In die bestudering van die Heilige Skrif is dit van kardinale belang om die Woord van die waarheid reg te sny. As gelowiges wat erns maak met Sola Scriptura, moet ons waak teen die algemene neiging in moderne teologie om die onderskeid tussen Israel en die Kerk te vervaag. Hierdie artikel dien as ’n diepgaande ondersoek na die aard van die Koninkryk van God, die onvoorwaardelike verbonde met Israel, en die spesifieke nasionale tugtiging wat God oor Sy volk bring. Ons benadering is streng grammatikaal-histories, wat beteken dat ons die teks lees soos dit geskryf is, sonder om allegoriese betekenisse daaraan toe te dig wat die oorspronklike outeurs nie bedoel het nie. Dit is noodsaaklik om dwalinge soos Vervangingsteologie, die “Kingdom Now”-teologie en Heerskappy Verlossing (Lordship Salvation) te weerlê deur die lig van die Skrif helder te laat skyn.

Die Aard van die Koninkryk: Toekomstig en Letterlik

Die vertrekpunt van enige suiwer eskatologie is die korrekte definisie van die “Koninkryk van God”. Binne die dispensasionele raamwerk moet ons die Koninkryk interpreteer as ‘n uitsluitlik toekomstige, letterlike en aardse heerskappy van Christus. Dit sal eers gevestig word na Israel se nasionale bekering aan die einde van die Groot Verdrukking. Ons verwerp die lering van Gerealiseerde Eskatologie of “Kingdom Now”-teologie wat beweer dat die Koninkryk tans ‘n “heerskappy in die hart” is of dat die Kerk die Koninkryk is. Die huidige werk van die Heilige Gees in die Kerk is duidelik onderskeibaar van die Koninkryk self. Gelowiges in die huidige bedeling is erfgename van die Koninkryk, maar die Koninkryk is nog nie operasioneel op aarde nie. Enige lering wat beweer dat ons nou die aarde moet “oornneem” of “transformeer” om die Koninkryk te vestig (soos gevind in die Nuwe Apostoliese Reformasie), is ‘n direkte weerspreking van die profetiese tydlyn wat God in Sy Woord vasgelê het. Die leser word ten sterkste aangeraai om die illustrasie “Bybelse Verbonde, God se Verbond met die volk Israe” sorgvuldig te bestudeer.

Die Belofte van Israel se Nasionale Herstel in Deuteronomium

Die profesieë in Deuteronomium, spesifiek binne die konteks van die Israelse Grondgebied Verbond, bied ‘n deurslaggewende raamwerk vir die verstaan van God se toekomstige handelinge met Sy uitverkore volk, Israel. In Deuteronomium 30:1-6 word die historiese verloop van Israel se verhouding met God geskets, waar Moses onder inspirasie van die Heilige Gees voorspel dat Israel weens ongehoorsaamheid onder die nasies verstrooi sou word. Die Skrif verklaar in Deuteronomium 30:1:
“En as al hierdie dinge oor jou kom, die seën en die vloek wat ek jou voorgehou het, en jy dit ter harte neem onder al die nasies waarheen die HERE jou God jou verdryf het.”
Hierdie verstrooiing moet egter nie as ‘n finale verwerping beskou word nie, aangesien die teks die letterlike en fisiese herstel van die volk na hul eie land waarborg sodra die tyd van die nasies vervul is. Die grammatikaal-historiese interpretasie van hierdie gedeelte dwing ons om te erken dat die beloftes van terugkeer net so letterlik is as die strawwe van verstrooiing wat Israel histories reeds beleef het. Dit weerlê die idee dat God “klaar” is met die Joodse volk.

Die Geestelike Voorwaarde van die Nasionale Bekering

Alhoewel die fisiese terugkeer na die land ‘n belangrike aspek van God se profesie is, beklemtoon Deuteronomium dat die finale vestiging van die Koninkryk afhanklik is van Israel se nasionale bekering. Volgens Deuteronomium 30:3 sal die Here God ‘n wending in hul lot bring:
“dan sal die HERE jou God jou lot verander en Hom oor jou ontferm; en Hy sal jou (Israel) weer versamel uit al die volke waarheen die HERE jou God jou verstrooi het.”
Hierdie herstel is nie ‘n huidige geestelike realiteit in die kerk nie, maar ‘n spesifieke eskatologiese gebeurtenis wat onlosmaaklik verbind is aan die fisiese landstreek wat aan die aartsvaders beloof is. God se belofte aan Abraham was spesifiek geografies, soos bevestig in Genesis 15:18:
“Op dié dag het die HERE met Abram ‘n verbond gesluit en gesê: Aan jou nageslag gee Ek hierdie land, van die rivier van Egipte af tot by die groot rivier, die Eufraatrivier.”

Die herstel behels egter meer as net grondgebied; dit vereis ‘n bonatuurlike werk van God in die binneste van die mens. In Deuteronomium 30:6 word die innerlike transformasie verklaar:
“En die HERE jou God sal jou hart besny en die hart van jou nageslag, om die HERE jou God lief te hê met jou hele hart en met jou hele siel, dat jy kan lewe.”
Hierdie “besnydenis van die hart” verwys na die wedergeboorte van die volk as ‘n nasionale eenheid, wat ooreenstem met die beloftes van die Nuwe Verbond in Jeremia 31:31:
“Kyk, daar kom dae, spreek die HERE, dat Ek met die huis van Israel en die huis van Juda ‘n nuwe verbond sal sluit.”
Dit sal kulmineer in hul erkenning van die Messias by Sy wederkoms, soos Sagaria 12:10 profeteer:
“maar oor die huis van Dawid en oor die inwoners van Jerusalem sal Ek uitgiet die Gees van genade en smekinge; en hulle sal opkyk na My vir wie hulle deurboor het, en hulle sal oor Hom rou soos ‘n mens rou oor ‘n enigste seun en bitterlik oor Hom ween soos ‘n mens bitterlik ween oor ‘n eersgeborene.”

Die Toekomstige Koninkryk en die Onderskeid met Heiligmaking

Binne die raamwerk van die Klassieke Dispensasionalisme moet ons waak teen die foutiewe siening dat die Koninkryk tans reeds geestelik deur die Kerk gerealiseer word. Die profesie in Deuteronomium 30 dui op ‘n toekomstige bedeling waar die teokrasie op aarde herstel sal word. Die huidige bedeling van genade fokus op die liggaam van Christus, terwyl die beloftes aan Israel vasstaan volgens Romeine 11:29:
“Want die genadegawes en die roeping van God is onberoulik.”
Dit is hier waar die onderskeid tussen regverdiging en heiligmaking van uiterste belang is. Vrye Genade-teologie leer ons dat die individuele gelowige vandag gered word deur die eenvoudige vertroue in Christus, soos Johannes 3:16 dit stel:
“Want so lief het God die wêreld gehad, dat Hy sy eniggebore Seun gegee het, sodat elkeen wat in Hom glo, nie verlore mag gaan nie, maar die ewige lewe kan hê.”

Hierdie redding berus op genade alleen, sonder enige menslike bydrae, volgens Efésiërs 2:8-9:
“Want uit genade is julle gered deur die geloof, en dit nie uit julleself nie: dit is die gawe van God; nie uit die werke nie, sodat niemand mag roem nie.”
Dit is krities om te verstaan dat dissipelskap en heiligmaking geen bydrae tot die gawe van die ewige lewe lewer nie en dat dit nie ‘n persoon gered kan hou nie. Heiligmaking en dissipelskap is egter deurslaggewend vir genadeloon by die Regterstoel van Christus, soos 2 Korinthiërs 5:10 aandui:
“Want ons moet almal voor die regterstoel van Christus verskyn, sodat elkeen kan ontvang wat hy deur die liggaam verrig het, volgens wat hy gedoen het, of dit goed is of kwaad.”
Die toekomstige Koninkryk sal uiteindelik gevestig word wanneer gelowiges saam met Christus regeer, soos Openbaring 20:6 beloof:
“Geseënd en heilig is hy wat deel het aan die eerste opstanding; oor hulle het die tweede dood geen mag nie, maar hulle sal priesters van God en van Christus wees en sal saam met Hom as konings regeer duisend jaar lank.”

Die Eksegetiese Verband tussen Deuteronomium 30 en Romeine 11

Die organiese band tussen die Die Land van Israel Verbond in Deuteronomium 30 en die Pauliniese uiteensetting in Romeine 11 vorm die kern van ‘n konsekwente dispensasionele verstaan van Israel se nasionale herstel. Moses voorspel in Deuteronomium 30:1-2 dat Israel ‘n siklus van seën, vloek en uiteindelike bekering sou deurloop:
“As al hierdie dinge oor jou kom, die seën en die vloek wat ek jou voorgehou het, en jy dit ter harte neem onder al die nasies waarheen die HERE jou God jou verdryf het, en jy jou tot die HERE jou God bekeer en na sy stem luister volgens alles wat ek jou vandag beveel, jy en jou kinders, met jou hele hart en met jou hele siel.”
Hierdie profesie is nie voorwaardelik in die sin dat dit dalk nooit sal gebeur nie, maar eerder ‘n profetiese sekerheid dat God die volk tot op daardie punt van nasionale berou sal lei. Paulus eggo hierdie absolute sekerheid in Romeine 11:25-26 deur te verduidelik dat die huidige verharding van Israel slegs gedeeltelik en tydelik is:
“Want ek wil nie hê, broeders, dat julle onbekend moet wees met hierdie verborgenheid nie—sodat julle nie eiewys mag wees nie: dat daar gedeeltelik verharding oor Israel gekom het totdat die volheid van die heidene ingegaan het; en so sal die hele Israel gered word, soos geskrywe is: Die Verlosser sal uit Sion kom en die goddelooshede van Jakob afwend.”
Die verband lê daarin dat beide Moses en Paulus die nasionale redding van Israel as ‘n toekomstige, bonatuurlike ingryping van God sien wat volg op ‘n tydperk van oordeel en verstrooiing.

Die Besnydenis van die Hart en die Wegneem van Sondes

In die eksegese van Deuteronomium 30:6 word die innerlike transformasie van die volk beskryf as ‘n goddelike inisiatief:
“En die HERE jou God sal jou hart besny en die hart van jou nageslag, om die HERE jou God lief te hê met jou hele hart en met jou hele siel, dat jy kan lewe.”
Hierdie “besnydenis van die hart” is die Ou Testamentiese terminologie vir die wedergeboorte wat nodig is vir Israel om hul messiaanse koninkryk te beërwe. Paulus verbind hierdie spesifieke belofte direk aan die koms van die Verlosser uit Sion in Romeine 11:27:
“en dit is van my kant die verbond met hulle as Ek hulle sondes wegneem.”
Die “wegneem van sondes” is ‘n direkte verwysing na die Nuwe Verbond wat God met die huis van Israel en Juda sal sluit. Dit is van kardinale belang om te verstaan dat hierdie fase een van verlossing (regverdiging) vir die hele oorblywende nasie aan die einde van die Verdrukking sal plaasvind op grond van God se trou aan Sy eie verbond, nie op grond van Israel se werke of wetsonderhouding nie. Soos Romeine 11:29 bevestig:
“Want die genadegawes en die roeping van God is onberoulik.”
Die onvoorwaardelike aard van die Abrahamitiese en Land van Israel verbonde waarborg dat God Sy plan met die fisiese nageslag van Jakob sal voltooi.

Die Onderskeid tussen Huidige Genade en Toekomstige Koninkryk

‘n Noukeurige grammatikaal-historiese ontleding van Romeine 11:11 toon aan dat Israel se huidige struikeling die weg gebaan het vir die redding van die heidene:
“Ek vra dan: Het hulle (Irsael) miskien gestruikel om te val? Mag dit nooit wees nie! Maar deur hulle val het die saligheid tot die heidene gekom om hulle jaloers te maak.”
Hierdie tydelike opskorting van Israel se nasionale program beteken egter nie dat die Kerk die Koninkryk geword het nie—’n fout wat die grondslag van Vervangingsteologie vorm. In die huidige bedeling word individuele Jode en heidene op presies dieselfde wyse gered—deur vrye genade alleen deur geloof alleen. Hierdie regverdiging bied die ewige lewe as ‘n gratis gawe, soos Romeine 6:23 dit stel:
“Want die loon van die sonde is die dood, maar die genadegawe van God is die ewige lewe in Christus Jesus, onse Here.”
Wanneer die “volheid van die heidene” ingegaan het en die Kerk deur die wegraping verwyder is, sal God Sy fokus terugskuif na Israel om die beloftes van Deuteronomium 30 te vervul. Die Koninkryk wat volg, is ‘n letterlike, aardse heerskappy waar die herstelde Israel die hoof van die nasies sal wees, met Christus as Koning en die kerk as Sy bruid. Dissipelskap en heiligmaking in die huidige bedeling berei die gelowige voor vir posisies van gesag en genadeloon in daardie komende Ryk, maar verander nie die feit dat die Koninkryk self ‘n spesifieke belofte aan nasionale Israel bly nie.

Die Belofte van Israel se Nasionale Herstel in Deuteronomium

Om die diepte van God se handeling met Israel te verstaan, moet ons kyk na die dissiplinêre maatreëls wat in die Mosaïese Wetgewing vervat is. Die konsep van die “Vyf Fases van Oordeel” (of dissipline) word primêr gevind in Levitikus 26, met ‘n parallelle gedeelte in Deuteronomium 28. Dit is van kardinale belang om te verstaan dat hierdie strawwe spesifiek op die nasie Israel van toepassing is as deel van die Mosaïese Verbond (Wet). Dit is nie van toepassing op die Kerk, die Liggaam van Christus, in die huidige bedeling van genade nie. Hierdie onderskeid is essensieel om Vervangingsteologie te vermy. Die Kerk ervaar wel die tugtiging van die Vader vir heiligmaking (Hebreërs 12), maar ons staan nie onder die vloeke van die Wet soos Israel nie. Hierdie oordele toon God se geduld en genade: Hy straf nie onmiddellik met totale vernietiging nie, maar verhoog die intensiteit van die dissipline in vyf fases, met die hoop dat die volk hulle sal bekeer voordat die uiteindelike oordeel van verstrooiing (die vyfde fase) aanbreek.

Levitikus 26 vorm die afsluiting van die heiligheidswetgewing wat by Sinai gegee is. Histories bevind Israel hulle aan die voet van die berg Sinai, gereed om die Beloofde Land binne te gaan. Literêr is hierdie hoofstuk gestruktureer as ‘n tipiese antieke Nabye-Oosterse verdrag, wat seëninge vir gehoorsaamheid (verse 1-13) en vloeke vir ongehoorsaamheid (verse 14-46) insluit (‘n Zuzerein-Vassal-Verbond). Die seëninge is voorwaardelik op grond van gehoorsaamheid aan die Wet. Dit is belangrik om te let dat hierdie voorwaardelike verbond (Mosaïese Verbond) verskil van die onvoorwaardelike Abrahamitiese Verbond. Die Abrahamitiese Verbond waarborg Israel se eienaarskap van die land en toekomstige seën, terwyl die Mosaïese Verbond Israel se genot en verblyf in die land reguleer. Die Koninkryk van God, as ‘n toekomstige, letterlike en aardse heerskappy, kan nie gevestig word terwyl Israel onder die vloek van hierdie oordele staan nie; dit wag op hul nasionale bekering aan die einde van die Groot Verdrukking.

Die Eerste Fase: Fisiese en Geestelike Angs

Die eerste fase van dissipline word gekenmerk deur ‘n verlies aan vrede en gesondheid. Indien Israel die gebooie van die Here verwerp en nie sy insettinge volbring nie, tree ‘n reeks persoonlike en landboukundige rampe in werking. God waarsku dat Hy verskrikking, tering en koors oor hulle sal bring wat die oë laat kwyn en die lewe laat versmag. Daarbenewens sal hulle hul saad tevergeefs saai, want hulle vyande sal dit opeet. Die teks beklemtoon ook ‘n sielkundige oordeel waar hulle sal vlug selfs wanneer niemand hulle agtervolg nie. Levitikus 26:14-17 (1953 Vertaling) lui:
“Maar as julle (Israel) nie na My luister en al hierdie gebooie nie doen nie; en as julle my insettinge verwerp, en as julle siel van my verordeninge ‘n afsku het, sodat julle nie al my gebooie doen nie en my verbond verbreek—dan sal Ék dit ook aan julle doen: Ek sal verskrikking oor julle beskik: die tering en die koors wat die oë laat kwyn en die lewe laat versmag; en julle sal jul saad tevergeefs saai, want julle vyande sal dit opeet. En Ek sal my aangesig teen julle rig, sodat julle voor jul vyande verslaan word; en julle haters sal oor julle heers, en julle sal vlug terwyl niemand julle agtervolg nie.”

Die Tweede Siklus: Droogte en Skaarsheid

Indien die volk steeds volhard in hul rebellie na die eerste siklus, verhoog God die intensiteit van die straf “sewevoudig”. Die tweede siklus is gerig op die bron van hul bestaan: die landbou. Die Here verklaar dat Hy die trots van hulle krag sal verbreek deur die hemel soos yster en die aarde soos koper te maak. Dit is ‘n digterlike beskrywing van ernstige droogte—geen reën val uit die “yster” hemel nie, en die aarde word hard soos “koper”, wat landbou onmoontlik maak. Levitikus 26:18-20 bevestig:
“En as julle dan nog nie na My luister nie, sal Ek voortgaan om julle sewevoudig weens julle sondes te tugtig. En Ek sal die trots van julle krag verbreek en julle hemel maak soos yster en julle aarde soos koper. En julle krag sal tevergeefs verbruik word, want julle land sal sy opbrings nie gee nie, en die bome van die land sal hulle vrugte nie gee nie.”

Die Derde Siklus: Die Wilde Diere

Die derde siklus behels ‘n toename in gevaar vir die veiligheid van die gemeenskap en die vee. Indien die droogte hulle nie tot bekering bring nie, stuur God die wilde diere van die veld onder hulle in. Hierdie oordeel is spesifiek gerig teen die nageslag en die veestapel, wat lei tot ‘n vermindering in bevolking en ekonomiese ineenstorting. Die paaie word verlate omdat dit onveilig is om te reis. Dit is ‘n direkte aanval op die samelewing se struktuur en toekomsverwagting. Levitikus 26:21-22 sê:
“En as julle jul teen My versit en na My nie wil luister nie, sal Ek die plae teen julle sewevoudig vermeerder, volgens julle sondes. En Ek sal die wilde diere van die veld onder julle instuur; dié sal julle kinderloos maak en julle vee uitroei en julle verminder, sodat julle paaie verlate sal wees.”

Die Vierde Fase: Swaard, Pes en Hongersnood

Wanneer die vorige dissipline geïgnoreer word, volg die vierde fase wat gekenmerk word deur oorlog, beleëring en siekte. God bring ‘n swaard oor hulle wat die wraak van die verbond sal voltrek. Wanneer die volk in hul stede saamtrek vir beskerming teen die vyand, sal God die pes onder hulle stuur. Verder sal die voorsiening van voedsel (die “staf van die brood”) verbreek word tot so ‘n mate dat tien vroue in een oond sal bak en die brood by gewig sal afmeet. Dit dui op uiterste rantsoenering en hongersnood te midde van beleëring. Levitikus 26:23-26 beskryf dit as volg:
“En as julle jul deur hierdie dinge nie deur My laat tugtig nie, maar julle (Israel) teen My versit, dan sal Ek My ook teen julle versit en julle slaan, ook Ek, sewevoudig weens julle sondes; en Ek sal ‘n swaard oor julle bring wat die wraak van die verbond sal voltrek; en as julle in jul stede bymekaarkom, sal Ek die pes onder julle instuur, en julle sal in die hand van die vyand oorgegee word. As Ek vir julle die staf van die brood verbreek, sal tien vroue julle brood in een oond bak en julle brood by gewig teruggee; en julle sal eet, maar nie versadig word nie.”

Die Vyfde Fase: Totale Vernietiging en Verstrooiing

Die vyfde en finale fase is die mees drastiese. Dit sluit die vernietiging van afgode, en behels ook kannibalisme weens uiterste hongersnood tydens beleëring, die verwoesting van stede en heiligdomme, en uiteindelik die verstrooiing (diaspora) van die volk onder die nasies in. Die land self sal woes lê om sodoende sy sabbatsjare te geniet wat die volk nie gehou het nie. Histories het ons dele hiervan gesien tydens die Babiloniese ballingskap en die Romeinse verwoesting in 70 n.C., maar die volle impak en herstel is gekoppel aan die eskatologiese “tyd van benoudheid vir Jakob” (Jeremia 30:7) – dit is die sewe jaar van Verdrukking, en meer spesifiek die laaste helfte daarvan, die Groot Verdrukking. Hierdie siklus duur voort totdat Israel nasionaal tot bekering kom en die Messias, Jesus Christus, aanroep, waarna die letterlike Duisendjarige Vrederyk gevestig sal word. Levitikus 26:27-33 is die klimaks van die oordeel:
“En as julle hierom nie na My luister nie, maar julle teen My versit, dan sal Ek in grimmigheid My teen julle versit, en Ek sal julle ook sewevoudig tugtig weens julle sondes. En julle sal die vlees van julle seuns eet, en die vlees van julle dogters sal julle eet. En Ek sal julle hoogtes vernietig en julle sonpilare uitroei en julle lyke op die lyke van julle drekgode gooi; en my siel sal van julle ‘n afsku hê. En Ek sal julle stede ‘n puinhoop maak en julle heiligdomme verwoes en julle lieflike geur nie ruik nie. En Ek sal die land verwoes, sodat julle vyande wat daarin woon, daaroor verstom sal staan. En Ek sal julle onder die nasies verstrooi en ‘n swaard agter julle uittrek; en julle land sal ‘n wildernis en julle stede ‘n puinhoop word.”

Die Teologiese Voorwaarde vir Herstel: Nasionale Belydenis

Om hierdie oordeel van die vyfde fase om te keer en die Koninkryk te ontvang, vereis God ‘n spesifieke reaksie van Israel wat in die Nuwe Testament toegelig word. Die Griekse term homologeo, wat in Romeine 10:9-10 as “bely” gebruik word, beteken letterlik “om dieselfde as God te sê” en verwys na ‘n instemming met God se objektiewe waarheid aangaande Sy Seun, eerder as ‘n menslike werk of publieke ritueel vir redding soos dikwels deur voorstanders van Heerskappy Verlossing beweer word. Romeine 10:9-10 lees soos volg:
“As jy met jou mond die Here Jesus bely en met jou hart glo dat God Hom uit die dode opgewek het, sal jy gered word; want met die hart glo ons tot geregtigheid en met die mond bely ons tot saligheid.”

Paulus praat hier binne die dispensasionele konteks van Romeine 9 tot 11 oor Israel se nasionale struikeling en hul poging om ‘n eie geregtigheid deur die wet op te rig. Vir die Jood beteken die belydenis van Jesus as “Here” die teologiese erkenning dat die timmerman van Nasaret waarlik die Jehovah (JHWH) van die Ou Testament is. Hierdie teks handel dus nie oor ‘n emosionele “altaarroep” vandag nie, maar dui profeties op die oomblik wanneer die oorblyfsel van Israel die struikelblok sal oorkom en deur innerlike geloof tot regverdiging sal kom, wat sal uitloop op ‘n uiterlike nasionale erkentenis van die Messias.

Hierdie toekomstige nasionale belydenis is onlosmaaklik verbind aan Christus se profetiese ultimatum aan Israel teen die einde van Sy aardse bediening, soos opgeteken in Matthéüs 23:39:
“Want Ek sê vir julle: Julle sal My van nou af nie sien nie totdat julle sal sê: Geseënd is Hy wat kom in die Naam van die Here!”
Die “tyd van benoudheid vir Jakob,” en spesifiek die Groot Verdrukking, dien om Israel tot op die punt te bring waar hulle as ‘n nasionale eenheid homologeo beoefen deur te erken dat die Een wat hulle deurboor het, die beloofde Messias is. Wanneer hulle uiteindelik uitroep “Geseënd is Hy wat kom,” bely hulle met die mond tot nasionale saligheid (verlossing van hul vyande en herstel van die land), wat die direkte voorwaarde is vir die fisiese wederkoms van Christus. Dit bevestig dat die Koninkryk nie ‘n huidige geestelike realiteit in die hart is nie, maar ‘n letterlike, toekomstige ryk wat eers gevestig sal word sodra Israel se belydenis die beloftes van Deuteronomium 30 en die finale herstel van die teokrasie aktiveer.

Teologiese Implikasie en Samevatting

Wanneer ons al hierdie inligting in oënskou neem, is dit uiters belangrik om te onthou dat hierdie oordele nasionaal en temporeel van aard is. Dit het betrekking op Israel se fisiese seëninge en verblyf in die land. Dit het nie betrekking op individuele ewige verlossing nie. ‘n Individuele Israeliet kon tydens hierdie oordele steeds gered wees deur geloof (soos Daniël of Jeremia), alhoewel hy onder die nasionale vloek gely het. In die Dispensasionele Vrye Genade-teologie moet ons onderskei: Israel se nasionale dissipline (Levitikus 26) verskil van die gelowige se ewige sekerheid. Hierdie siklusse bewys dat God getrou is aan Sy verbond—beide in seën en in vloek—en dit dien as ‘n waarborg dat Hy ook die toekomstige herstel van Israel letterlik sal vervul wanneer die Koninkryk finaal op aarde gevestig word. As gelowiges in die kerk-bedeling moet ons dankbaar wees vir die genade waarin ons staan, waak teen dwaalleer wat Israel se plek wil inneem, en ywerig werk aan ons heiligmaking met die oog op die Regterstoel van Christus en die komende Koninkryk.

Ter Asluiting

Net soos die vyfde siklus van oordeel oor Israel bewys dat God getrou bly aan Sy verbondswoord—selfs in die uitvoering van tugtiging—dien Sy onwankelbare trou aan Israel as die uiteindelike waarborg vir die ewige sekerheid van die kerk-gelowige. Indien Israel se nasionale ongehoorsaamheid nie God se onvoorwaardelike verbondsbeloftes ter syde kon stel nie (Romeine 11:29), dan kan die foute of struikelinge van ‘n gelowige in die huidige Kerk-bedeling ook nooit die gawe van die ewige lewe ongedaan maak nie. Die gelowige wat die Evangelie geglo het, rus nie in sy eie vermoë om getrou te bly nie, maar in die getrouheid van God wat die ewige lewe as ‘n onherroepelike gawe geskenk het; ons redding (fase een: regverdiging/wedergeboorte) is gebaseer op die voltooide werk van Christus, en net soos God nie Sy plan met die fisiese nageslag van Jakob sal laat vaar nie, sal Hy ook nooit diegene wat in Sy Seun glo, verlore laat gaan nie (Johannes 10:28-29).

Seën groete.

Vic

Hier is die vergelykende tabel wat die teologiese parallelle duidelik uiteensit. Dit demonstreer onteenseglik dat die behoud van beide Israel se nasionale toekoms en die gelowige se ewige redding nie afhang van menslike prestasie nie, maar van die onveranderlike karakter en trou van God.

Tabel: God se Trou aan Israel vs. Die Gelowige se Ewige Sekerheid

Teologiese Aspek	Israel (Die Abrahamitiese Verbond)	Die Kerk-Gelowige (Die Gawe van die Ewige Lewe)
Grondslag van die Belofte	Gebaseer op God se eensydige, onvoorwaardelike verbond met Abraham (Genesis 15). Dit hang nie af van Israel se getrouheid nie.	Gebaseer op die voltooide werk van Christus en God se genade alleen (Efésiërs 2:8-9). Dit hang nie af van die gelowige se werke nie. Slegs geloof in die evangelie.
Die Rol van Menslike Werke	Israel se werke bepaal hul genot van die land, maar nie hul eienaarskap daarvan nie.	Die gelowige se werke bepaal sy genadeloon (kroon), maar nooit sy redding (kindskap) nie.
Gevolg van Ongehoorsaamheid	Lei tot nasionale tugtiging, oordeel en verstrooiing (Levitikus 26), maar nooit tot totale verwerping nie.	Lei tot die Vader se tugtiging (Hebreërs 12:6) en verlies van loon (1 Korinthiërs 3:15), maar nooit tot die verlies van die ewige lewe nie.
Die Aard van die Waarborg	God se eie Naam en eer is op die spel. Hy kan Homself nie verloën nie (Esegiël 36:22).	Die Heilige Gees is die “onderpand” en seël tot die dag van verlossing (Efésiërs 1:13-14).
Die Tydsduur	‘n “Ewige verbond” (Genesis 17:7) wat deur geen tydperk van afvalligheid verbreek kan word nie.	Die “ewige lewe” (Johannes 10:28) wat per definisie nooit kan eindig nie, anders was dit tydelike lewe.
Finale Uitkoms	God sal self sorg vir die nasionale herstel (Romeine 11:29 – “onberoulik”).	God sal self sorg vir die verheerliking; Hy wat die goeie werk begin het, sal dit voleindig (Filippense 1:6).