Die moderne politieke landskap in Suid-Afrika word dikwels slegs deur ‘n pragmatiese lens beoordeel, waar kiesers bloot soek na die mees effektiewe bestuurder van staatshulpbronne. Wanneer ons egter die beleidstandpunte van die Demokratiese Alliansie (DA) aan die hand van die Skrif se kritiek op afgodery toets, kom ‘n veel dieper geestelike krisis aan die lig. Die DA se omarming van liberalisme is nie bloot ‘n politieke strategie nie; dit is ‘n simptoom van ‘n samelewing wat die transendente God met die afgod van menslike outonomie vervang het. Wanneer ‘n samelewing homself van God se morele wet losmaak, behaal hy nie die vryheid wat hy soek nie; hy stuur eerder onvermydelik af op ‘n pad van selfvernietiging en goddelike oordeel. Die party se standpunte oor die heiligheid van lewe, die huwelik en geslag is direkte uitdagings aan die Skeppingsorde, en sulke rebellie nooi onvermydelik die oordeel van God uit oor ‘n nasie wat Sy verordeninge minag.
Kategorie se argiewe: Politieke Dwalings
Julius Malema Verhef die Marxisme tot ‘n Funksionele Afgod
Die Transformasie van Marxisme tot Afgodery
Marxisme is fundamenteel nie bloot ‘n ekonomiese of politieke teorie nie, maar ‘n omvattende eskatologiese (toekomsverwagting) godsdiens wat die transendente God met die materiële proses van die geskiedenis vervang. Vanuit ‘n teologiese en sosiologiese perspektief transformeer Julius Malema die Marxisme deur gebruik te maak van die meganisme van sistemiese afguns. In hierdie ideologiese raamwerk word die “onderdrukte” verhef tot die status van ‘n nuwe heilige, terwyl die “onderdrukker” gereduseer word tot die vergestalting van die absolute bose. Hierdie gevaarlike dualisme vervang die Bybelse konsep van sonde—wat ‘n universele morele gebrek in alle mense is—met ‘n kunsmatige sosio-ekonomiese status. Dit ontken die transendente waarheid dat alle mense, ongeag hul klas of ras, as beelddraers van God (Imago Dei) verantwoordelik is vir hul eie morele dade. In plaas van Bybelse verlossing, word ‘n vals verlossing gesoek deur die onteiening van eiendom, wat neerkom op die direkte en institusionele verbreking van die agste en tiende gebooie. Die Woord van God is onomwonde in Eksodus 20:15 en 17: “Jy mag nie steel nie… Jy mag nie jou naaste se huis begeer nie.”
Deur rykdom-herverdeling as ‘n morele imperatief voor te stel, word Mammon—die afgod van materiële rykdom—nie verwerp nie, maar juis aanbid deur ‘n obsessiewe fokus op die beslaglegging daarvan.
Die politieke filosofie van die ANC: ‘n Skriftuurlike Perspektief
Die Teologiese en Filosofiese Grondslag van die Nasionale Demokratiese Revolusie
Om die politieke filosofie van die African National Congress (ANC) te analiseer deur die lens van die Skrifte, vereis dat ons dieper kyk as bloot dag-tot-dag korrupsie of administratiewe verval. Ons moet die onderliggende wêreldbeskouing identifiseer wat die party dryf, naamlik die Nasionale Demokratiese Revolusie (NDR), en dit toets aan die Skrif. Die fundamentele dwaling lê in die verheffing van die staat en die party tot ‘n messiaanse status, ‘n konsep wat as Statisme bekend staan. In hierdie raamwerk word die staat nie gesien as ‘n dienaar van God om orde te handhaaf nie, maar as die primêre agent van menslike verlossing en voorsiening. Dit is ‘n direkte oortreding van die Eerste Gebod, aangesien dit die vertroue wat aan God verskuldig is, na ‘n sekulêre instelling verplaas. Die Bybel waarsku uitdruklik teen hierdie vertroue in menslike instellings in Psalm 146:3:
“Vertrou nie op prinse, op die mensekind by wie geen heil is nie.”
Die ANC se filosofie funksioneer dikwels as ‘n sekulêre godsdiens waar die politieke bevryding gelykgestel word aan eskatologiese verlossing, wat die transendente God vervang met ‘n immanente politieke utopie.