Kategorie se argiewe: Christelike Leerstellings

Christelike Leerstellings, Heiligmaking

Geestelike Volwassenheid: ‘n Skriftuurlike Perspektief (Deel 2)

Soos ons in deel een van hierdie reeks gesien het, kan niemand geestelik wees sonder om eers wedergebore te word nie (1 Kor. 2:14). ‘n Mens ontvang hierdie geestelike lewe wanneer die Heilige Gees jou wederbaar op die oomblik dat jy in Jesus as Verlosser glo (Joh. 3:3-8; Joh. 1:12-13; Tit. 3:5; 1 Pet. 1:3, 23). Sonder die wedergeboorte het ‘n mens nie die Gees van God nie, behoort jy nie aan God nie (Rom. 8:9) en kan jy dus ook nie geestelik leef nie (Gal. 5:16, 25).

Geestelike volwassenheid, daarenteen, vereis geestelike groei. Net soos wat ‘n mens in die fisiese wêreld as ‘n baba gebore word, word iemand as ‘n geestelike baba gebore wanneer hy die evangelie glo en wedergebore word. Alle ware Christene begin as geestelike babas (1 Kor. 3:1-2; 1 Pet. 2:2). Dit is normaal, maar om geestelik onvolwasse te bly, is nie. God verwag van sy kinders om tot geestelike volwassenheid te groei deur die werk van die Heilige Gees, terwyl hulle getrou gesonde Bybelse leringe inneem en daarvolgens leef (Joh. 16:13; Gal. 5:16; Ef. 5:18; Kol. 3:16).

Hoewel geestelikheid en geestelike volwassenheid nou verwant is, is dit twee verskillende dinge. ’n Nuwe gelowige kan op ’n spesifieke oomblik geestelik wees as hy hom deur die Heilige Gees laat lei en volgens die Woord wandel (Gal. 5:16; Ef. 5:18). Hy is egter nog nie geestelik volwasse nie, want volwassenheid vereis tyd en groei.

Wedergeboorte is dus ‘n eenmalige gebeurtenis op ‘n spesifieke punt in tyd tydens die glo van die evangelie van genade (Efe. 2:8-9; Tit. 3:5), terwyl geestelike volwassenheid ‘n lewenslange proses van heiligmaking is (2 Pet. 3:18; Fil. 3:12-14). Ons het ook gesien dat ‘n gelowige tragies genoeg vleeslik en onvolwasse kan bly as hy nie die Woord van God onder leiding van die Gees toepas nie (1 Kor. 3:1-3; Heb. 5:12-14; Jak. 1:22-25). Dit bring ons by die praktiese vraag: Wat kenmerk ‘n geestelik volwasse gelowige?

Lees meer Geestelike Volwassenheid: ‘n Skriftuurlike Perspektief (Deel 2) →
Christelike Leerstellings, Heiligmaking

Geestelike Volwassenheid: ‘n Skriftuurlike Perspektief (Deel 1)

Wedergeboorte, Heilimaking en die Vleeslike Gelowige

Daar bestaan ‘n tragiese en wydverspreide misvatting in die hedendaagse Christendom: die gedagte dat die verloop van tyd op ‘n kalender outomaties gelykstaan aan geestelike groei. Baie kerkgangers leef onder die wanindruk dat die aantal jare wat verloop het sedert hulle wedergeboorte, hul geestelike volwassenheid bepaal. Die Bybel skilder egter ‘n heeltemal ander, skokkende prentjie. Om ‘n Christen te word, gebeur in ‘n enkele oomblik van genade; om ‘n volwasse Christen te word, is ‘n lewenslange, veeleisende proses van geestelike ontwikkeling. Baie gelowiges sit al dekades lank in die kerkbanke, maar hulle dra steeds geestelike doeke, drink steeds geestelike melk en reageer op die lewe soos onvolwasse kinders.

Ten einde geestelike volwassenheid korrek te verstaan, moet ons dit streng vanuit ‘n grammatikaal-historiese hermeneutiek benader en die fundamentele verskil tussen redding en heiligmaking handhaaf. Redding is die vrye, onverdiende geskenk van God (Efesiërs 2:8-9; Romeine 3:24) wat op die oomblik ontvang word wanneer ‘n mens in Jesus Christus as Verlosser glo (Johannes 3:16; Handelinge 16:31; Efesiërs 1:13-14). Volwassenheid, daarteenoor, is die progressiewe ontwikkeling van Christus-gelykvormige denke (Romeine 12:2; 1 Korintiërs 2:16), Goddelike verwysingsraamwerk, karakter en gedrag deur die werk van die Heilige Gees (2 Korintiërs 3:18; Galasiërs 5:22-23) en die volhardende toepassing van God se Woord (Hebreërs 5:14; 2 Timótheüs 3:16-17; Jakobus 1:22).

Lees meer Geestelike Volwassenheid: ‘n Skriftuurlike Perspektief (Deel 1) →
Christelike Leerstellings, Heilsweg, Valse leerstellings

Die gevaar van “gee jou lewe vir Jesus”

As jy al ooit ‘n evangelisasie-byeenkoms of kerkdiens bygewoon het, het jy dit heel moontlik al gehoor: “Kom vorentoe en gee vanaand jou lewe vir Jesus.” Hierdie frase is so diep ingeburger dat dit selde teologies bevraagteken word. Alhoewel dit dikwels uit ‘n opregte begeerte gebruik word om mense na God toe te roep, skep dit ernstige verwarring oor hoe ‘n mens werklik gered word.

Wanneer ons die Bybel vanuit ‘n konsekwente, letterlike en grammatikaal-historiese hoek ontleed, word een ding vinnig duidelik: hierdie manier van praat draai die Evangelie om. Verlossing word nie ontvang deur jou lewe vir Christus te gee nie. Verlossing word uitsluitlik ontvang deur te glo in Christus wat Sý lewe vir jou gegee het. Die frase “gee jou lewe vir Jesus” verwar die gratis geskenk van die ewige lewe met die hoë prys van dissipelskap. Dit maak van genade ‘n besigheidstransaksie.

Lees meer Die gevaar van “gee jou lewe vir Jesus” →
Christelike Leerstellings

Ewige Lewe en die Waarskuwing in Openbaring 22:18-19


In die moderne teologiese landskap word die vraag oor die ewige sekuriteit van die gelowige dikwels gedebatteer. Wanneer die ernstige waarskuwings in Openbaring 22:18–19 gelees word, ontstaan die vraag onvermydelik: gaan ’n persoon verlore omdat hy die woorde van die Skrif verdraai, óf gaan hy verlore vanweë sy verwerping van die ware evangelie van Jesus Christus? Teoloë en Bybellesers gryp dikwels na hierdie teks om te probeer bewys dat ’n wedergebore gelowige wel sy saligheid kan verloor as hy hom skuldig maak aan die sondes wat hier genoem word. Hierdie interpretasie laat baie gelowiges twyfel oor hul ewige bestemming. Wanneer hierdie gedeelte egter deur die lens van ’n streng letterlike, grammatikaal-historiese Skrifverklaring (hermeneutiek) gelees word, word dit duidelik dat Openbaring 22:18–19 geensins bewys dat ’n kind van God sy ewige lewe kan verbeur nie, maar dat die finale veroordeling van die ongelowige die direkte gevolg van sy ongeloof is, terwyl die gelowige se risiko op ’n heel ander terrein lê.

Lees meer Ewige Lewe en die Waarskuwing in Openbaring 22:18-19 →
Christelike leefwyse, Christelike Leerstellings

Tussen Teenspoed en Voorspoed: God se Hand in Elke Seisoen


Die menslike lewe word deurlopend gekenmerk deur ‘n opeenvolging van wisselende seisoene (Prediker 3:1–8). In die verloop van ons aardse bestaan beweeg ons gereeld tussen periodes van diep beproewing en tye van oorvloedige seën (Job 1:21; Filippense 4:12). Vir die gelowige wat die Skrif deur ‘n konsekwente, grammatikaal-historiese en dispensasionele lens lees (2 Timoteus 2:15), is nóg die donker valleie van teenspoed nóg die sonnige hoogtes van voorspoed toevallige gebeurtenisse (Klaagliedere 3:37–38). Albei kom voor onder die volkome, soewereine bestuur van God (Romeine 8:28; Spreuke 16:9). Die Bybel openbaar dat God verheerlik word wanneer Sy kinders volharding toon tydens swaarkry (Jakobus 1:2–4; 1 Petrus 1:6–7), maar dat Hy net soveel verheerlik word in tye van vrede, voorsiening, goeie gesondheid, produktiwiteit, gesinslewe, sinvolle arbeid en tye van rustigheid (Deuteronomium 8:10–18; 1 Timoteus 4:4–5; Kolossense 3:17). Die geestelik volwasse gelowige leer om albei seisoene te herken as goddelik verordende toetse wat ontwerp is om ons geloof, rentmeesterskap en afhanklikheid van God te beproef (Romeine 5:3–4; 2 Korintiërs 12:9–10).

Lees meer Tussen Teenspoed en Voorspoed: God se Hand in Elke Seisoen →
Christelike Leerstellings, Valse leerstellings

Nog Hebreeuse Wortel wanopvattings weerlê

Vraag: More Vic.
Die Bybel verwys na die engele as God se seuns. As Jesus ook God se seun is, is Hy dan ‘n engel? Verder word daar in die Bybel van verskillende Hebreeuse en Griekse name vir God gebruik gemaak, soos byvoorbeeld Elohim, Yahweh en Jah. Beteken hierdie verskeidenheid name dat daar sprake is van verskillende gode?

Antwoord: Goeie vraag. Dit is ’n algemene stelling wat sommige proponente van die Hebreeuse Wortel-beweging en Die Israel-visie maak. Dit is bloot nog ’n poging om hulle dwaalleer te bevorder en hulle aanval op die Drie-eenheid en die Here Jesus Christus te regverdig. Vir die duidelikheid van hierdie onderwerp, gaan ek jou vraag in twee gedeeltes beantwoord. Lees gerus weer die volgende artikel ook, naamlik: “Die “Sacred Name”-Beweging: ‘n Skriftuurlike Perspektief”, en “Dwaling oor die Drie-Eenheid en Christus: ‘n Weerlegging”

Lees meer Nog Hebreeuse Wortel wanopvattings weerlê →
Christelike Leerstellings, Die Heilige Gees, Doop, Valse leerstellings

Eers die Waterdoop of eers die Gees? Handelinge 2:38 Ontrafel

’n Baie algemene verwarring in die breë kerklike landskap is die idee dat ’n mens eers in water gedoop moet word alvorens jy die Heilige Gees kan ontvang of gered kan word. Hierdie beskouing – wat dikwels ‘doopsaligheid’ genoem word en in werklikheid ’n evangelie van werke is – steun swaar op ’n oppervlakkige lees van Handelinge 2:38. Wanneer ’n mens egter die goue reël van Skrifuitleg toepas – naamlik dat die Skrif homself nie kan weerspreek nie – en Handelinge 2:38 deur ’n konsekwente letterlik-grammatikaal-historiese lens ontleed, sien ons ’n gans ander prentjie.

Volgens die Skrif weet ons dat verlossing ’n absolute, vrye geskenk is wat slegs deur geloof alleen in Christus alleen ontvang word (Efesiërs 2:8-9). Geen menslike werk of uiterlike ritueel, insluitend die waterdoop, kan bydra tot die ewige lewe of die inwoning van die Heilige Gees nie. Die leser word aangeraai om ook die artikel “Gees-impartasie: Bybelse Waarheid of Charismatiese Dwaling?” te lees.

In hierdie artikel gaan ons daardie ryk teologiese gronde stapsgewys bestudeer en uiteensit. Ons sal kyk na die absolute harmonie tussen die apostels en die spesifieke historiese konteks van Handelinge 2, en sien hoe Efesiërs 1:13 as die universele anker dien vir hoe ’n mens vandag die Gees ontvang.

Lees meer Eers die Waterdoop of eers die Gees? Handelinge 2:38 Ontrafel →
Christelike Leerstellings, Valse leerstellings

Gees-impartasie: Bybelse Waarheid of Charismatiese Dwaling?

In die moderne charismatiese en neo-charismatiese landskap is een van die mees omstrede praktyke die sogenaamde “oordrag”, “aktivering”, “vrystelling” of “mededeling” (impartation) van die Heilige Gees. Tydens groot samekomste, in gebedslyne, of deur die opleg van hande, word daar dikwels beweer dat ’n spesifieke, “gesalfde” bedienaar die Heilige Gees of ’n bepaalde anointing (salf) van hom- of haarself na ’n ander gelowige kan oordra. Mense val dikwels agteroor, ruk, lag, of getuig van ’n fisiese kragstroom wat deur hulle liggame vloei wanneer hierdie “oordrag” plaasvind.

Die kernvraag wat ons as Bybelgelowiges egter moet vra, is nie: “Werk dit?” of “Het jy iets gevoel nie?” Die absolute outoriteit vir die geloof en praktyk van die Kerk is die Skrif alleen (sola Scriptura). Ons moet vra: “Wat sê die teks in sy konteks?”

As ons die Woord van God bestudeer deur die lens van ’n konsekwente letterlik-grammatikaal-historiese hermeneutiek, word dit vinnig duidelik dat hierdie charismatiese aanspraak op foutiewe eksegese (teksuitleg) berus. Dit is ’n growwe skending van die leer oor die Persoon van die Heilige Gees (Pneumatologie) en die leer van verlossing (Soteriologie). Die Bybel leer nêrens dat gewone Christene – of selfs kerkleiers – die vermoë of die mag besit om die Heilige Gees van hulleself na ’n ander persoon oor te dra nie. Die Heilige Gees is nie ’n kosmiese energie of ’n vloeibare krag wat soos ’n elektriese battery gelaai en herverdeel kan word nie. Hy is die derde Persoon van die Heilige Drie-eenheid.

In die dispensasie van die Kerk (die huidige Genade-bedeling) word die Heilige Gees uitsluitlik deur God self gegee op die presiese oomblik van geloof in die Evangelie van Jesus Christus (Efesiërs 1:13–14).

Lees meer Gees-impartasie: Bybelse Waarheid of Charismatiese Dwaling? →
Apologetiek, Christelike Leerstellings

God Moet ‘n Drie-eenheid Wees om Liefde te Kan Wees

Ons sê maklik “God is liefde”, maar het jy al gedink aan die logika daaragter? Sonder die ewige verhouding tussen die Vader, die Seun en die Heilige Gees is ware Agape-liefde voor die skepping logies onmoontlik. Ontdek in hierdie artikel waarom die Drie-eenheid nie ’n teologiese kopkrapper is nie, maar die absolute hart van God se liefdeswese.

Die bekendste en mees vertroostende stelling oor God in die hele Nuwe Testament vind ons in 1 Johannes 4:8, wat onomwonde verklaar: “God is liefde.” Maar hier lê die deurslaggewende logiese en historiese vraag: As God nie ’n Drie-eenheid is nie—as Hy ’n volstrekte, enkellopende, eensame eenheid is sonder interne verhoudings—hoe kon Hy dan liefde wees voordat die skepping bestaan het?

Hierdie artikel ondersoek vanuit die Skrif waarom God nie net liefde het of liefde wys nie, maar waarom Hy wesenlik ’n Drie-eenheid móét wees om hoegenaamd liefde te kan wees. Verdere inligting aangaande die Drie-eenheid kan in die artikel “Dwaling oor die Drie-Eenheid en Christus: ‘n Weerlegging” bekom word.

Lees meer God Moet ‘n Drie-eenheid Wees om Liefde te Kan Wees →
Apologetiek, Christelike Leerstellings, Valse leerstellings

Dwaling oor die Drie-Eenheid en Christus: ‘n Weerlegging

Daar is ‘n groeiende beweging wat poog om die persoon van Jesus Christus te reduseer tot slegs ‘n ‘profeet soos Moses’, soos wat sommige voorstanders van die Hebreeuse Wortel-beweging verkondig. Hierdie siening, soos onder andere verkondig deur Jason van Huyssteen, argumenteer dat Jesus se aanspraak op Godheid ‘n latere uitvinding van die kerk is, en dat die apostels en die mense van daardie tyd Hom slegs as ‘n profeet beskou het. Hierdie artikel is geskryf as reaksie op ‘n YouTube-aanbieding waarin van Huyssteen die Drie-Eenheid en Christus se Godheid aanval. Sy aanbieding genaamd “I AM HE ..!!! Has nothing to do with a trinity!!! Trinity is false doctrine!!!” kan op sy YouTube-kanaal gekyk word. Die leser word versoek om hierdie hele weerlegging te lees, omrede die leerstelling van die Drie-eenheid daarin verduidelik word. Boonop kan ons verwag dat dwaalleer wat die Drie-eenheid en Christus se Godheid ontken, sal toeneem soos wat Christus se koms vir ons nader kom.

Van Huyssteen begin sy betoog met die direkte stelling: “Christians, the trinity is false doctrine.” Deur die grammatikaal-historiese metode te gebruik—die studie van wat die skrywers in hulle oorspronklike konteks bedoel het—sowel as logiese analise, sal ons aantoon dat hierdie siening nie net Bybelse getuienis ignoreer nie, maar ook die aard van Goddelike openbaring misverstaan.

Lees meer Dwaling oor die Drie-Eenheid en Christus: ‘n Weerlegging →