Sleutelwoord se argiewe: voorblad

Die Wegraping, die VSA en die Opkoms van die Antichris


Die Vraag oor die Einde van die Kerkbedeling

Baie mense wonder tans of ons werklik aan die einde van die Kerkdispensasie staan. Die rede wat tot hierdie gevolgtrekking aanleiding gegee het, is die Verenigde State van Amerika se oorweldigende militêre en finansiële mag. As ons egter die einde van die Kerkbedeling probeer koppel aan die militêre mag van ‘n spesifieke land, loop ons die gevaar om die fokus te verskuif vanaf die verwagting van Christus na die monitering van politieke verwikkelinge. In die dispensasionele eskatologie glo ons aan die leerstelling van “imminensie”—die oortuiging dat die wegraping van die ware Kerk op enige oomblik kan plaasvind sonder dat enige spesifieke teken eers vervul hoef te word. Die Kerk is nie bestem vir die Toorn van die Verdrukking nie; 1 Tessalonisense 5:9 bevestig hierdie kosbare waarheid:
“Want God het ons nie bestem tot toorn nie, maar om die saligheid te verkry deur onse Here Jesus Christus.”

Die Volheid van die Heidene

Die afsluiting van die Kerkdispensasie word nie deur menslike faktore soos die bruto binnelandse produk of die militêre kapasiteit van ‘n aardse moondheid bepaal nie, maar berus uitsluitlik op die bereiking van die “volheid van die heidene”—’n spesifieke getal verlostes wat slegs aan God bekend is. Paulus skryf in Romeine 11:25:
“Want ek wil nie hê, broeders, dat julle hierdie verborgenheid nie moet weet nie, sodat julle nie eiewys mag wees nie: dat die verharding ten dele oor Israel gekom het totdat die volheid van die heidene ingegaan het.”
In die konteks van Romeine 11 bespreek die apostel die tydelike opsy-setting van nasionale Israel sodat die Evangelie na die heidennasies kan gaan. Hierdie “volheid van die heidene” verwys na die voltooiing van die Kerk (die Liggaam van Christus) deur die verkondiging van die Evangelie van God se genade. Eers wanneer hierdie spesifieke getal bereik is, sal die Wegraping plaasvind en sal God weer Sy profetiese horlosie met Israel begin laat tik vir die sewentigste week van Daniël. Daarom is dit van uiterste belang dat die Kerk getrou bly aan haar roeping om die Evangelie van genade te verkondig, terwyl ons in afwagting leef op die vervulling van die getal van die heidene, waarna die Here ons deur die voorverdrukkingswegraping sal kom haal.

Lees meer Die Wegraping, die VSA en die Opkoms van die Antichris

Die politieke filosofie van die ANC: ‘n Skriftuurlike Perspektief


Die Teologiese en Filosofiese Grondslag van die Nasionale Demokratiese Revolusie

Om die politieke filosofie van die African National Congress (ANC) te analiseer deur die lens van die Skrifte, vereis dat ons dieper kyk as bloot dag-tot-dag korrupsie of administratiewe verval. Ons moet die onderliggende wêreldbeskouing identifiseer wat die party dryf, naamlik die Nasionale Demokratiese Revolusie (NDR), en dit toets aan die Skrif. Die fundamentele dwaling lê in die verheffing van die staat en die party tot ‘n messiaanse status, ‘n konsep wat as Statisme bekend staan. In hierdie raamwerk word die staat nie gesien as ‘n dienaar van God om orde te handhaaf nie, maar as die primêre agent van menslike verlossing en voorsiening. Dit is ‘n direkte oortreding van die Eerste Gebod, aangesien dit die vertroue wat aan God verskuldig is, na ‘n sekulêre instelling verplaas. Die Bybel waarsku uitdruklik teen hierdie vertroue in menslike instellings in Psalm 146:3:
“Vertrou nie op prinse, op die mensekind by wie geen heil is nie.”
Die ANC se filosofie funksioneer dikwels as ‘n sekulêre godsdiens waar die politieke bevryding gelykgestel word aan eskatologiese verlossing, wat die transendente God vervang met ‘n immanente politieke utopie.

Lees meer Die politieke filosofie van die ANC: ‘n Skriftuurlike Perspektief

Die “Sacred Name”-Beweging: ‘n Skriftuurlike Perspektief


Die moderne obsessie met die fonetiese uitspraak van Goddelike name, bekend as die “Sacred Name”-leerstelling, verteenwoordig ‘n teologiese stroming wat toenemend gewild raak binne groepe wat neig na Hebreeuse Wortels-teologie en wettisisme. Hierdie leerstelling beweer dat die gebruik van die Hebreeuse uitspraak van Jesus se naam (soos “Yahshua” of “Yeshua”) noodsaaklik is vir redding en ware aanbidding, en dat die Griekse naam “Jesus” (Iēsous) van heidense oorsprong is. Vanuit ‘n teologiese en taalkundige perspektief is hierdie standpunt egter onhoudbaar. Die fundamentele dwaling van hierdie siening lê in die verwerping van die geïnspireerde Griekse grondteks van die Nuwe Testament en die ondermyning van die leerstelling van goddelike inspirasie.

Die Gesag van die Griekse Nuwe Testament en Goddelike Inspirasie

Volgens 2 Timótheüs 3:16 is die hele Skrif deur God ingegee.
“Die hele Skrif is deur God ingegee en is nuttig tot lering, tot weerlegging, tot teregwysing, tot onderwysing in die geregtigheid,” (2 Timótheüs 3:16)
Die frase “deur God ingegee” is die vertaling van die Griekse woord theopneustos (God-geblaas). Dit bevestig dat die outeurskap van die Bybel primêr by God berus, alhoewel Hy menslike skrywers en hulle tale (Hebreeus, Aramees en Grieks) gebruik het. Dit is ‘n onomstootlike historiese en teologiese feit dat die Heilige Gees verkies het om die Nuwe Testamentiese openbaring in Koine-Grieks, die lingua franca of wêreldtaal van die eerste eeu, vas te lê. Die grondteks van die Ou Testament is in Hebreeus en Aramees geskryf, aangesien God dit so geïnspireer het. Hy het egter verkies om die Nuwe Testament in Koine-Grieks te laat skryf deur goddelike inspirasie. Indien die gebruik van die Griekse naam Ἰησοῦς (Iēsous) sonde was, of indien dit heidense konnotasies gedra het, sou die Heilige Gees onmoontlik hierdie spesifieke transliterasie in die heilige teks geïnspireer het.

Lees meer Die “Sacred Name”-Beweging: ‘n Skriftuurlike Perspektief

Wêreldse vs. Bybelse Geskiedsfilosofie: ‘n Skriftuurlike Perspektief

‘n Boodskap vir die nuwejaar. Die studie van die geskiedenis is nie bloot die memorisering van datums en gebeure nie; dit is die soeke na betekenis. Die fundamentele vraag is: Het die geskiedenis ‘n doel, of is dit ‘n toevallige sameloop van omstandighede? Die dominante sekulêre filosofieë raam menslike gebeure deur immanente oorsake en menslike agentskap. Hierteenoor hermodelleer die Bybelse filosofie die geskiedenis as lineêr, voorsienig en teleologies (doelgerig) — georden volgens God se geopenbaarde raadsplan en volvoer in Christus.

Hieronder bestudeer en vergelyk ons die sekulêre (wêreldse) beskouing met die Bybelse (God-gesentreerde) beskouing.

Lees meer Wêreldse vs. Bybelse Geskiedsfilosofie: ‘n Skriftuurlike Perspektief

Van Skaduwee tot Werklikheid: Christus ons Ware Sabbat.


1. Inleiding: Die Mens se Ewige Soeke na Rus

Die vraag oor hoe Christus as die Christen se Sabbat dien, nooi ons uit om die verhouding tussen die Ou Testamentiese Sabbat en die Nuwe Verbond in Christus te ondersoek. Vir eeue lank was die Sabbat die groot teken van die verbond tussen God en Israel — ‘n weeklikse herinnering dat God geskep het en dat die mens moes rus van sy arbeid. In baie kringe het hierdie gawe van rus egter verander in ‘n las van wettisisme, ‘n toets van redding waaroor mense stry en oordeel.

Maar wanneer ons die bladsye van die Nuwe Testament omblaai, sien ons hoe die fokus verskuif van ‘n “wanneer” na ‘n “Wie”. Die skaduwee van die wet wyk voor die werklikheid van Christus. Om die ware Sabbat te verstaan, moet ons verby die kalender kyk en die Kruis raaksien, waar die finale “Dit is volbring” vir ons ‘n rus verseker het wat geen eie werke ooit kon verdien nie. In hierdie artikel verken ons die oorgang van die wetlike onderhouding onder die Ou Verbond (die Mosaïese Wet) na die geestelike vervulling in die Nuwe Verbond. Ons sal ontdek hoe God se genade, en nie streng reëls nie, nou ons verhouding met Hom definieer.

Lees meer Van Skaduwee tot Werklikheid: Christus ons Ware Sabbat.

Christusfees Boodskap: Christus ons Bloedverwant-Losser


Ons leef in ‘n wêreld wat dikwels gekenmerk word deur chaos, onsekerheid en ‘n gejaag na wind. Wanneer ons aan die einde van ‘n jaar kom, is daar dikwels ‘n kollektiewe sug van uitputting. Ons kyk na die nuusopskrifte, ons kyk na die onrus in die Midde-Ooste—spesifiek rondom Israel—, ons eie land en ons kyk na ons eie persoonlike uitdagings.

Die vraag wat dikwels onwillekeurig by mense opkom, is: “Waar is God in dit alles? Het Hy vergeet? Waarom neem Hy so lank?”

Dit is presies die emosies wat voor Christus se eerste koms in Israel geheers het. Vir 400 jaar was daar geen profeet nie. Die hemel was stil. Die volk het gesug onder die harde hand van die Romeinse Ryk. Hulle het gewag op die Messias, maar dit het gevoel asof God se horlosie gaan staan het. Maar ons moet weet, God is nooit laat nie. Hy is nooit haastig nie. Hy is altyd presies op tyd.

Lees meer Christusfees Boodskap: Christus ons Bloedverwant-Losser

Die Uniekheid en Beëindiging van die Apostoliese Amp

Vraag: Kan jy vir my vanuit die Bybel verduidelik of daar vandag nog die werklike amp van apostels is? Ek hoor gereeld van mense wat beweer dat hulle apostels is, maar ek vind dit vreemd omdat ek nie daarmee grootgeword het nie.

Antwoord: Baie goeie vraag. Volgens ‘n streng Bybelse interpretasie bestaan die amp van apostel, in die tegniese Nuwe-Testamentiese sin, nie meer vandag nie. Die oorspronklike apostelskap was ‘n unieke, eenmalige bediening wat ten doel gehad het om die Christelike kerk te vestig. Die redes hiervoor is as volg:

Lees meer Die Uniekheid en Beëindiging van die Apostoliese Amp

Die Wet van Christus: ‘n Skriftuurlike Oorsig


Daar heers steeds groot onsekerheid oor die Wet van Christus waaronder die Kerk gedurende hierdie Dispensasie moet funksioneer. Hierdie artikel sal ‘n skriftuurlike oorsig van die Wet van Christus aan die leser bied, met die bede dat dit onduidelikhede sal uitskakel en tot ‘n dieper begrip sal lei.

Definisie: Die Wet van Christus, soos verwoord in Galásiërs 6:2, verwys na die etiese en morele standaard en lewensreël wat van Christene verwag word om na te volg. Hierdie standaard is gesentreer op liefde en onderlinge ondersteuning en die dra van mekaar se laste, eerder as op die Mosaïese Wet. Galásiërs 6:2 verwys na die etiese standaard van die wet van Christus.
Gal.6:2 “Dra mekaar se laste en vervul so die wet van Christus.”

Lees meer Die Wet van Christus: ‘n Skriftuurlike Oorsig

God se Lank Pad: Die Doel Agter die Wag

Ons almal ken daardie oomblikke van frustrasie wanneer ons gebede lank neem om verhoor te word, veral as ons oortuig is dat ons versoeke binne God se wil is.
1Joh.5:14 En dit is die vrymoedigheid wat ons teenoor Hom het, dat Hy ons verhoor as ons iets vra volgens sy wil.
Dit lei ons tot die kernvraag: Waarom lei Hy ons op die lang pad? Die antwoord is duidelik: God gebruik dikwels die lang pad, want dit vorm karakter en geestelike groei wat die kortpad uitsluit. Hierdie reis is egter nie ‘n poging om onsself te bewys nie. Inteendeel, niks daarvan gaan oor die verdien van Sy guns nie, maar bloot om Sy wysheid en getrouheid te leer ken. Hierna volg ‘n paar skrifgebaseerde redes hiervoor.

Lees meer God se Lank Pad: Die Doel Agter die Wag

Christus het die Voorverdrukking-Wegraping Verkondig


Die Bo-vertrek Rede (ook bekend as die Bo-vertreksrede of Afskeidsrede) verwys na ‘n gedeelte van Jesus Christus se onderrig wat opgeteken is in die Evangelie volgens Johannes, hoofstukke 13 tot 17. Hierdie afskeidsboodskap staan bekend as die Bo-vertrek Redes omdat dit gelewer is in die boonste kamer waar Jesus en sy apostels vergader het. Teen die tyd van die lering was net elf dissipels teenwoordig, aangesien Judas – wat ‘n ongelowige was – reeds weg is om Hom te gaan verraai. Hierdie afskeidsrede is uitsonderlik, want Jesus het dit net vir sy gelowige volgelinge — die elf dissipels wat oorgebly het — gegee, en nie vir die publiek of vir diegene wat nie geglo het nie. Die belangrikheid van die Bo-vertrek Redes is daarin geleë dat dit die kern of grondslag vorm vir die leerstellings wat vir die Dispensasie van die Kerk (of Kerk-tydperk) sou geld, wat op die punt was om aan te breek. Die doel was dat Jesus sy dissipels sou toerus vir die belangrike rol wat hulle tydens die aanvang van die Kerk Dispensasie sou vervul, ‘n bedeling wat amptelik met Pinkster sou begin. Die Bo-vertrek Redes bring waarhede aan die lig wat nog nooit voorheen bekend gemaak is nie. Die fokus val spesifiek op die dissipels se veranderde posisie, besittinge, voorregte en verantwoordelikhede binne die Kerk Dispensasie. Gevolglik het die Here Jesus Christus Sy dissipels toegerus vir hul fundamentele rol as leiers (apostels) in die Kerk wat amptelik op Pinksterdag sou begin. Die Bo-vertrek Redes moet onderskei word van die Christus se rede op die Olyfberg (soos opgeteken in Mattheus 24 en 25); daardie lering is op die Olyfberg gegee en het oor Israel se toekomstige herstel gehandel.

Lees meer Christus het die Voorverdrukking-Wegraping Verkondig