In die moderne teologiese landskap word die vraag oor die ewige sekuriteit van die gelowige dikwels gedebatteer. Wanneer die ernstige waarskuwings in Openbaring 22:18–19 gelees word, ontstaan die vraag onvermydelik: gaan ’n persoon verlore omdat hy die woorde van die Skrif verdraai, óf gaan hy verlore vanweë sy verwerping van die ware evangelie van Jesus Christus? Teoloë en Bybellesers gryp dikwels na hierdie teks om te probeer bewys dat ’n wedergebore gelowige wel sy saligheid kan verloor as hy hom skuldig maak aan die sondes wat hier genoem word. Hierdie interpretasie laat baie gelowiges twyfel oor hul ewige bestemming. Wanneer hierdie gedeelte egter deur die lens van ’n streng letterlike, grammatikaal-historiese Skrifverklaring (hermeneutiek) gelees word, word dit duidelik dat Openbaring 22:18–19 geensins bewys dat ’n kind van God sy ewige lewe kan verbeur nie, maar dat die finale veroordeling van die ongelowige die direkte gevolg van sy ongeloof is, terwyl die gelowige se risiko op ’n heel ander terrein lê.