Kritici van die Christelike geloof, in die besonder die moderne ateïsme, poog dikwels om tekstuele eienaardighede, stylverskille of literêre perspektiewe as onversoenbare teenstrydighede in die Skrifte te bestempel. Hierdie argumente mis egter herhaaldelik die teiken. Hulle faal om die teks te beoordeel volgens die reëls van antieke literatuur, die eiesoortigheid van die oorspronklike tale, en die spesifieke oogmerke van die onderskeie outeurs.

Die wetenskap van Bybelse eksegese (teksverklaring) vereis ‘n metodologie wat reg laat geskied aan sowel die goddelike as die menslike aard van die Skrif. Binne die ortodokse Protestantse tradisie staan die konsekwente grammatikaal-historiese metode as die mees betroubare instrument om die oorspronklike betekenis van die teks te ontsluit. Hierdie benadering rus op die oortuiging dat die Heilige Skrif deur die inspirasie van die Heilige Gees foutloos en uniek is. Tog het God Homself geopenbaar deur die medium van menslike skrywers wat binne spesifieke historiese, kulturele en linguistiese kontekste geopereer het.