Die opdrag van Jesus Christus aan Sy dissipels om die “stof van hul voete af te skud” wanneer ‘n stad of huis hulle verwerp, verteenwoordig een van die mees deurtastende beelde in die Nuwe Testamentiese kanon. Die opdrag van die Here Jesus aan Sy dissipels vind sy primêre neerslag in die Sinoptiese Evangelies (die ooreenstemmende verslae van Mattheüs, Markus en Lukas), waar die handeling om die “stof van die voete af te skud” as ‘n formele teken van verwerping dien. In Mattheüs 10:14 word hierdie mandaat pertinent opgeteken: “En as iemand julle nie ontvang nie en na julle woorde nie luister nie, gaan uit daardie huis of daardie stad uit en skud die stof van julle voete af.” Hierdie opdrag word verder in Markus 6:11 beklemtoon, wat die juridiese aard daarvan as ‘n getuienis teen die onwillige hoorders bevestig: “En almal wat julle nie ontvang of na julle luister nie, gaan daarvandaan weg en skud die stof onder julle voete af tot ’n getuienis teen hulle.” In die hedendaagse konteks word hierdie bevel dikwels buite sy hermeneutiese (interpretasiewetenskaplike) raamwerk aangewend, wat óf ongegronde skuldgevoelens by die gelowige wat die boodskap deel, wek, óf ’n onbybelse antagonisme teenoor ongelowiges kweek. ‘n Korrekte eksegetiese verstaan van hierdie bevel vereis ‘n benadering deur die lens van ‘n konsekwente letterlik-grammatikaal-historiese hermeneutiek (die metode wat die teks verklaar volgens sy natuurlike betekenis, taalreëls en historiese agtergrond). Dit is noodsaaklik om die dispensasionele oorgange in ag te neem, asook die onwankelbare beginsels van die Klassieke Vrye Genade-perspektief ten opsigte van soteriologie (die leer van verlossing) en die mens se morele verantwoordelikheid.
Kategorie se argiewe: Christelike leefwyse
Die Probleem met “Geloof is Nooit Alleen Nie”
Vraag: Ek het ‘n vraag waarop ek nie ‘n duidelike antwoord by my dominee kry nie. Hy sê hy glo in God se vrye genade en dat ons deur geloof alleen gered word, maar dat ‘geloof nooit alleen sal wees nie’. Dit beteken dat daar outomaties geestelike groei en goeie werke daaruit sal voortspruit. Ek glo die Here verwag van my om geestelik te groei en om goeie werke te doen, en ek doen dit. Ek glo dat die gawe van die ewige lewe kosteloos is. As ‘n persoon se gebrek aan geestelike groei egter bewys dat hy nie gered is nie, dan beteken dit mos dat werke tog nodig is om die ewige lewe te verkry? Dit wil vir my voorkom asof daar ‘n weerspreking in die Skrif is, al is dit baie subtiel. Ek hoor graag jou opinie.
Antwoord: Ja, jy is heeltemal reg om ‘n weerspreking in die dominee se verduideliking raak te sien. ‘n Mens moet net in gedagte hou dat die Bybel God se woord is, en daarom kan daar geen werklike weersprekings in die oorspronklike manuskripte wees nie. Ek wil jou wel komplimenteer; dit is duidelik dat jy hierdie saak baie goed en krities deurdink het. As dit ooit lyk asof die Bybel homself weerspreek, moet ons onthou dat die fout nie by die Skrif lê nie, maar by die manier waarop ons dit vertolk. Juis daarom is dit van kardinale belang om die Bybel konsekwent, letterlik en binne sy grammatikaal-historiese konteks te interpreteer, en om altyd Skrif met Skrif te vergelyk.
Lees meer Die Probleem met “Geloof is Nooit Alleen Nie”
Die Realiteit van Heerskappy in die Duisendjarige Vrederyk
Die belofte dat gelowiges saam met Christus sal regeer, is nie bloot metaforiese taal nie, maar ‘n letterlike voorspelling van die toekomstige staatsbestel van die wêreld. Wanneer Jesus Christus terugkeer na die aarde tydens die Wederkoms (aan die einde van die Groot Verdrukking), vestig Hy Sy koninkryk vir ‘n duisend jaar. In hierdie tydperk sal die aarde bewoon word deur twee groepe mense: die verheerlikte gelowiges (die Kerk wat reeds opgestaan het en verheerlikte liggame het) en die “natuurlike” mense (die oorlewendes van die Verdrukking wat die Koninkryk as sterflike mense binnegaan). Dit is oor hierdie herstelde aarde en sy bevolking wat die getroue gelowiges aangestel sal word as mede-regeerders.
Lees meer Die Realiteit van Heerskappy in die Duisendjarige Vrederyk
Die Wet van Christus: n Skriftuurlike Perspektief
Voordat ons die Wet van Christus uiteensit en die hoë standaarde daarvan uitwys, is dit belangrik om eers ‘n paar feite in gedagte te hou. Ons moet die Bybelse leer van verlossing in drie afsonderlike fases verstaan om teologiese verwarring en dwaalleer te vermy. Fase een (regverdiging) is ‘n ewige, onvoorwaardelike gawe wat die sondaar slegs deur geloof in Jesus Christus ontvang. Dit berus volkome op Sy voltooide werk en kan nooit deur menslike werke, dissipelskap of heiligmaking verdien, behou of verloor word nie. Fase twee behels daarenteen ons daaglikse heiligmaking waar ons gehoorsaamheid getoets word. Fase drie wys weer heen na ons toekomstige, fisiese verheerliking tydens die wegraping. U kan gerus die artikels “Drie Fases van Verlossing” en “Heiligmaking in Drie Fases” raadpleeg vir ‘n dieper ontleding van hierdie ononderhandelbare Bybelse raamwerk.
Gehoorsaamheid in die tweede fase van verlossing lewer geensins ‘n bydrae tot die versekering van ons ewige lewe nie. Dissipelskap is egter wel die absolute voorwaarde vir ‘n vrugbare lewe, intieme gemeenskap met God en verhoorde gebede. ‘n Versuim om die streng eise van die Nuwe Testament na te streef, plaas ‘n direkte blokkade op ons gebedslewe. Dit het ook ernstige gevolge vir die genadeloon wat ons by die toekomstige Regterstoel van Christus sal ontvang, waar slegs getroue werke beloon word. Hierdie vermanings spoor ons aan tot heilige rentmeesterskap sodat ons nie eendag met leë hande as erfgename in die toekomstige Koninkryk verskyn nie. Hierdie ernstige werklikheid word deeglik in die artikel “Verliese en gevolge as gevolg van sonde in die gelowige se lewe” bespreek.
Lees meer Die Wet van Christus: n Skriftuurlike Perspektief
Goddelike Raadsbesluite: ‘n Skriftuurlike Perspektief
Inleiding tot die Goddelike Raadsbesluite
Die leerstelling van die Goddelike Raadsbesluite vorm die ruggraat van ’n gesonde Bybelse wêreldbeskouing en bied aan die gelowige die versekering dat die geskiedenis nie ’n reeks toevallige gebeure is nie, maar die ontvouing van ’n meesterlike, goddelike raadsplan. Hierdie leerstelling leer ons dat God, van ewigheid af—voordat tyd of ruimte deur God geskape is—een omvattende, verenigde plan geformuleer het. Hierdie Goddelike raadsplan omvat elke gebeurtenis binne die geskiedenis van sowel die engelryk as die menslike sfeer, en dit ontvou sonder enige teenstrydigheid, onsekerheid of die behoefte aan toekomstige wysiging. Dit is nie ’n plan wat stuk-stuk bymekaargesit is soos die geskiedenis ontvou nie, maar ’n volmaakte ontwerp wat voortvloei uit die wese van God self. Die raadsbesluit is onlosmaaklik verbind aan God se onveranderlike attribute: Sy soewereiniteit, waardeur Hy die absolute reg het om te regeer; Sy alwetendheid, waardeur Hy alle dinge ken; en Sy onveranderlikheid, wat beteken dat Sy wese en Sy voornemens nooit wisselvallig is nie. Omdat God alle dinge allesomvattend en ewig ken—insluitend alle werklike gebeure sowel as alle moontlike gebeure wat onder ander omstandighede sou kon plaasvind—is Sy plan van die begin af volledig en volmaak (Jesaja 46:9–10; Psalm 33:11; Efésiërs 1:11). Daar is geen “Plan B” by God nie, want Sy voorkennis sluit elke gebeurlikheid in en Sy wysheid verseker die beste moontlike uitkoms vir Sy heerlikheid.
Lees meer Goddelike Raadsbesluite: ‘n Skriftuurlike Perspektief
Die Wet van Christus: ‘n Skriftuurlike Oorsig
Daar heers steeds groot onsekerheid oor die Wet van Christus waaronder die Kerk gedurende hierdie Dispensasie moet funksioneer. Hierdie artikel sal ‘n skriftuurlike oorsig van die Wet van Christus aan die leser bied, met die bede dat dit onduidelikhede sal uitskakel en tot ‘n dieper begrip sal lei.
Definisie: Die Wet van Christus, soos verwoord in Galásiërs 6:2, verwys na die etiese en morele standaard en lewensreël wat van Christene verwag word om na te volg. Hierdie standaard is gesentreer op liefde en onderlinge ondersteuning en die dra van mekaar se laste, eerder as op die Mosaïese Wet. Galásiërs 6:2 verwys na die etiese standaard van die wet van Christus.
Gal.6:2 “Dra mekaar se laste en vervul so die wet van Christus.”
God se Lank Pad: Die Doel Agter die Wag
Ons almal ken daardie oomblikke van frustrasie wanneer ons gebede lank neem om verhoor te word, veral as ons oortuig is dat ons versoeke binne God se wil is.
1Joh.5:14 En dit is die vrymoedigheid wat ons teenoor Hom het, dat Hy ons verhoor as ons iets vra volgens sy wil.”
Dit lei ons tot die kernvraag: Waarom lei Hy ons op die lang pad? Die antwoord is duidelik: God gebruik dikwels die lang pad, want dit vorm karakter en geestelike groei wat die kortpad uitsluit. Hierdie reis is egter nie ‘n poging om onsself te bewys nie. Inteendeel, niks daarvan gaan oor die verdien van Sy guns nie, maar bloot om Sy wysheid en getrouheid te leer ken. Hierna volg ‘n paar skrifgebaseerde redes hiervoor.
Die Kategorisering van die Mens, ‘n Skriftuurlike Perspektief
Ons moet die woord van God korrek verklaar, sodat ons God se goedkeuring kan wegdra en ons onsself nie hoef te skaam wanneer ons eendag voor Hom staan nie.
2Tim.2:15 “Lê jou daarop toe om jou beproef voor God te stel as ‘n werker wat hom nie hoef te skaam nie, wat die woord van die waarheid reg sny.”
Hierdie beginsel geld ook ten opsigte van die Bybelse kategorisering van die mensdom. Die Bybel verdeel die mensdom in twee hoofkategorieë, naamlik ongelowiges en gelowiges. Nieteenstaande hierdie feit onderskei die Apostel Paulus gelowiges—persone wat reeds wedergebore is—verder in drie duidelike klasse of tipes Christene, en bied so ‘n meer genuanseerde beskrywing. Hierdie indeling help ons om die geestelike volwassenheid en groei van gelowiges binne die korrekte kontekstuele Bybelse raamwerk te verstaan.
Waarom floreer die goddelose terwyl gelowiges ly?
Waarom lyk dit soms asof die goddelose floreer terwyl die onskuldiges aanhou bly ly? Dit is ‘n vraagstuk waarmee gelowiges alreeds van Job se tyd af worstel, en ja ons worstel ook in ons tyd met presies dieselfde vraag. Ons word immers daagliks met hierdie vraag gekonfronteer wanneer ons die korrupsie binne die ANC waarneem. Die feit dat hierdie mense meestal ongestraf bly, daag ons basiese sin vir geregtigheid voortdurend uit. Die antwoord op hierdie vraag is dus nie so eenvoudig nie; dit verg ‘n breër, ewige en skriftuurlike perspektief.
Die tragedie van Werke-Gebaseerde Verlossing
Hierdie artikel is aan alle gelowiges gerig wat die evangelie geglo het en wat geleer is om na hulle eie werke te kyk om te bepaal of hulle werklik gered is. Het ‘n hartseer brief van ‘n persoon wat 68 jaar oud is ontvang en wat voel dat God hom al vir die laaste drie jaar verlaat het omrede hy nog steeds met sonde sukkel. Ek gaan die brief nie hier plaas nie want dit is lank en bevat boonop baie persoonlike inligting wat ek nie met ander wil deel nie. Ek gaan net een klein gedeelte van sy brief hier weergee omrede ek glo dat daar baie mense is wat met dieselfde probleem worstel. Vervolgens die stelling wat hy gemaak het: “Intussen is dit nou al 3jr dat ek voel God is nie meer met my nie en hoor nie meer my gebede nie. Ek weet presies wat die gevolge daarvan is en lê nagte lank wakker en betreur my lot. Bid vir genade, maar voel geen deurbraak nie.” Hierdie artikel is op antwoord van sy boodskap geskryf en alle gelowiges wat met dieselfde probleem worstel kan hierdie brief lees en op hulleself toepas.