Die Teologiese en Filosofiese Grondslag van die Nasionale Demokratiese Revolusie

Om die politieke filosofie van die African National Congress (ANC) te analiseer deur die lens van die Skrifte, vereis dat ons dieper kyk as bloot dag-tot-dag korrupsie of administratiewe verval. Ons moet die onderliggende wêreldbeskouing identifiseer wat die party dryf, naamlik die Nasionale Demokratiese Revolusie (NDR), en dit toets aan die Skrif. Die fundamentele dwaling lê in die verheffing van die staat en die party tot ‘n messiaanse status, ‘n konsep wat as Statisme bekend staan. In hierdie raamwerk word die staat nie gesien as ‘n dienaar van God om orde te handhaaf nie, maar as die primêre agent van menslike verlossing en voorsiening. Dit is ‘n direkte oortreding van die Eerste Gebod, aangesien dit die vertroue wat aan God verskuldig is, na ‘n sekulêre instelling verplaas. Die Bybel waarsku uitdruklik teen hierdie vertroue in menslike instellings in Psalm 146:3:
“Vertrou nie op prinse, op die mensekind by wie geen heil is nie.”
Die ANC se filosofie funksioneer dikwels as ‘n sekulêre godsdiens waar die politieke bevryding gelykgestel word aan eskatologiese verlossing, wat die transendente God vervang met ‘n immanente politieke utopie.

Die Dwalings van Historisisme en Goddelike Soewereiniteit

Wanneer ons na die pilaar van die Geskiedenis kyk, blyk dit dat die ANC se filosofie sterk beïnvloed is deur historisisme, die idee dat die geskiedenis ‘n onvermydelike, deterministiese pad volg na ‘n spesifieke uitkoms. Gewortel in Marxistiese dialektiek, glo die filosofie dat “vordering” ‘n natuurlike wet is wat deur revolusionêre stryd afgedwing moet word. Dit staan lynreg teenoor die Bybelse beskouing dat God alleen die Soewerein oor die geskiedenis is en dat menslike nature nie deur politieke strukture “vervolmaak” kan word nie. Die Bybel leer dat God, en nie ‘n politieke beweging nie, tye en geleenthede bepaal. Soos Daniël 2:21 bevestig:
“Hy tog verander die tye en die stonde; Hy sit konings af en stel konings aan; Hy verleen wysheid aan die wyse manne en kennis aan die wat insig het.”
Die arrogansie om te verklaar dat ‘n politieke party “sal regeer totdat Jesus kom,” soos in die verlede deur leierskap geuit is, is nie net politieke retoriek nie; dit is teologiese afgodediens wat die tydelike mag met die ewige Koninkryk verwar.

Ekonomiese Afgodery, Ressentiment en die Tiende Gebod

Op die terrein van die Ekonomie en Sosiologie word die filosofie aangedryf deur Ressentiment, oftewel wrok en ‘n diep gewortelde afguns. Ekonomiese geregtigheid word nie gedefinieer in terme van Bybelse rentmeesterskap, eerlike weegskale en die vryheid om te produseer nie, maar eerder as ‘n geforseerde herverdeling gebaseer op griewe uit die verlede. Die onderliggende aanname is dat rykdom ‘n nul-som spel is—dat as een persoon iets het, hy dit noodwendig van ‘n ander gesteel het. Hierdie benadering institusionaliseer afguns en oortree die Tiende Gebod, wat begeerlikheid verbied. Die wetgewing wat hieruit voortvloei, poog om moraliteit deur dwang en sosiale ingenieurswese te skep, eerder as deur hartsverandering. In Exodus 20:17 staan daar duidelik geskrywe:
“Jy mag nie jou naaste se huis begeer nie; jy mag nie jou naaste se vrou begeer nie, of sy dienskneg of sy diensmaagd, of sy os of sy esel of iets wat van jou naaste is nie.”
Wanneer staatsbeleid op begeerlikheid gebou word, ondermyn dit die morele fondasie van die samelewing en vervang goddelike voorsienigheid met menslike plundering.

Humanistiese Etiek en die Verdringing van Goddelike Eer

In terme van Teologie en Etiek, openbaar die ANC se filosofie ‘n vorm van Humanisme waar die mens—en spesifiek die kollektiewe wil van die “massas”—die hoogste gesag word. Waarheid word nie as absoluut en Godgegewe beskou nie, maar as iets wat pragmaties is en die doelwitte van die revolusie dien. Dit lei tot morele relatiwisme, waar korrupsie geduld of verduidelik word as deel van die stryd, solank die “regte” ideologiese groep voordeel trek. Dit staan in direkte konflik met die God van die Bybel wat Homself as die enigste bron van Waarheid en Eer openbaar en geen mededinger duld nie. In Jesaja 42:8 verklaar die HERE:
“Ek is die HERE, dit is my Naam; en my eer sal Ek aan geen ander gee, of ook my lof aan die gesnede beelde nie.”
Deur die staat en die party se ideologie bo Bybelse waarheid te verhef, verval die politieke filosofie in afgodediens wat onvermydelik lei tot die vernietiging van die samelewingstrukture wat dit voorgee om te red.

Die Manifestasie van Statisme in Huidige Wetgewing

Dit is ‘n noodsaaklike oefening om die abstrakte konsep van statisme te anker in die konkrete werklikheid van huidige wetgewing, aangesien dit demonstreer hoe die teologiese dwaling van staatsverlossing manifesteer in beleid wat die samelewing direk raak. Wanneer ons spesifieke wette soos die Nasionale Gesondheidsversekering (NHI), die Wysigingswetsontwerp op Basiese Onderwys (BELA-wet), en die Onteieningswetsontwerp in die lig van die skrifte bestudeer, sien ons ‘n duidelike patroon: die staat poog om die rolle wat God aan die individu, die gesin en die kerk toegeken het, te usurpeer en onregmatig toe te eien. Deur homself as die bron van alle voorsiening en wysheid voor te stel, verval die staat onvermydelik in tirannie; dit matig homself ‘n goddelike gesag aan wat hom geensins toekom nie. Hierdie wetgewing is nie bloot administratiewe foute nie; dit is liturgiese handelinge in die godsdiens van die staat, waar burgers gedwing word om hul afhanklikheid van God na die staat te verskuif.

Die Wet op Nasionale Gesondheidsversekering as Usurpasie van Goddelike Voorsienigheid

Die Wet op Nasionale Gesondheidsversekering (NHI) dien as ‘n prima voorbeeld van die staat wat homself as die “Groot Geneesheer” en die bron van lewe posisioneer. In hierdie raamwerk word die verantwoordelikheid van die individu om vir sy eie gesin te sorg, sowel as die privaatsektor se vermoë om dienste te lewer, ondergeskik gestel aan ‘n gesentraliseerde staatsfonds. Vanuit ‘n ekonomiese en teologiese perspektief is dit ‘n vorm van dwang wat rentmeesterskap ondermyn. Die Bybel plaas die primêre verantwoordelikheid vir versorging by die familie, nie by die keiser nie. Die apostel Paulus skryf in 1 Timótheüs 5:8 baie ernstig hieroor:
“Maar as iemand vir sy eie mense, en veral sy huisgenote, nie sorg nie, dan het hy die geloof verloën en is hy slegter as ‘n ongelowige.”
Deur ‘n stelsel te skep waar die staat die eksklusiewe beheer oor gesondheidsorg-finansiering oorneem, ontneem die staat die gesinshoof van die vermoë en verantwoordelikheid om daardie Bybelse opdrag uit te voer. Die staat beloof ‘n utopiese gelykheid, maar in die praktyk vervang dit persoonlike verantwoordelikheid met burokratiese afhanklikheid, wat kenmerkend is van ‘n afgod wat totale oorgawe eis.

Die Wysigingswetsontwerp op Basiese Onderwys en die Staat as Surrogaat-ouer

Verder illustreer die Wysigingswetsontwerp op Basiese Onderwys (BELA-wet) die staat se begeerte om die rol van die ouer as primêre opvoeder oor te neem, en is die staat se poging om die toekoms te beheer deur die indoktrinasie van die jeug. Deur magte rakende taal- en toelatingsbeleid van beheerliggame na die staat te sentraliseer, word die beginsel van “soewereiniteit in eie kring” geskend. Die Skrif is duidelik dat die opdrag om kinders te onderrig aan ouers gegee is, nie aan die burgerlike owerheid nie. In Efésiërs 6:4 staan daar geskrywe:
“En vaders, moenie julle kinders toornig maak nie, maar voed hulle op in die tug en vermaning van die Here.”
Wanneer die staat tussenbeide tree om kurrikulum en etos af te dwing wat teenstrydig is met ouers se oortuigings, tree die staat op as ‘n “surrogaat-ouer” en oortree sodoende die grense wat God in die skeppingsorde gestel het. Dit is ‘n poging om die gewete van die volgende geslag te vorm na die beeld van die staat se ideologie, eerder as na die beeld van God.

Onteiening sonder Vergoeding en die Skending van Eiendomsreg

Die Onteieningswetsontwerp verteenwoordig die gepaardgaande politieke retoriek oor onteiening sonder vergoeding die ekonomiese afgod van Mammon gekombineer met staatsmag. Dit is gebaseer op die valse sosiologiese aanname dat geregtigheid bereik kan word deur die skending van eiendomsregte, gedryf deur ressentiment. Die Bybelse verbod op diefstal en die begeer van ‘n ander se besittings is absoluut en maak nie voorsiening vir uitsonderings gebaseer op politieke doelwitte nie. Die verhaal van Nabot se wingerd is ‘n kragtige waarskuwing teen staatsleiers wat hul mag misbruik om private eiendom te annekseer. In Exodus 20:15 gee God die eenvoudige, maar absolute bevel:
“Jy mag nie steel nie.”
Wanneer die staat wette maak wat diefstal wettig, of “legalized plunder” soos Frédéric Bastiat dit genoem het, hou dit nie op om diefstal in God se oë te wees nie. Dit verander die staat in ‘n rower, wat die morele fondasie van die samelewing vernietig en ekonomiese chaos onvermydelik maak.

Die Bybelse Strategie vir die Gelowige in ‘n Tyd van Verval

In reaksie op die vergoddeliking van die staat en die gepaardgaande verval van die samelewing, is die rol van die Christen—of die “Gelowige”—nie om te onttrek in isolasie nie, en ook nie om betrokke te raak by gewelddadige revolusie nie. Volgens die Skrif is die primêre taak van die gelowige om getrou te bly aan God se geopenbaarde waarheid te midde van ‘n kultuur van leuens. Dit vereis ‘n doelbewuste, geestelike en praktiese strategie wat op vier pilare rus: etiese weerstand, die bou van alternatiewe gemeenskappe, profetiese waarheidspraat, en ‘n korrekte eskatologiese fokus. Die eerste en mees fundamentele plig is Etiese Weerstand en Burgerlike Ongehoorsaamheid waar God se wet direk oortree word. Dit is ‘n noodsaaklike belydenis om te onthou dat die staat slegs oor ‘n beperkte volmag beskik wat deur God verleen is, en dat sy mag nooit as onbeperk of oppermagtig beskou mag word nie. Wanneer die staat wette uitvaardig wat die Christen dwing om te sondig—soos die ondermyning van ouerlike gesag of die deelname aan stelsels van diefstal en onreg—moet die Christen “nee” sê. Dit is die houding van Sadrag, Mesag en Abednégo wat geweier het om voor Nebukadnésar se beeld te buig, nie uit arrogansie nie, maar uit ‘n hoër lojaliteit. In Handelinge 5:29 stel Petrus en die ander apostels hierdie beginsel onomwonde:
“Ons moet aan God meer gehoorsaam wees as aan die mense.”
Dit beteken dat die gelowige bereid moet wees om die gevolge van hierdie gehoorsaamheid te dra, hetsy dit finansiële verlies, sosiale uitsluiting of vervolging beteken, sonder om self in wrok of ‘n diep gewortelde afguns te verval.

Konstruktiewe Verset deur Parallelle Instellings en Profetiese Waarheid

Die Oorblyfsel moet ook fokus op die Konstruksie van Parallelle Instellings. Aangesien die afgod van Statisme onvermydelik lei tot die ineenstorting van dienste soos onderwys, gesondheid en veiligheid, moet Christene nie net kla nie, maar aktief alternatiewe bou wat onafhanklik van die staat funksioneer. Dit behels die stigting en ondersteuning van tuisskole en privaat opvoedkundige koöperasies om kinders teen staatsindoktrinasie te beskerm, asook die skep van gemeenskapsgebaseerde mediese fondse wat nie op die NHI staatmaak nie. Dit is ‘n terugkeer na die Bybelse konsep van die liggaam van Christus wat vir sy eie lede sorg. In Galásiërs 6:10 word ons opdrag gegee:
“Laat ons dan, terwyl ons tyd het, aan almal goed doen, maar die meeste aan die huisgenote van die geloof.”
Deur selfversorgend te wees, ontneem die Christen die staat sy magtigste wapen: die vermoë om gehoorsaamheid te koop deur afhanklikheid. Daar is verder ‘n dringende behoefte aan profetiese waarheidspraak, oftewel linguistiese higiëne. Een van die onmiskenbare tekens van ‘n samelewing wat onder goddelike oordeel verkeer, is die korrupsie van taal, waarin die betekenis van woorde stelselmatig omgekeer word. Dit is die taak van gelowiges om dinge onomwonde by hul regte name te noem en die fundamentele leuens van die tydgees bloot te lê. Ons moet kategories weier om die staat se eufemismes as die standaard vir die waarheid te aanvaar. Dit beteken ons moet gereed wees om verantwoording te doen vir die hoop wat in ons is, maar met sagmoedigheid en vrees (1 Petrus 3:15). Ons stryd is immers nie teen vlees en bloed nie, maar teen die owerhede en magte in die lug (Efésiërs 6:12).

Eskatologiese Realisme as Anker van Hoop

Laastens moet ons optrede geanker wees in Eskatologiese Realisme en Hoop. As Dispensasionaliste wat ‘n Pre-Tribulasie wegraping verwag, verstaan ons dat ons nie hier is om die wêreld in ‘n utopie te omskep nie, maar om getrou te bly totdat die Bruidegom kom. Ons verwagting is dat die wêreldstelsel sal verval soos die eindtyd nader, en daarom is ons nie geskok of wanhopig wanneer ons sien hoe regerings verval nie. Ons hoop lê nie in ‘n politieke messias of ‘n volgende verkiesing nie, maar in die koms van Jesus Christus. Hierdie perspektief gee ons die krag om vol te hou sonder om moedeloos te word. Paulus bemoedig ons in Titus 2:13 om te lewe “terwyl ons die salige hoop en die verskyning van die heerlikheid verwag van die grote God en ons Verlosser, Jesus Christus.” Terwyl ons wag, “okkupeer” ons soos beskryf in Lukas 19:13; ons werk, ons bou, ons preek, en ons staan vas, wetende dat die finale oorwinning reeds behaal is.

Die Stryd om Linguistiese Higiëne en die Herwinning van Waarheid

Taal moet dringend uit die greep van ideologiese besoedeling wat deur sekulêre afgodediens veroorsaak is herwin word. Die tragedie van ‘n afvallige samelewing is dat dit nie sy woorde verander nie, maar die inhoud daarvan; dit behou die Bybelse dop terwyl dit die goddelike kern met menslike arrogansie vervang. Hierdie taktiek poog om die ‘skyn van godsaligheid’ (2 Timótheüs 3:5) voor te hou, selfs wanneer die goddelike beginsels reeds lankal verwerp is. Dit is niks minder nie as ‘n doelbewuste kaping van heilige terme deur die staat om goddelose agendas met ‘n skyn van geregtigheid te beklee. Die profeet Jesaja waarsku teen presies hierdie manipulasie in Jesaja 5:20:
“Wee hulle wat sleg goed noem en goed sleg; wat die duisternis lig maak en die lig duisternis; wat bitter soet maak en soet bitter.”

Die Verdraaiing van Geregtigheid teenoor Bybelse Onpartydigheid

Die eerste kritieke voorbeeld van taalmanipulasie handel oor die konsep van geregtigheid teenoor “Sosiale Geregtigheid”. In die moderne politieke diskoers, en spesifiek binne die NDR, beteken “geregtigheid” gelykheid van uitkoms. Dit vereis dat die staat aktief diskrimineer teen sekere groepe om historiese onregte reg te stel, gebaseer op wrok en die idee dat rykdom op sigself ‘n bewys van onreg is. Die Bybelse waarheid is egter dat geregtigheid blind en onpartydig is. Dit gaan oor die gelyke toepassing van God se wet op almal, ongeag rykdom of armoede. Levítikus 19:15 is glashelder:
“Julle mag geen onreg doen in die gereg nie; jy mag vir die arme nie partydig wees nie en die groot man nie voortrek nie; regverdig moet jy oor jou naaste oordeel.”
Ten einde die waarheid te bewaar, moet ons die taal suiwer van ideologiese korrupsie deur te weier om dade van staatsdiefstal met die etiket van ‘geregtigheid’ te beklee. Wanneer die staat rassediskriminasie en die skending van eiendomsregte agter die skyn van ‘sosiale geregtigheid’ verskuil, is die Christen verplig om dit as gelegaliseerde plundering te ontmasker.

Die Politieke Manipulasie van Versoening

Tweedens word die konsep van versoening dikwels verwar met politieke oorgawe. Sedert die WVK word die term “versoening” polities gebruik om ‘n proses te beskryf waar die een kant voortdurend skuld moet beken en toegewings moet maak aan die staat se eise, sonder dat daar noodwendig vergifnis of ‘n einde aan die eise is. Dit is ‘n humanistiese poging om vrede te bewerkstellig deur die waarheid te ignoreer ter wille van ‘n oppervlakkige eenheid. Ware Bybelse versoening is eerstens vertikaal tussen mens en God deur die bloed van Christus. Horisontale versoening vereis bekering en vergifnis, nie ewige boetedoening nie. Wanneer vergifnis geskied het, word die sonde nie meer teen die persoon gehou nie. Ons moet dus onderskei tussen Bybelse versoening, wat sonde uitwis, en politieke versoening, wat skuld as ‘n wapen gebruik om mag te behou, en ons moenie toelaat dat die staat ons gewetes gyselaar hou met ‘n valse definisie van skuld nie.

Vryheid as Outonomie teenoor Vryheid in Christus

Derdens word vryheid in die konteks van die “Bevrydingstryd” dikwels gedefinieer as vryheid van verantwoordelikheid, of die mag om te neem wat jy wil hê. Dit word ook gesien as vryheid deur die staat; met ander woorde, die staat maak jou vry deur vir jou te sorg deur middel van toelaes en gratis dienste. Dit is Statisme wat vryheid herdefinieer as afhanklikheid. Die Bybelse waarheid is dat vryheid bestaan uit die bevryding van die slawerny van sonde, om sodoende God te kan dien. Dit is nie die reg om te doen wat jy wil nie, maar die krag om te doen wat jy behoort. Johannes 8:36 sê:
“As die Seun julle dan vrygemaak het, sal julle waarlik vry wees.”
Dit is ‘n vryheid wat geen staat kan gee of neem nie. Ons moet die leuen verwerp dat politieke stemreg of staatstoelaes gelykstaande is aan “vryheid,” want ware vryheid is selfregering onder God, nie afhanklikheid van die staat nie.

Gedwonge Eenheid teenoor Waarheid

Vierdens word die roepstem vir “eenheid” gereeld gebruik om kritiek stil te maak en konformiteit af te dwing. As ‘n individu nie saamstem met die heersende ideologie of beleid nie, word hy beskuldig dat hy teen “nasionale eenheid” of “sosiale kohesie” is. Hier is eenheid ‘n afgod wat absolute konformiteit aan die staat eis. Die toring van Babel in Genesis 11 was ‘n voorbeeld van menslike eenheid wat teen God gerig was, en God het daardie eenheid vernietig omdat dit boos was. Ware Christelike eenheid word gevind in die Waarheid, naamlik Jesus Christus. Ons kan nie “een” wees met leuens of afgodery nie. 2 Korinthiërs 6:14 vra tereg:
“Want watter deelgenootskap het die geregtigheid met die ongeregtigheid, en watter gemeenskap het die lig met die duisternis?”
Ons moet die moed hê om te sê dat verdeeldheid ter wille van die Waarheid beter is as eenheid in die leuen, en ons moet “sosiale kohesie” verwerp as dit beteken ons moet Bybelse beginsels kompromitteer. Die doel van hierdie linguistiese higiëne is om die masker van die afgod af te ruk; wanneer ons die regte woorde gebruik, breek ons die betowering van die propaganda en weier ons om saam te speel in die teater van die staat se selfvergoddeliking

Ter Afsluiting

Die analise van die heersende politieke filosofie in Suid-Afrika lei tot ‘n onontkombare konklusie: die Nasionale Demokratiese Revolusie is ten diepste nie slegs ‘n politieke strategie nie, maar ‘n mededingende religie wat die staat in die plek van God stel. Wanneer ‘n samelewing die transendente God verwerp en probeer om ‘n hemel op aarde te skep deur middel van politieke dwang, menslike rede en ekonomiese herverdeling, skep dit onvermydelik ‘n hel. Die geskiedenis en die Skrif leer ons dat afgode altyd hul aanbidders faal; Mammon en die Staat kan nie die diepste behoeftes van die mens vervul nie en eis uiteindelik loutere gehoorsaamheid in ruil vir ‘n vrede wat hulle nie kan lewer nie. Ons moet nugter wees en erken dat geen politieke party, grondwetlike bedeling of menslike leier, ongeag hoe edel die intensies mag wees, in staat is om die gebroke toestand van hierdie wêreld permanent te herstel nie. Die sondeval het die skepping, insluitend alle menslike instellings, deurdring, en daarom is ware, blywende vrede ‘n teologiese onmoontlikheid binne die huidige bestel. Daardie beloofde vrede sal slegs ‘n werklikheid word met die fisiese, letterlike wederkoms van Jesus Christus, wanneer Hy as Koning van die konings die heerskappy oorneem en die koninkryke van hierdie wêreld oordeel met reg en geregtigheid.

In die lig van hierdie eskatologiese realiteit is die roeping van die gelowige in hierdie tydperk geensins een van onttrekking, wanhoop of revolusionêre geweld nie. Inteendeel, die donkerte van die huidige tydsgees verleen juis aan die kerk haar bestaansreg en definieer haar missie. Ons word geroep om die antitese te leef—om in skerp kontras te staan met die kultuur van die dood en die leuen wat ons omring. Soos die apostel Paulus aan die gemeente in Filippi geskryf het te midde van die Romeinse Ryk se eie afgodediens, moet ons onberispelik en opreg wees:
“Sodat julle onberispelik en opreg kan wees, kinders van God sonder gebrek te midde van ‘n krom en verdraaide geslag onder wie julle skyn soos ligte in die wêreld.” (Filippense 2:15).
Om as ligte te skyn, beteken om die waarheid te praat wanneer leuens die norm is, om ware barmhartigheid te betoon waar die staat slegs koue burokrasie bied, en om getrou te bly aan die Woord van God ongeag die sosiale of politieke koste. Ons roeping is nie om die morele duisternis te ‘korrigeer’ deur die metodes van die wêreldstelsel na te boots nie, maar om die onderliggende afgodediens te ontmasker deur die lig van Christus te reflekteer, terwyl ons met volhardende verwagting uitsien na die salige hoop en die glorieryke verskyning van ons grote God en Verlosser.

Seën Groete.

Vic

Bronnelys van Gebruikte Werke

Die Bybel: 1933/1953 Afrikaanse Vertaling. Kaapstad: Bybelgenootskap van Suid-Afrika.

Hayek, F.A. (1944). The Road to Serfdom. (Oor hoe sentrale beplanning onvermydelik tot tirannie lei).

Schoeck, H. (1966). Envy: A Theory of Social Behaviour. (Die definitiewe werk oor hoe “ressentiment” en afguns sosiale beleid dryf).

Van Prinsterer, G. (1847). Ongeloof en Revolusie. (Die seminale werk wat die verband tussen die verwerping van God en politieke revolusie trek).

Anthea Jeffery – People’s War: New Light on the Struggle for South Africa (Dit is die noodsaaklike geskiedkundige analise van die ANC se revolusionêre strategie (People’s War) wat die fondament vir die huidige NDR gelê het. Dit ontmasker die mite van ‘n vreedsame oorgang en wys die ideologiese wortels)

James Billington– Fire in the Minds of Men: Origins of the Revolutionary Faith (Om te verstaan dat revolusie nie net politiek is nie, maar ‘n sekulêre geloof. Dit sluit aan by jou punt oor die staat as ‘n messiaanse instelling).

Paul Johnson – Modern Times (‘n Geskiedenis van die 20ste eeu wat wys hoe morele relatiwisme en statisme (Marxisties en Fascisties) tot die dood van miljoene gelei het).

Rod Dreher – The Benedict Option & Live Not by Lies(The Benedict Option handel oor die bou van parallelle instellings en gemeenskappe. Live Not by Lies fokus op oorlewing onder “sagte totalitarisme” en die belangrikheid van waarheidspraak (linguistiese higiëne).

Francis Schaeffer – How Should We Then Live? (Dit bied die breë historiese en filosofiese konteks van hoe die Westerse kultuur God verlaat het en waarom die staat daardie vakuum gevul het).

Baucham, V. (2021). Fault Lines: The Social Justice Movement and Evangelicalism’s Looming Catastrophe. Washington: Salem Books. (Kritiese analise van hoe Kritieke Rasteorie—die basis van Malema se argumente—die evangelie ondermyn. Let wel: Baucham is Gereformeerd, maar sy kultuur-analise is akkuraat).

Nash, R.H. (1983). Social Justice and the Christian Church. Milford: Mott Media. (Bied ‘n filosofiese weerlegging van die ekonomiese dwalinge van sosialisme vanuit ‘n Christelike raamwerk).

Schaeffer, F.A. (1981). A Christian Manifesto. Crossway. (Bespreek statisme en die Christen se plig wanneer die staat God se wet oortree).

Sowell, T. (2011). Economic Facts and Fallacies. New York: Basic Books. (Sekulêre bron wat die vernietigende gevolge van herverdeling en identiteitspolitiek uiteensit).

Ryrie, Charles C. Dispensationalism Today. Chicago: Moody Press. (Noodsaaklik vir die verstaan van die letterlike, grammatikaal-historiese hermeneutiek).

Chafer, Lewis Sperry. Systematic Theology. (Agt volumes). (Vir die ernstige student. Chafer se werk is die goue standaard vir dispensasionele sistematiese teologie, met ‘n sterk klem op genade (Grace) en die uniekheid van die Kerk-dispensasie).

Schlossberg, Herbert. Idols for Destruction: The Conflict of Christian Faith and American Culture. Wheaton: Crossway Books. (Vir ‘n diepgaande studie oor die afgodery van die staat en sekulêre humanisme).

Nash, Ronald H. Social Justice and the Christian Church. Grand Rapids: Baker Book House. (Bied ‘n Bybelse weerlegging van herverdeling en kollektiwisme).

Pentecost, J. Dwight. Things to Come: A Study in Biblical Eschatology. Grand Rapids: Zondervan. (Die gesaghebbende bron vir die Pre-Millennium en Pre-Tribulasie eskatologie).

Showers, Renald. There Really Is a Difference: A Comparison of Covenant and Dispensational Theology. Bellmawr: Friends of Israel Gospel Ministry. (Noodsaaklik om die gevare van Vervangingsteologie te identifiseer).

Sowell, Thomas. Conflict of Visions: Ideological Origins of Political Struggles. New York: Basic Books. (Alhoewel sekulêr, help dit om die onderliggende aannames van utopiese politieke stelsels te verstaan).

Sowell, Thomas – Cosmic Justice (Sowell ontleed die gevaar van “sosiale geregtigheid”).

African National Congress (ANC). The National Democratic Revolution (NDR): Strategy and Tactics of the ANC. Pretoria: ANC Departement van Inligting en Publisiteit.

African National Congress. (1969). Strategy and Tactics of the ANC: The Morogoro Conference. (Vir die oorsprong van die revolusionêre taal).

African National Congress. (1997). Strategy and Tactics: All Power to the People. Mafikeng Conference. (Definieer die NDR in die post-1994 konteks).

African National Congress. (2001). Through the Eye of a Needle? Choosing the Best Cadres to Lead Transformation. (Illustreer die sentralisering van partymag).

Republiek van Suid-Afrika. National Health Insurance (NHI) Bill [B11-2019]. Kaapstad: Staatsdrukker.

Republiek van Suid-Afrika. Basic Education Laws Amendment (BELA) Bill [B2-2022]. Kaapstad: Staatsdrukker.

Republiek van Suid-Afrika. Expropriation Bill [B23-2020]. Kaapstad: Staatsdrukker.

Bastiat, Frédéric. The Law (1850). New York: Foundation for Economic Education.