Die konsep van “God se wil” is dikwels ’n bron van verwarring en selfs angs onder gelowiges. Talle Christene spandeer hul lewens in ’n vrugtelose soektog na verborge tekens of mistieke belewenisse in ’n poging om te ontsyfer wat God van hulle verwag. Om hierdie verwarring uit die weg te ruim en ’n Bybelse vastigheid te verkry, is dit noodsaaklik om ’n deeglike studie van die Skrif te maak en die verskillende fasette van God se wil te onderskei. Wanneer ons die Bybel benader met ’n letterlik-grammatikaal-historiese hermeneutiek, ontdek ons dat God se wil nie ’n enkelvoudige, ongedifferensieerde konsep is nie, maar eerder in spesifieke teologiese kategorieë verdeel kan word. Hierdie onderskeidings help die gelowige om met vrymoedigheid en wysheid te leef, wetende dat God in beheer is van die geskiedenis, terwyl Hy ons tegelykertyd roep tot gehoorsaamheid binne ons spesifieke bedeling. God se hand lei die geskiedenis onverpoos na die wederkoms van Christus en die ewige heerlikheid, en dit is ons voorreg om deel van hierdie goddelike plan te wees.
Die Onderskeid Tussen die Verborge en Geopenbaarde Wil
Daar is sekere aspekte van God se raadsplan waaroor Hy verkies het om te swyg—die sogenaamde “verborge dinge”. Dit sluit die fynere besonderhede van die toekoms en die spesifieke redes vir sekere lewensgebeure in. Die “verborge dinge” behels toekomstige detail en die dieper redes agter gebeure wat buite ons kennisveld val. ‘n Soeke na hierdie verborge inligting lei tot futiele spekulasie. Indien ons ons dae spandeer in ’n poging om hierdie verborge raadsplanne te ontsluit, sal dit ongetwyfeld lei tot eindelose frustrasie. As ons die Skrif biddend bestudeer het en steeds geen antwoord op ’n spesifieke vraag of situasie vind nie, moet ons berus by die wete dat God óf nie wil hê ons moet dit weet nie, óf dat die tyd vir daardie kennis nog nie ryp is nie.
Hierteenoor staan die “geopenbaarde dinge”, wat verwys na dit wat God in die Skrif aan ons bekend gemaak het en wat Hy as noodsaaklik ag vir ons wandel met Hom. Ons primêre verantwoordelikheid lê by dit wat geskryf staan (Sola Scriptura). Ons mandaat is gehoorsaamheid aan die geskrewe Woord van God. Enige subjektiewe interpretasie van ons omstandighede (God se voorsienigheid) moet altyd getoets word aan en ondergeskik bly aan die Skrif. Ons beskik dalk nie oor al die detail van God se handelinge nie, maar ons het die sekerheid dat Hy in beheer is en die geskiedenis aktief stuur na die wederkoms van Christus en die ewige staat.
Die Bybelse geskiedsfilosofie is nie ‘n evolusionêre proses van menslike vooruitgang nie, maar ‘n goddelik-bepaalde, lineêre verloop van bedelings wat bewys dat die mens sonder God faal en wat uitloop op ‘n katastrofiese ingryping deur Christus. Die doelwit is dus nie ‘n mensgemaakte utopie nie, maar die vestiging van ‘n letterlike, aardse Koninkryk. Hierdie Koninkryk sal eers na die Groot Verdrukking en Israel se nasionale bekering, by die wederkoms van Christus, deur God se soewereine krag gerealiseer word.
Die Aard van die Koninkryk en Eskatologiese Konteks
Voordat ons die spesifieke kategorieë van God se wil bespreek, is dit noodsaaklik om die konteks van die Koninkryk van God korrek te definieer om verwarring met die huidige bedeling van die Kerk te voorkom. Ons moet die “Koninkryk van God” uitsluitlik interpreteer as ‘n toekomstige, letterlike en aardse heerskappy van Christus wat eers gevestig sal word na Israel se nasionale bekering aan die einde van die Groot Verdrukking.
Hierdie Koninkryk moet geensins gedefinieer word as ‘n huidige geestelike realiteit of ‘n “heerskappy in die hart” nie. Sulke definisies is kenmerkend van die Gereformeerde Amillennialisme of die moderne “Kingdom Now”-bewegings, wat die onderskeid tussen Israel en die Kerk vervaag. Die huidige werk van die Heilige Gees, hoewel kragtig in die lewe van die gelowige vir heiligmaking en dissipelskap, is duidelik onderskeibaar van die Koninkryk self. Gelowiges is in hierdie huidige bedeling slegs erfgename van die Koninkryk wat nog moet kom; ons regeer nie tans nie. Enige lering wat beweer dat ons nou reeds ‘in die Koninkryk’ is en daarom gesag oor siekte, rykdom of politieke stelsels moet uitoefen, is ‘n afwyking van die letterlike, grammatikaal-historiese interpretasie van die Skrif en moet verwerp word.
1. God se Soewereine Wil
Die eerste en mees omvattende kategorie is God se soewereine wil, wat verwys na Sy vrye en onafhanklike keuse om te doen wat Hom behaag. In Jesaja 46:10 verklaar die Here: “wat van die begin af verkondig die einde, en van die voortyd af wat nog nie gebeur het nie; wat sê: My raad sal bestaan, en al wat my behaag, sal Ek doen.”
Hierdie aspek van Sy wil is onveranderlik en word nie beperk deur menslike keuses of weerstand nie. Nebukadnésar moes hierdie les op die harde manier leer en het uiteindelik tot die belydenis gekom dat God soewerein oor alle magte regeer, soos opgeteken in Daniël 4:35: “En al die aardbewoners word as niks geag nie, en Hy doen na sy wil met die leër van die hemel (engele) en die bewoners van die aarde, en daar is niemand wat sy hand kan afslaan en vir Hom kan sê: Wat doen U nie?”
God se soewereine wil impliseer dat Hy in konstante beheer bly en Sy skepping doelgerig deur die geskiedenis lei. Hy is aktief betrokke by die sake van die mensdom, en Sy onsigbare hand werk deurgaans om die geskiedenis te rig volgens die raad van Sy wil. Dit is krities om te verstaan dat God se soewereine handelinge altyd in ooreenstemming is met Sy onveranderlike karakter. Omdat Hy regverdig is, is al Sy dade regverdig; omdat Hy alwetend is, is Sy dade gebaseer op volmaakte kennis.
Hierdie soewereiniteit strek ook tot politieke magte, soos Daniël 2:21 bevestig: “Hy tog verander die tye en die geleenthede; Hy sit konings af en stel konings aan; Hy gee wysheid aan die wyse manne en kennis aan die wat insig het.” Wanneer ’n nasie negatief draai teen God, kan Hy hulle oordeel deur swak of onbekwame leiers oor hulle aan te stel (Jesaja 3:4, 12). Selfs vyandige ongelowiges word deur God gebruik om Sy doeleindes te bereik. Die soewereiniteit van God strek selfs oor diegene wat Hom verwerp, soos Spreuke 16:4 dit onomwonde stel: “Alles het die HERE gemaak vir sy doel, ja, ook die goddelose vir die dag van onheil.” ’n Treffende voorbeeld hiervan vind ons tydens Jesus se verhoor voor Pilatus. Pilatus het verkeerdelik gedink hy het die mag, maar Jesus het hom reggehelp deur te sê dat hy geen mag teen Hom sou hê as dit hom nie van bo gegee was nie (Johannes 19:11). Die vroeë kerk het hierdie waarheid bely toe hulle gebid het dat Herodes en Pontius Pilatus slegs gedoen het wat God se hand en raad voorbeskik het om te gebeur. Handelinge 4:27–28 bevestig dit: “Want waarlik, Herodes en Pontius Pilatus het saam met die heidene en die volke van Israel vergader teen u heilige Kind Jesus, wat U gesalf het, om alles te doen wat U hand en U raad vooruit bepaal het om plaas te vind.”
2. God se Direktiewe (Voorskriftelike )Wil
Die tweede kategorie is God se direktiewe wil, wat verwys na Sy aktiewe leiding aan Sy kinders om te doen wat Hy van hulle verwag. Hier is ’n korrekte dispensasionele benadering van uiterste belang, want God se instruksies het deur die loop van die geskiedenis verander na gelang van die bedeling waarin die mens hom bevind het. God het aan Adam en Eva spesifieke instruksies gegee om vrugbaar te wees en oor die skepping te heers (Génesis 1:28). Later het Hy vir Noag opdrag gegee om ’n ark te bou, en aan Abraham is gesê om sy land te verlaat. Moses het weer die opdrag gekry om die Israel uit Egipte te lei en die Wet by Sinai te ontvang. Dit is van kritieke belang om te onthou dat die Wet van Moses ’n spesifieke verbond met Israel was. Jesus het tydens Sy aardse bediening onder hierdie Wet geleef en ander beveel om dit te gehoorsaam (Matthéüs 23:1-3), aangesien die Nuwe Verbond en die Kerk-bedeling nog nie amptelik begin het nie.
Met die voltooide werk van Christus en die aanvang van die Kerkbedeling, het die Wet van Moses sy funksie vervul en verouderd geraak, soos Hebreërs 8:13 bevestig: “As Hy sê: ’n Nuwe verbond, het Hy die eerste oud gemaak; en wat oud word en verouder, is naby die verdwyn.” Die Kerk bedeling gelowige staan nie onder die Mosaïese Wet nie (Romeine 6:14), maar onder die “wet van Christus” (Galásiërs 6:2). Net soos ons nie die instruksies aan Noag om ’n ark te bou gehoorsaam nie, so staan ons vandag ook nie onder die Mosaïese wetskodes nie. Die wet van Christus word beliggaam deur die honderde spesifieke voorskrifte vervat in die Nuwe Testamentiese geskrifte, beginnende by die Bovertrek-redvoering (Johannes 13–17) en voortgesit in die briewe vanaf Romeine tot by Openbaring 3. Alhoewel nege van die Tien Gebooie in die Nuwe Testament herhaal word, word dit gehoorsaam as deel van die wet van Christus, nie as deel van die wet van Moses nie. Die Sabbat word uitgesluit omdat dit die spesifieke teken van die Mosaïese Verbond tussen God en die nasie Israel was (Exodus 31:13-17), en as skaduwee sy vervulling in die rus van Christus gevind het.
Binne die direktiewe (voorskriftelike) wil vir die Kerk vind ons algemene opdragte wat op elke gelowige van toepassing is, soos om die Woord van God ywerig te bestudeer (2 Timótheüs 2:15), voortdurend vervul te word met die Heilige Gees (Efésiërs 5:18), en mekaar vurig lief te hê. Hierby ingesluit is die opdrag dat elke gelowige aktief tot God se werk moet bydra deur hul unieke genadegawes aan te wend vir die opbou van die gemeente, aangesien ons geskape is in Christus Jesus om goeie werke te doen wat God voorberei het (Efésiërs 2:10). Daar is ook spesifieke opdragte vir onderskeibare rolle binne die Christelike lewe: pastore word beveel om die Woord onverpoos te verkondig (2 Timótheüs 4:2), mans moet hul vroue liefhê soos Christus die Kerk liefgehad het (Efésiërs 5:25), en werknemers moet hul werkgewers gehoorsaam met hartlikheid asof hulle die Here dien (Kolossense 3:23-24). Dit is hier waar die onderskeid tussen die fases van verlossing uiters belangrik is. Fase een, wat wedergeboorte of regverdiging behels, fokus op God se direktiewe wil vir die ongelowige, wat bloot is om in die Here Jesus Christus te glo vir die gratis geskenk van die ewige lewe. Fase twee behels heiligmaking of dissipelskap, waar die gelowige geroep word tot gehoorsaamheid aan die wet van Christus. Hierdie gehoorsaamheid dra niks by tot die behoud van die ewige lewe nie, maar is noodsaaklik vir geestelike groei en die verkryging van genadeloon by die Regterstoel van Christus.
3. God se Toelatende (Permissiewe) Wil
Die derde kategorie is God se toelatende wil, wat verwys na dit wat God toelaat, selfs al is dit in stryd met Sy direktiewe (voorskriftelike) wil. Alle sonde val onder hierdie kategorie, aangesien God mense en gevalle engele toelaat om Sy bevele te weerstaan. God is nooit die outeur van sonde nie, maar Hy gun morele skepsels ’n mate van vryheid om keuses te maak. Die sondeval in Génesis 3 is die primêre voorbeeld hiervan. God se direktiewe (voorskriftelike) wil was dat Adam en Eva nie van die boom van kennis van goed en kwaad moes eet nie, tog het Hy in Sy toelatende wil toegelaat dat hulle ongehoorsaam is. ’n Ander voorbeeld is egskeiding, waar Jesus verduidelik het dat Moses egskeiding toegelaat het weens die hardheid van die mense se harte, al was dit nie God se oorspronklike bedoeling nie (Matthéüs 19:8).
Op nasionale vlak het God in die verlede al die nasies toegelaat om in hulle eie weë te wandel (Handelinge 14:16). God dwing niemand om Hom te gehoorsaam nie, maar wanneer mense of nasies God aanhoudend verwerp, gee Hy hulle oor aan hul eie begeertes. Romeine 1 beskryf hoe God mense oorgegee het aan onreinheid en skandelike hartstogte. Dit is ’n verskriklike oordeel waar God die mens toelaat om die volle omvang van sy eie verdorwenheid uit te leef. Vir die gelowige is hierdie kategorie van groot belang omdat ’n Christen kan kies om nie God se direktiewe wil van heiligmaking te gehoorsaam nie. God sal dit toelaat, maar nie sonder gevolge nie. Die gelowige wat in sonde leef, verloor nie sy redding nie, maar hy sal Goddelike tugtiging ervaar en skade ly aan sy genadeloon in die ewigheid. Die leser word aangeraai om die artikel “Verliese en Gevolge van Sonde in die Gelowige se Lewe” te lees.
4. God se Oorheersende Wil
Die vierde kategorie, God se oorheersende wil, tree in werking wanneer God Sy skepsels verhinder om teen Sy soewereine doelwitte op te tree. Hierdie werklikheid beklemtoon dat God nie bloot passief gebeure toelaat nie, maar dat Hy aktief die morele en fisiese grense bepaal waarbinne die menslike of demoniese vrye wil toegelaat word om te opereer. Daar is grense aan God se toelatende wil en Hy gryp in wanneer menslike of demoniese aksies Sy raadsplan bedreig. Na die sondeval het God deur Sy oorheersende wil tussenbeide getree om Adam en Eva te verhinder om van die boom van die lewe te eet; sodoende het Hy voorkom dat die mensdom in ‘n ewige toestand van geestelike dood en sondigheid sou vasgevang bly (Génesis 3:22-24). Toe Abraham vir Abiméleg gelieg het oor Sara, het God ingegryp en Abiméleg verhinder om aan haar te raak ten einde die Messiaanse lyn te beskerm (Génesis 20:6). Net so het God Laban verhinder om Jakob skade aan te doen, soos Jakob self getuig het in Génesis 31:7: “Maar julle vader het my bedrieg en my loon tien maal verander; maar God het hom nie toegelaat om my skade aan te doen nie.”
In die boek Job sien ons hoe God vir Satan spesifieke beperkings gestel het. Satan kon Job se besittings aanval, maar nie sy liggaam nie, en later sy liggaam, maar nie sy lewe nie. Dit bied groot troos aan die gelowige omdat die vyand slegs kan doen wat God hom toelaat om te doen. In die eskatologie (die leer oor die laaste dinge) sien ons hierdie wil duidelik in die boek Openbaring. Tydens die Groot Verdrukking sal mense die dood soek, maar God sal die dood van hulle weerhou, soos Openbaring 9:6 beskryf: “En in daardie dae sal die mense die dood soek en dit nie vind nie; en hulle sal verlang om te sterwe, en die dood sal vir hulle wegvlug.” Demone wat losgelaat word, word beperk in wie hulle mag seermaak en vir hoe lank. Uiteindelik sal Satan self gebind word vir ’n duisend jaar sodat hy die nasies nie meer kan verlei nie (Openbaring 20:2-3). Dit bevestig dat die bose nooit onbeperkte mag het nie en dat God se oorheersende wil die finale grens trek.
5. God se Voorsienige Wil
Die vyfde en laaste kategorie is God se voorsienige wil, wat verwys na die uitwerking van Sy soewereine wil deur die beheer van omstandighede wat ons lewens en bestemmings rig (Psalm 103:19). Dit word dikwels God se voorsienigheid genoem en word gedefinieer as die onophoudelike aktiwiteit van die Skepper waardeur Hy al sy skepsels onderhou en gebeure rig na die doel wat Hy bepaal het (Efésiërs 1:11). Die verhaal van Josef is die klassieke voorbeeld hiervan (Génesis 37-50). Sy broers het hom uit haat verkoop, wat ’n sondige daad was wat God toegelaat het, tog het God hierdie omstandighede gebruik om Josef in Egipte te kry sodat hy lewens kon red (Psalm 105:17). Josef kon later sê dat sy broers wel kwaad teen hom bedink het, maar dat God dit ten goede gedink het.
“Want júlle het wel kwaad teen my bedink, maar God het dit ten goede gedink om te doen soos dit vandag is, om ‘n groot volk in die lewe te hou.” (Génesis 50:20)
In die lewe van die Nuwe Testamentiese gelowige speel voorsienigheid ’n groot rol deur “geopende deure” vir bediening (1 Korinthiërs 16:9). Soms maak God deure toe om ander oop te maak, soos toe die Heilige Gees Paulus verhinder het om in Asië te preek ten einde hom na Macedonië te lei (Handelinge 16:6-10). Dit is egter belangrik om te waak teen mistisisme en nie tekens te probeer lees ten koste van die Woord nie (2 Petrus 1:19). Die Skrif bly die enigste betroubare meetinstrument om te onderskei tussen God se leiding en menslike emosie (2 Timótheüs 3:16-17).
Ter Afsluiting
Die wisselwerking tussen hierdie fasette van God se wil bied ’n ryk beeld van hoe God met Sy skepping omgaan. Binne die raamwerk van die verlossingsleer is dit God se geopenbaarde wil dat die ongeredde persoon verlossing deur geloof alleen ontvang (1 Timótheüs 2:3-4; Efésiërs 2:8-9), en Sy voorsienigheid rig dikwels lewensomstandighede om ‘n individu tot by daardie punt van besluitneming te lei (Handelinge 17:26-27). Ekklesiologies is God se direktiewe wil vir die Kerk duidelik in die Nuwe Testament uiteengesit, waar ons taak is om getroue ambassadeurs te wees en heilig te lewe in afwagting op die Here, sonder om die wêreld se politieke stelsels te probeer oorneem. Eskatologies verstaan ons dat die huidige tydvak grootliks onder God se toelatende wil funksioneer (Handelinge 14:16; Galásiërs 1:4), terwyl die letterlike Koninkryk van God eers in die toekoms gevestig sal word (Daniël 2:44; Openbaring 20:6). Vir die gelowige is die opdrag duidelik: bestudeer die geopenbaarde Woord om heilig te lewe (2 Timótheüs 2:15; 1 Petrus 1:15-16), berus in God se soewereine beheer oor die geskiedenis (Daniël 4:35; Efésiërs 1:11), en vertrou dat Hy alle dinge ten goede laat meewerk vir diegene wat Hom liefhet (Romeine 8:28).
‘n Grondige begrip van die onderskeie kategorieë van God se wil rus die gelowige toe met ‘n onmisbare teologiese raamwerk om die oënskynlike chaos van die huidige wêreldstelsel te versoen met God se absolute soewereiniteit. Deur korrek te onderskei tussen God se toelatende wil (wat die tydelike teenwoordigheid van sonde en lyding verklaar sonder om Hom die outeur daarvan te maak) en Sy direktiewe wil (wat ons aktiewe gehoorsaamheid in heiligmaking vereis), word die gelowige bewaar van beide fatalisme en die dwaling om God te probeer manipuleer. Hierdie kennis kweek geestelike stabiliteit: ons word bevry van die las om die verborge toekoms te probeer ontsyfer en kan eerder rus in die sekerheid dat Sy oorheersende wil onwrikbare perke aan die bose stel, terwyl Sy voorsienigheid alle omstandighede doelgerig laat meewerk vir die uiteindelike verheerliking van die gelowige en die koms van Sy Koninkryk.
Seën groete.
Vic
Lees gerus hierdie reeks artikels in volgorde. Dit sal jou help om ‘n Bybelse raamwerk vir die geskiedenis van die skepping te verstaan.
Die Dispensasies ‘n Skriftuurlike perspektief
Dispensasie van Onskuld
Die Dispensasie van Menslike Gewete
Die Dispensasie van Menslike Owerheid
Die Dispensasie van Belofte. Deel Een
Die dispensasie van belofte. Deel 2
Die Dispensasie van die Wet. Deel 1
Die Dispensasie van die Wet. Deel 2
Die Dispensasie van die Kerk. Deel een
Die Dispensasie van die Kerk. Deel 2
Belangrike feite aangaande die kerk. Deel 1
Belangrike feite aangaande die kerk. Deel 2
Die Messiaanse Koninkryk van Christus op aarde. Deel 1
Die Messiaanse Koninkryk van Christus op aarde. Deel 2
Die Messiaanse Koninkryk van Christus op aarde. Deel 3
Die Messiaanse Koninkryk van Christus op aarde. Deel 4
Die Messiaanse Koninkryk van Christus op aarde. Deel 5
Die Dispensasie van die Koninkryk
Die Ewigheid
Die volgende twee artikels kan ook as profetiese aanhangsels gelees word.
Dit is God wat Israel in hulle eie land hervestig.
Israel en die oorlog van Gog en Magog Esegiël 38–39
Die Wegraping. Deel 1
Die Wegraping. Deel 2
Die Wegraping. Deel 3