22:5). Voordat die Verdrukking egter kan plaasvind, is die kerk alreeds deur die Voorverdrukking-Wegraping van die aarde af verwyder (1 Thess. 1:10, 4:16–17, 5:9; 2 Thess. 2:1–8; Op. 3:10).

Die ‘Koninkryk van God’ in dispensasionele teologie is nie ’n huidige geestelike realiteit of ‘n ‘heerskappy in die hart’ nie (vgl. Hand. 1:6; 1 Kor. 4:8; Ef. 1:22–23). Dit is die toekomstige, letterlike en aardse heerskappy van Jesus Christus vanaf die troon van Dawid in Jerusalem (2 Sam. 7:12–16; Ps. 89:3–4; Jes. 9:5–6; Jer. 23:5–6; Luk. 1:32–33), wat gevestig sal word ná Israel se nasionale bekering aan die einde van die Verdrukking (Sef. 3:14–20; Sag. 12:10, 14:4–9; Rom. 11:25–27; Op. 19:11–20:6). Gelowiges in die huidige Kerkbedeling is nie tans in die Koninkryk as sodanig nie (1 Kor. 4:8; Kol. 1:13; 2 Tim. 4:18), maar ons is erfgename van daardie toekomstige Koninkryk (Rom. 8:17; 1 Kor. 6:9–10; Gal. 5:21; Ef. 5:5; 2 Tim. 2:12; Jak. 2:5; Op. 2:26–27, 3:21).

Hierdie eindtydse konteks is van kardinale belang wanneer ons Openbaring 22 lees. In die eindtyd, veral tydens die Verdrukking, sal daar valse profete en antichristelike magte wees wat die profetiese Woord van God aktief sal probeer verdraai en vervals. Die waarskuwing in Openbaring 22:18-19 is ‘n spesifieke profetiese waarskuwing teen die erns van die verdraaiing van hierdie profetiese boek, wat die finale ontvouing van God se planne vir die mensdom openbaar.

• Wanneer ’n ongelowige die woorde van hierdie profesie verdraai, weglaat of toevoeg is dit bloot die vrug van sy onwedergebore hart (Mat. 12:34–35; 1 Kor. 2:14) en sy verwerping van die suiwer evangelie (Gal. 1:6–9). Sy ewige bestemming in die poel van vuur (Op. 20:15) is die direkte gevolg van sy ongeloof en verwerping van Christus (Joh. 3:18, 3:36; 2 Thess. 1:8–9), nie bloot van sy tekstuele verdraaiing nie. Die verdraaiing van die Skrif demonstreer openlik sy rebellie (2 Pet. 3:16), en daarom sal hy sowel die tydelike oordele van die Verdrukking (Op. 6–19, 22:18) as die ewige skeiding van God in die poel van vuur dra (2 Thess. 1:9)—sonder enige “deel” aan die heilige stad of sy seëninge (Op. 21:27, 22:19). Hierdie mense het as gevolg van hulle ongeloof (Heb. 3:19, 4:2) nooit die toegerekende geregtigheid van Christus ontvang nie (Rom. 4:3–5, 5:17; 2 Kor. 5:21; Filip. 3:9), en het dus in hulle sondes gesterf (Joh. 8:24; Ef. 2:1).

• As ’n gelowige hom egter skuldig sou maak aan die verdraaiing, weglating of toevoeging van die profetiese teks, (miskien deur valse leringe, onbedagsaamheid, of selfs moedswilligheid in ‘n poging om sy dwaalleer te regverdig; Gal. 1:6–9; 2 Pet. 3:16), oordeel God hom as ’n kind wat tugtiging verdien (Heb. 12:5–11; Op. 3:19). In hierdie lewe kan dit fisiese dissipline of selfs die fisiese dood beteken (1 Korintiërs 11:30, 1 Johannes 5:16). By die Regterstoel van Christus (die Bema; Rom. 14:10–12; 2 Kor. 5:10) sal daardie gelowige sy belonings verloor (1 Kor. 3:15; 2 Joh. 1:8). Hy sal sy ‘deel’ (meros) van sy regte, voorregte en belonings in die Nuwe Jerusalem en die toekomstige Koninkryk verbeur (Op. 22:19; vgl. Op. 2:26–27, 3:21), maar hy self sal gered word, “alhoewel soos deur vuur heen” (1 Korintiërs 3:15).

Die Aard van die Wedergeboorte en die Genadeverbond

Om verder te verstaan waarom die ewige lewe nie verloor kan word nie (Joh. 10:28–29; Rom. 8:38–39), moet ons kyk na die geestelike realiteit van die wedergeboorte (Joh. 3:3–8; Tit. 3:5). Wedergeboorte (palingenesia; Tit. 3:5) is nie ’n menslike besluit, ’n werk van die vlees of ’n poging om beter te lewe nie (Joh. 1:12–13; Rom. 9:16; Gal. 3:3); dit is ’n bonatuurlike skeppingsdaad van God waarin ’n geestelik dooie mens lewend gemaak word (2 Kor. 5:17; Ef. 2:1–5; Kol. 2:13; 1 Pet. 1:3, 1:23).

Johannes gebruik die familie-analogie om hierdie waarheid te beklemtoon. In Johannes 1:12-13 skryf hy: “Maar almal wat Hom aangeneem het, aan hulle het Hy mag gegee om kinders van God te word, aan hulle wat in sy Naam glo; wat nie uit die bloed, ook nie uit die wil van die vlees, ook nie uit die wil van ‘n man nie, maar uit God gebore is.”

Wanneer iemand uit God gebore is, word hy ’n wettige en geestelike kind van God (Joh. 1:12–13; 1 Joh. 3:1–2, 5:1). In die natuurlike wêreld is dit onmoontlik vir ’n kind om ‘ont-gebore’ te word (1 Pet. 1:23). ‘n Kind kan sy vader ongehoorsaam wees, die familienaam skande aandoen, en sy rykdom of erfenis verkwis (soos die verlore seun in Lukas 15; vgl. Luk. 15:11–32, spesifiek v. 24, 32), maar hy hou nooit op om die seun van sy vader te wees nie. Die bloedlyn en die geboorte-akte kan nie uitgewis word nie (Rom. 8:15–17; Gal. 4:6–7).

Op dieselfde wyse is die geestelike wedergeboorte ‘n permanente status. 1 Petrus 1:23 bevestig dit: “Omdat julle wedergebore is nie uit verganklike saad nie, maar uit onverganklike (aphthartos), deur die lewende woord van God wat tot in ewigheid bly.” Omdat die saad van die nuwe lewe onverganklik (aphthartos) is, kan die lewe wat daaruit spruit teologies en biologies-analogies nooit doodgaan of geëindig word nie.

As die saad van die wedergeboorte onverganklik (aphthartos) is, hoe kan die lewe wat daaruit spruit ooit beëindig word? As ’n gelowige deur ‘n sonde soos die verdraaiing van die Skrif sy saligheid kon verloor, sou die saad van God verganklik wees, wat die Bybelse teks direk sou weerspreek. Dit is teologies onmoontlik. Die Bybel leer dat die Heilige Gees die gelowige verseël vir die dag van verlossing (Efesiërs 1:13-14, Efesiërs 4:30). Hierdie voorsiening van die Gees is God se waarborg dat die gelowige se ewige bestemming vasstaan.

Die Wet van Logika en Teologiese Konsekwentheid

Die wet van nieteenstrydigheid is nie ‘n menslike uitvinding nie, maar ‘n weerspieëling van die karakter van God. God is die Bron van alle waarheid en orde (1 Korintiërs 14:33). Hy spreek die waarheid, en Sy Woord is die waarheid (Johannes 17:17).

Wanneer ons teologie bou, moet ons konsekwent wees. Ons kan nie ‘n interpretasie van Openbaring 22:18-19 aanvaar wat die mees duidelike, ondubbelsinnige stellings van die res van die Nuwe Testament ongeldig maak nie. Dit is ‘n fundamentele reël van die hermeneutiek dat die onduidelike gedeeltes in die Skrif geïnterpreteer moet word in die lig van die duidelike gedeeltes, en nie andersom nie.

Die stellings oor die ewige sekerheid in die Evangelie van Johannes en die briewe van Paulus is oorweldigend duidelik:

• Romeine 8:38-39 leer dat niks ons kan skei van die liefde van God wat daar in Christus Jesus is nie.

• Hebreërs 10:14 leer dat Christus deur een offer vir altyd dié volmaak het wat geheilig word.

• 2 Timoteus 2:13 herinner ons: “As ons ontrou is, Hy bly getrou; Hy kan Homself nie verloën nie.”

As Openbaring 22:19 vertolk word as “jy sal jou ewige saligheid verloor as jy woorde byvoeg of wegneem”, skep dit ‘n direkte teenstrydigheid met hierdie tekste. Dit sou beteken:

• Stelling A: ’n Gelowige kan nooit verlore gaan nie (Johannes 10:28).

• Stelling B: ’n Gelowige kan verlore gaan as hy woorde by Openbaring voeg of daarvan wegneem (Vals interpretasie van Openbaring 22:19).

Hierdie twee stellings sluit mekaar uit; hulle kan nie albei waar wees nie. Omdat God Homself nie kan weerspreek nie, en omdat die Skrif nie gebreek kan word nie (Johannes 10:35), moet een van hierdie twee interpretasies verkeerd wees. Aangesien Stelling A die mees eksplisiete, herhaalde en grammatikaal duidelike lering van ons Here Jesus Christus is, moet die fout lê by die vertolking van Stelling B.

Die korrekte, logiese en teologies konsekwente interpretasie van Openbaring 22:19 is dus dat die “wegneem van sy deel” (meros) verwys na die verlies van belonings, voorregte en erfenis in die toekomstige Koninkryk en die Nuwe Jerusalem (1 Kor. 3:15; 2 Joh. 1:8; Op. 22:19), en geensins na die verlies van die ewige lewe nie (Joh. 10:28; Rom. 8:1). ‘n Ongelowige gaan verlore omdat hy die evangelie verwerp (Joh. 3:18, 36) of ‘n werke-evangelie of ‘n ander evangelie as die ware evangelie glo (Gal. 1:6–9; Rom. 11:6).

Die Ware Aard van die Waarskuwing in Openbaring 22:18-19

Waarom bevat die Bybel dan so ‘n strawwe waarskuwing aan die einde van die kanon (Op. 22:18–19; vgl. Deut. 4:2, 12:32; Spr. 30:5–6)? Is dit net ‘n denkbeeldige dreigement? Geensins nie. Die waarskuwings in die Skrif is ernstig en reëel, maar ons moet verstaan wat op die spel is (Heb. 2:1–3, 10:26–31, 12:25).

God neem die integriteit van Sy geopenbaarde Woord uiters ernstig op (Ps. 138:2; 2 Tim. 3:16–17; 1 Pet. 1:24–25). In die ou tyd het konings hul seëls op dokumente geplaas, en enigiemand wat die koninklike dekreet verander het, het die doodstraf in die gesig gestaar (vgl. Ester 3:12, 8:8; Dan. 6:8, 15). Die boek Openbaring is die finale openbaring van Jesus Christus aan die mensdom (Op. 1:1, 22:6, 22:16). Dit bevat die ontvouing van die geskiedenis, die finale oorwinning van Christus, en die vestiging van Sy ewige Koninkryk (Op. 11:15, 19:11–16, 20:4, 21:1–5).

Die Vrye Genade-boodskap as die Anker van die Gelowige

Die klassieke vryegenade-perspektief staan as ‘n baken van hoop en sekerheid vir die gelowige. Dit roep die kerk terug na die suiwerheid van die Evangelie soos dit deur die apostels gepreek is. Saligheid is deur genade alleen, deur geloof alleen, in Christus alleen (Efesiërs 2:8-9).

Wanneer teologiese stelsels werke of volharding by die voorwaardes vir die behoud van die ewige lewe voeg, verander hulle die Evangelie van genade in ‘n stelsel van menslike werke (Rom. 4:4–5, 11:6; Gal. 1:6–9, 3:1–3, 5:4). As my ewige behoud afhang van my vermoë om nooit die Skrif verkeerd te verstaan of te verdraai nie, dan is my saligheid uiteindelik gebaseer op my eie volmaaktheid en kennis, en nie op die voltooide werk van Christus nie (Joh. 19:30; Rom. 3:20–28; Filip. 3:9; Heb. 10:10–14).

Maar die Bybel leer dat Christus die Beplanner, Voleinder en Voleinding van ons geloof is (Heb. 12:2; vgl. Filip. 1:6). Ons sekerheid lê nie in ons eie wankelrige greep op God nie, maar in Sy almagtige, onverbreekbare greep op ons (Joh. 10:28–29; 2 Tim. 2:13; 1 Pet. 1:5; Judas 1:24). In Johannes 6:39 verklaar Jesus die wil van die Vader: “En dit is die wil van die Vader wat My gestuur het, dat al wat Hy My gegee het, Ek daarvan niks mag verloor nie, maar dit opwek op die laaste dag” (vgl. Joh. 6:37, 6:40, 6:44).

As Jesus selfs net én gelowige sou verloor—hetsy weens misleiding, teologiese foute, of enige ander sonde—sou Hy misluk het om die wil van die Vader uit te voer. Maar Christus kan nie misluk nie. Hy is die almagtige Saligmaker wat in staat is om diegene wat deur Hom na God gaan, volkome te red (Hebreërs 7:25).

Ter Afsluiting

Openbaring 22:18-19 is ‘n plegtige, ernstige waarskuwing teen die vervalsing van die profetiese Woord van God. Dit herinner ons aan die absolute heiligheid van die Skrif en die ernstige gevolge wat wag op enigeen wat God se openbaring verdraai.

Hierdie teks kan egter onder geen omstandighede gebruik word om te probeer bewys dat ‘n wedergebore gelowige sy ewige saligheid kan verloor nie. Om dit te doen, skep ‘n onoorbrugbare teologiese en logiese teenstrydigheid met die duidelike, onvoorwaardelike beloftes van Jesus Christus in die Evangelie van Johannes en die res van die Nuwe Testament.

God weerspreek Homself nooit nie. Die wet van nieteenstrydigheid dwing ons om die Skrif harmonieus te interpreteer. Die ewige lewe is ‘n onverdiende geskenk wat nooit teruggeëis word nie. Die waarskuwing van Openbaring 22:19 handel oor die verlies van belonings, voorregte en die erfenis (meros) in die toekomstige, letterlike Millenniale Koninkryk en die Nuwe Jerusalem, en nie oor die verlies van die ewige lewe self nie.

As gelowiges in die huidige tydvak mag ons vasstaan in die volkome sekerheid van ons verlossing (Joh. 10:28–29; Rom. 8:38–39), terwyl ons gelyktydig opgeroep word om die Woord van God met die grootste respek, gehoorsaamheid en noukeurigheid te hanteer (2 Tim. 2:15; 1 Pet. 1:24–25). Ons wag op die toekomstige, letterlike Koninkryk van ons Here Jesus Christus (Tit. 2:13; Op. 20:4–6), wetende dat ons geloof in Hom ons ewig veilig gestel het in die palms van Sy hande (Joh. 10:28; Ef. 1:13–14). Ons moet immers onthou dat God wil hê ons moet die boek Openbaring bestudeer en verstaan (Op. 1:3, 22:7). Predikers wat versuim om die boek Openbaring te verkondig, versuim hul plig (Hand. 20:27; 2 Tim. 4:1–2) en sal, indien hulle wedergebore is, genadeloon verbeur (1 Kor. 3:14–15; 1 Pet. 5:2–4; 2 Joh. 1:8). ‘n Persoon gaan immers verlore omdat hy die suiwer evangelie van Jesus Christus verwerp of ‘n valse, verdraaide evangelie glo (Joh. 3:18, 3:36, 8:24; Gal. 1:6–9, 2:16, 5:4; 2 Thess. 1:8–9), en nie omdat hy hom as gelowige skuldig maak aan ‘n tekstuele verdraaiing nie. Die meeste gelowiges maak hulleself immers op die een of ander wyse aan die verdraaiing van die skrif skuldig. Kyk maar na die verskillende leerstellings wat deur ware Christene verkondig word. Dit hoort egter nie so nie en het ingrypende implikasies vir die gelowige, maar beteken nooit die verlies van die ewige lewe nie.

Seën groete.