Om die dwaalleer van die New Age-beweging (New Era-beweging) akkuraat te identifiseer, moet ons eers verstaan dat dit nie ‘n enkele, georganiseerde godsdiens met ‘n sentrale leierskap of ‘n vaste dogma is nie. Dit is eerder ‘n vloeibare, sinkretistiese wêreldbeskouing wat gebou is op herhalende en misleidende idees. Die kern van hierdie valse sisteem leer dat God nie ‘n persoonlike Wese is nie, maar eerder ‘n onpersoonlike krag of universele energie. Verder word daar geleer dat die mensdom in sy wese goddelik is, en dat redding of verlossing bloot ‘n proses van selfverwesenliking of ‘n ontwaking van ‘n hoër bewussyn behels. Binne hierdie raamwerk word waarheid as iets heeltemal subjektief beskou wat intern ontdek moet word, en daar word valslik beweer dat alle godsdienste bloot verskillende paaie na dieselfde uiteindelike realiteit is. In die wese daarvan poog die New Age-lering om die eksterne, objektiewe en soewereine God van die Bybel te vervang met ‘n interne, subjektiewe menslike ervaring. Dit is in wese pure afgodery en rebellie teen die Skepper.