Inleiding: Die Soeke na Wortels en die Gevaar van die Wet
In die hedendaagse kerklike landskap is daar ‘n groeiende fassinasie met die Joodse agtergrond van die Christelike geloof. Dit is op sigself nie negatief nie; ‘n deeglike kennis van die Ou Testamentiese gebruike verryk ons begrip van die Messias. Ewenwel het daar vanuit hierdie belangstelling ‘n beweging ontstaan wat bekend staan as die “Hebreeuse Wortels-beweging” (Hebrew Roots Movement). ‘n Prominente figuur in hierdie kring, spesifiek binne die Suid-Afrikaanse konteks, is Frik Weideman van Menorah Tabernakel.
Hoewel die verklaarde doelwit van Frik Weideman is om die “verkeerde teologie van Egipte en Babilon” te sloop, toon ‘n indringende analise van sy leringe, boeke en preke dat hy ‘n teologiese sisteem verkondig wat die gelowige terugbring onder die juk van die Wet van Moses. Deur die lens die skrif alleen sal hierdie artikel aantoon dat Frik Weideman se leringe nie ‘n “dieper waarheid” is nie, maar ‘n herlewing van die dwaling wat die apostel Paulus in die brief aan die Galasiërs bestry het.
Die kernprobleem is drieledig:
1. Hermeneutiek: ‘n Allegoriese interpretasie van die Tabernakel instede van die Letterlik-Grammatikaal-Historiese Interpretasie.
2. Soteriologie: ‘n Vermenging van geloof en werke (wetsonderhouding) vir finale verlossing of “bruidstatus”.
3. Ekklesiologie: Die uitwissing van die onderskeid tussen Israel en die Kerk.
1. Hermeneutiek: Die Allegoriese Doolhof van die “Bruidspad”
Die fondament van enige teologie is hermeneutiek—die wetenskap van Skrifinterpretasie. Die suiwer metode, soos histories deur behoudende teoloë gehandhaaf, is die letterlik-grammatikaal-historiese metode. Dit vra: Wat het die outeur bedoel in sy historiese konteks vir sy oorspronklike gehoor?
Frik Weideman volg egter ‘n subjektiewe, allegoriese benadering, spesifiek ten opsigte van die Ou Testamentiese Tabernakel. Hy herinterpreteer die fisiese struktuur van die Tabernakel (die voorhof, die heilige en die allerheiligste) as ‘n mistieke “padkaart” vir die Nuwe Testamentiese gelowige se geestelike groei. Volgens hierdie siening moet die gelowige deur verskillende stadia van wetsonderhouding en reiniging beweeg om uiteindelik die status van die “Bruid” te bereik.
Die Bybelse Korreksie
Hierdie benadering is ‘n klassieke voorbeeld van eisegese (inlees in die teks) eerder as eksegese (uithaal uit die teks). Die skrywer van die Hebreërs maak dit duidelik dat die Tabernakel ‘n “afbeeldsel en skaduwee” was van die hemelse dinge, wat sy vervulling in Christus gevind het (Hebreërs 8:5).
Sodra die werklikheid (Christus) gekom het, verval die skaduwee. Om die meublement van die Tabernakel (soos die waskom of die kandelaar) te vergeestelik as stappe wat ‘n Christen vandag moet neem om “gereed” te word vir die hemel, ondermyn die voltooide werk van Christus. Die voorhangsel is geskeur (Mattheüs 27:51); die pad na die Allerheiligste is nie ‘n proses van jarelange wetsonderhouding nie, maar is onmiddellik oopgestel deur die bloed van Jesus.
“Terwyl ons dan, broeders, vrymoedigheid het om in die heiligdom in te gaan deur die bloed van Jesus op die nuwe en lewende weg wat Hy vir ons ingewy het…” (Hebreërs 10:19-20).
2. Ekklesiologie en Identiteit: Die Hebreeuse Wortels-dwaling
‘n Sentrale tema in Frik Weideman se lering is dat die Kerk haar “Hebreeuse wortels” verloor het en moet terugkeer na die onderhouding van die Torah (Wet), die Saterdag-Sabbat (Shabbat) en die Feeste van die Here (Levitikus 23). Hy leer dat die “hele Bybel” (Genesis tot Openbaring) gelykwaardig op elke gelowige van toepassing is as ‘n wetlike kode.
Hierdie siening verteenwoordig ‘n fundamentele fout in Ekklesiologie (die leer oor die Kerk). Dit vee die dispensasionele onderskeid tussen Israel (die volk onder die Wet) en die Kerk (die Liggaam van Christus onder Genade) uit.
Die Wet as Tugmeester
Die apostel Paulus verduidelik in Galasiërs dat die Wet ‘n spesifieke, tydelike funksie gehad het.
“Die wet was dus ons tugmeester na Christus toe, sodat ons geregverdig kan word uit die geloof. Maar nou dat die geloof gekom het, is ons nie meer onder ‘n tugmeester nie.” (Galasiërs 3:24-25).
Die Wet van Moses was ‘n nasionale kontrak tussen God en Israel. Die Kerk, daarenteen, is ‘n “nuwe mens” (Efesiërs 2:15) waar die skeidsmuur tussen Jood en heiden afgebreek is. Deur gelowiges te dwing om die Saterdag-Sabbat en feeste te onderhou, poog Frik Weideman om die “skeidsmuur” wat Christus afgebreek het, weer op te bou. Die Skrif is duidelik oor hierdie rituele verpligtinge:
“Laat niemand julle dan oordeel in spys of in drank of met betrekking tot ‘n fees of nuwemaan of sabbat nie, wat ‘n skaduwee is van die toekomstige dinge; maar die liggaam behoort aan Christus.” (Kolossense 2:16-17).
3. Soteriologie: Genade, Werke en die “Bruid”-Status
Die gevaarlikste aspek van Menorah Tabernakel se teologie lê in die Soteriologie (die leer van verlossing). Mnr. Weideman maak ‘n onbybelse onderskeid tussen “gereddes” (die breë liggaam) en die “Bruid” (‘n elite groep wat die Torah onderhou).
Volgens sy lering:
- Redding is nie net geloof in Christus nie, maar vereis Teshuvah (‘n Hebreeuse konsep van bekering wat hy definieer as ‘n terugkeer na die Torah).
- Om deel van die Bruid te wees, moet mens jouself “gereed maak” deur werke van heiligmaking en gehoorsaamheid aan die Wet.
- Hierdie lering impliseer dat Christus se toegerekende geregtigheid nie voldoende is om iemand vir die hemel of die bruilof te kwalifiseer nie; menslike inspanning word vereis.
Toegerekende vs. Eie Geregtigheid
Hierdie lering bots lynreg met die Vrye Genade-evangelie en die leerstuk van Toegerekende Geregtigheid (Imputed Righteousness).
Die oomblik wanneer ‘n sondaar sy geloof in Jesus Christus plaas, reken God die volmaakte geregtigheid van Christus aan hom toe. Hy word 100% regverdig verklaar. Hy hoef nie “bruid te word” nie; hy is deel van die Bruid deur sy posisie in Christus.
“Maar aan hom wat nie werk nie, maar glo in Hom wat die goddelose regverdig, word sy geloof tot geregtigheid gereken.” (Romeine 4:5).
Frik Weideman se lering is ‘n vorm van Heerskappy Verlossing (Lordship Salvation) en Galasianisme. Hy voeg voorwaardes by die genade. As ons status as Bruid afhang van ons onderhouding van die feeste, dan is genade nie meer genade nie (Romeine 11:6).
4. Die Wet van Christus vs. Die Wet van Moses
‘n Algemene verweer vanuit Hebreeuse Wortels-kringe is: “So, julle sê ons mag maar sondig en wetloos wees?” Dit is ‘n strooipop-argument. Die dispensasionele antwoord is dat die gelowige nie “wetloos” is nie, maar onder ‘n ander wetstelsel staan, naamlik die Wet van Christus (Galasiërs 6:2) en die leiding van die Heilige Gees.
Vergelykende Tabel:
| Kenmerk | Wet van Moses (Weideman se fokus) | Wet van Christus (Nuwe Testament) |
| Bron | Ekstern (Kliptafels) | Intern (Heilige Gees & Hart) |
| Fokus | Rituele, Sabbatte, Spyswette | Vrug van die Gees, Liefde |
| Motivering | Vrees vir straf/vloek | Dankbaarheid vir Genade |
| Krag | Vleeslike inspanning | Krag van die Heilige Gees |
5. Taalkundige Konteks en die Griekse Nuwe Testament
Frik Weideman se aandrang op die gebruik van name soos “YAH’shua” en “Elohim”, en die verwerping van terme soos “Here” of “Jesus” as sou dit van Babiloniese oorsprong wees, is taalkundig ongefundeerd en teologies onnodig. Dit plaas die fokus op die klank van die naam eerder as die Persoon van die Verlosser. Die “Sacred Name”-leerstelling, wat gekenmerk word deur ’n obsessie met spesifieke Hebreeuse fonetiese uitsprake, is teologies onhoudbaar aangesien dit die gesag van die geïnspireerde Koine-Griekse grondteks direk ondermyn. Die Heilige Gees het verkies om die Evangelie universeel in Grieks te openbaar, en deur die konsekwente gebruik van die naam Ἰησοῦς (Iēsous) in die manuskripte, bekragtig God self hierdie transliterasie as heilig en foutloos. Die populêre bewering dat die naam “Jesus” etimologiese bande met “Zeus” het, is taalkundig absurd en ignoreer standaard linguistiese reëls; meer ernstig egter, impliseer dit godslasterlik dat die Heilige Gees ’n “heidense” fout in die Skrif toegelaat het, wat die leerstelling van Goddelike inspirasie (2 Timótheüs 3:16) en God se onfeilbaarheid weerspreek.
Soteriologies gesproke verskuif hierdie lering die fokus vanaf die voltooide werk van Christus na ’n subtiele vorm van werke-geregtigheid, waar redding afhanklik gemaak word van die korrekte artikulasie van ’n naam eerder as geloof in die Verlosser self. Die Bybelse konsep van ’n “Naam” dui primêr op die Persoon, karakter en outoriteit van die individu, en nie op die akoestiese klank daarvan nie; daarom gebruik die geïnspireerde teks in Handelinge 2:21 die Griekse titel Kyrios (Here) vir redding.
“En elkeen wat die Naam van die Here (Kyrios)aanroep, sal gered word.” (Hand. 2:21)
Indien ’n spesifieke Hebreeuse uitspraak ’n voorwaarde vir saligheid was, sou die Nuwe Testamentiese skrywers die Kerk mislei het deur Griekse titels te gebruik, maar die Skrif leer duidelik dat verlossing in die Persoon van Christus setel, ongeag die taal waarin Hy aangeroep word.
6. Die Romeine-Toets: ‘n Apostoliese Weerlegging
Die brief aan die Romeine word dikwels die teologiese “Grondwet” van die Christelike geloof genoem. Dit is spesifiek geskryf om die leer van verlossing (Soteriologie) onteenseglik vas te maak. Wanneer mens die leringe van Frik Weideman direk naas die woorde van Paulus in Romeine plaas, word die kontras onmiddellik duidelik. Dit is nie net ‘n verskil in interpretasie nie; dit is twee verskillende godsdienste: een van mense-werk (werke-geregtigheid) en een van God-werk.
Hier is ‘n puntsgewyse weerlegging deur die lens van Romeine:
A. Oor die Geldigheid van die Wet
Weideman se Stelling: “Die Torah is ewig en geld vir alle gelowiges as ‘n padkaart na die Bruidstatus.”
Romeine 10:4: “Want Christus is die einde van die wet tot geregtigheid vir elkeen wat glo.”
Opmerking: Die Griekse woord vir “einde” is telos. Dit beteken sowel “doelwit” as “beëindiging”. Mnr. Weideman probeer die gelowige terugplaas op die pad (die Wet), terwyl Paulus sê ons het reeds by die bestemming (Christus) aangekom.
B. Oor die Saterdag-Sabbat en Dae van Aanbidding
Weideman se Stelling: “Sondag-aanbidding is Babilonies; ware gelowiges moet die Sabbat hou.”
Romeine 14:5: “Die een ag die een dag bo die ander, die ander ag al die dae gelyk. Laat elkeen in sy eie gemoed ten volle oortuig wees.”
Opmerking: As die Saterdag-Sabbat ‘n absolute vereiste vir redding of heiligheid was, sou Paulus hier ‘n bevel gegee het. In plaas daarvan gee hy vryheid.
C. Oor Vrees en die “Gedeeltelike Wegraping”
Weideman se Stelling: “As jy nie die ‘Hebreeuse pad’ loop nie, is jy onvolwasse en sal jy agterbly in die Groot Verdrukking.”
Romeine 8:1 & 15: “Daar is dan nou geen veroordeling vir die wat in Christus Jesus is nie… Want julle het nie ontvang ‘n gees van slawerny om weer te vrees nie, maar julle het ontvang die Gees van aanneming tot kinders…”
Opmerking: Frik Weideman se teologie is gebaseer op “slawe-vrees”. Paulus leer dat ons sekerheid lê in ons aanneming as kinders, nie in ons prestasie as “Torah-onderhouers” nie. ‘n Pa red sy kind omdat dit sy kind is, nie omdat die kind volwasse is nie.
D. Oor Israel en die Kerk
Weideman se Stelling: “Die Kerk is eintlik Israel. Ons moet soos Jode lewe.”
Romeine 11:25: “…dat die verharding ten dele oor Israel gekom het totdat die volheid van die heidene ingegaan het.”
Opmerking: Romeine 11 leer duidelik dat daar ‘n onderskeid is. Israel is tans verhard (tydelik opsy gesit) sodat die heidene (die Kerk) gered kan word. Ons word deel van die geestelike seëninge, maar ons word nie die nasie Israel nie. Die Kerk en Israel is en bly twee verskillende entiteite binne God se ewige Raadsplan.
7. Eskatologie en Gevolgtrekking
Die eskatologiese beskouing van Menorah Tabernakel is direk gekoppel aan hul werke-gebaseerde soteriologie. Deur te leer dat slegs die “gereed” Bruid (Torah-onderhouers) weggeraap sal word, saai mnr. Weideman vrees en onsekerheid.
Die Bybelse leer van die Voorverdrukking-Wegraping (Pre-Tribulasie) is gebaseer op God se belofte om Sy hele Liggaam te kom haal op grond van Sy getrouheid.
“want julle weet self baie goed dat die dag van die Here (Verdrukking)kom net soos ‘n dief in die nag. 3 Want wanneer hulle sê: Vrede en veiligheid — dan oorval ‘n skielike verderf hullesoos die barensnood ‘n swanger vrou, en hulle sal sekerlik nie ontvlug nie. 4 Maar julle, broeders (gelowiges), is nie in duisternis (ongered), dat die dag julle soos ‘n dief sou oorval nie. 5 Julle is almal kinders van die lig en kinders van die dag; ons is nie van die nag of die duisternis nie (ongered nie)…. 9 Want God het ons(gelowiges)nie bestem tot toorn nie, maar om die saligheid te verkry deur onse Here Jesus Christus” (1 Tess.5:2-5,9)
Die toorn in hierdie konteks verwys na die Verdrukking. Paulus in hierdie gedeelte tref skerp onderskeid tussen die ongelowiges (“hulle”) wat die oordeel van die “Dag van die Here” nie sal ontvlug nie, en die Kerk (“ons”) wat uitdruklik nie vir hierdie toorn bestem is nie. Binne hierdie konteks verwys die “toorn” (orgē) spesifiek na die aardse oordele van die Verdrukking (Openbaring 6:17), en dui “saligheid” (sōtēria) gevolglik op die fisiese verlossing deur die Voorverdrukking-Wegraping voordat Goddelike oordeel op die aarde uitgestort word.
Ter Afsluiting:
Die leringe van mnr. Frik Weideman en die Menorah Tabernakel, hoewel dit geklee is in interessante historiese inligting en ‘n skyn van diepe toewyding, is ‘n ernstige afwyking van die ortodokse Christelike geloof. Deur die skaduwee (die Wet) bo die substansie (Christus) te stel, word die vryheid van die gelowige gesteel en word ‘n sisteem van “eie geregtigheid” gevestig.
Hou vas aan die eenvoud en suiwerheid van die Evangelie van Vrye Genade. Christus is die einde van die wet tot geregtigheid vir elkeen wat glo (Romeine 10:4).
“Staan dan vas in die vryheid waarmee Christus ons vrygemaak het, en laat julle nie weer onder die juk van diensbaarheid bring nie.” (Galasiërs 5:1).
Seen groete.
Vic
Bronnelys:
Bybel. 1953. Die Bybel: Hersiene Uitgawe (1933/1953-Vertaling). Kaapstad: Bybelgenootskap van Suid-Afrika.
Chafer, L.S. 1922. Grace: The Glorious Theme. Grand Rapids, MI: Zondervan. (Let wel: Hoewel hierdie werk reeds in 1922 verskyn het, word verskeie herdrukke vandag algemeen gebruik).
Fruchtenbaum, A.G. 1989. Israelology: The Missing Link in Systematic Theology. Tustin, CA: Ariel Ministries.
Menorah Tabernakel. 2024. Menorah Tabernakel Tuisblad. [Aanlyn]. Beskikbaar by: https://www.menorahtabernakel.com/ [Geraadpleeg op 1 Januarie 2026].
Ryrie, C.C. 2007. Dispensationalism. Revised and Expanded edition. Chicago, IL: Moody Publishers.
Weideman, F. [s.a.]. Menorah Tabernakel / Frik Weideman. [YouTube-kanaal]. Beskikbaar by: https://www.youtube.com/@MenorahTabernakel [Geraadpleeg op 1 Januarie 2026].