Die Onveranderlike Aard van God se Gawe en Karakter

Aangesien die mens geensins verdien om gered te word nie en boonop onvermoënd is om homself te red, kan hy die ewige lewe slegs as ‘n geskenk deur geloof by God ontvang. Dit volg logies dat indien die mens niks kon doen om hierdie geskenk te verdien nie, hy ook niks kan doen om dit weer te verloor nie. God is nie soos ‘n mens dat Hy sou lieg of ‘n geskenk, wat Hy kosteloos en uit genade gegee het, weer sou terugneem nie. Die vrye gawe van die ewige lewe is per definisie ewigdurend; dit kan nie ongedaan gemaak, nietig verklaar, omgekeer of beëindig word deur enige gedagte, daad of selfs ‘n latere verandering in die geloof van die wedergebore persoon nie. Die ewige sekuriteit van die gelowige berus op ‘n onverbreekbare verhouding met God, wat geanker is in Sy integriteit, absolute geregtigheid en onmeetbare liefde. Met die aanvanklike geloof in die Evangelie vestig die Here ‘n permanente Vader-kind verhouding wat Hy, ongeag die gelowige se latere optrede, nooit sal verbreek nie. Dit is God wat hierdie verhouding inisieer en na die oomblik van wedergeboorte onderhou, nie die mens nie.

Die Drie Fases van Verlossing en Goddelike Voorkennis

Die Skrif leer ons dat daar duidelike fases in ons verlossing is, soos uiteengesit in Romeine 8. Paulus skryf in Romeine 8:29-30:
“Want die wat Hy vantevore geken het, dié het Hy ook vantevore verordineer om gelykvormig te wees aan die beeld van sy Seun… en die wat Hy vantevore verordineer het, dié het Hy ook geroep; en die wat Hy geroep het, dié het Hy ook geregverdig; en die wat Hy geregverdig het, dié het Hy ook verheerlik.”
Hier sien ons die progressie: Regverdiging is fase een (wedergeboorte by die oomblik van geloof), terwyl verheerliking fase drie is (wat voltooi word tydens die wegraping of eerste opstanding). Dit is opmerklik dat almal wat God vooraf geken het, uiteindelik verheerlik word; niemand in hierdie groep gaan verlore nie.

Dit is van kardinale belang om te verstaan dat God nie arbitrêr besluit om sekere mense te verdoem en ander te red nie. God is alwetend en bestaan buite tyd; Hy neem alle gebeure, besluite en uitkomste gelyktydig en ewig waar. Voorkennis is dus ‘n sub-kategorie van Sy alwetendheid. In Sy voorkennis tref God onderskeid tussen aktuele en moontlike uitkomste en weet Hy wie van Sy skepsels Hom uit vrye wil sal aanneem. Omdat dit God se wil is dat alle mense gered word, verkies Hy diegene wat Hy weet Hom sal aanneem. God se soewereiniteit stel nie die mens se vrye wil tersyde nie; die mens bly verantwoordelik vir sy keuse om die Evangelie te glo of te verwerp. God het die mens se keuse in die ewigheid geken nog voordat die mens geskape is. Omdat God geweet het van elke toekomstige sonde, gedagte en daad wat ons sou pleeg lank voor ons geboorte, kan niks wat ons na redding doen Hom verras of onkant betrap nie. Hy het ons ten volle geken en steeds besluit om ons te roep en te regverdig.

Die Almag van God as Waarborg vir Ewige Sekuriteit

Bykomend tot Sy alwetendheid, is God ook almagtig. Hy beskik oor die vermoë en middele om Sy verlossingsplan suksesvol uit te voer. Hierdie plan is omvangryk genoeg om nie net individuele sondes te dek nie, maar die sondes van alle mense vir alle tye. Daar is geen sonde wat te groot is vir God se genade nie en geen sonde waarvoor Hy nie voorsiening gemaak het nie. Die enigste voorwaarde vir die ewige lewe is geloof in die Evangelie, sonder enige byvoeging van werke. In Johannes 10:28-30 bevestig Jesus hierdie waarheid:
“En Ek gee hulle die ewige lewe, en hulle sal nooit verlore gaan tot in ewigheid nie, en niemand sal hulle uit my hand ruk nie. My Vader wat hulle aan My gegee het, is groter as almal; en niemand kan hulle uit die hand van my Vader ruk nie. Ek en die Vader is een.”

Die woord “niemand” in hierdie teksgedeelte sluit by implikasie die gelowige self in. Indien ‘n gelowige homself deur sonde of ongeloof uit God se hand kon haal, sou dit beteken dat die mens sterker is as God, of dat God nie die waarheid gepraat het nie. Judas 1:24 bevestig verder dat God magtig is om ons van struikeling te bewaar. Dit is God se werk om ons te verlos én te bewaar. Om te beweer dat ‘n gelowige sy redding kan verloor, is ‘n direkte aanval op die almag en integriteit van God. Dit impliseer dat Christus se offer aan die kruis onvoldoende was en dat die mens moet bydra tot sy eie redding, wat neerkom op ‘n werke-evangelie en dus Godslastering. Romeine 8:33-34 vra tereg:
“Wie sal beskuldiging inbring teen die uitverkorenes van God? God is dit wat regverdig maak.”
Omdat Christus reeds vir alle sondes betaal het, is daar geen basis vir veroordeling nie.

Posisionele Waarheid en die Verseëling van die Heilige Gees

Die oomblik wanneer ‘n persoon glo, word Christus se geregtigheid aan hom toegereken. God sien die gelowige nou “in Christus”. Hierdie regverdiging is ‘n eenmalige, afgehandelde transaksie. Omdat ons regverdiging gebaseer is op Christus se perfekte geregtigheid en nie ons eie nie, kan ons posisie voor God nie verander nie. Verder word die gelowige verseël met die Heilige Gees as ‘n waarborg. Efesiërs 4:30 vermaan ons:
“En bedroef nie die Heilige Gees van God nie, deur wie julle verseël is tot die dag van verlossing.”
Daar is geen teks in die Skrif wat aandui dat hierdie seël gebreek kan word nie. Die Heilige Gees doop ons in die liggaam van Christus in (1 Korintiërs 12:13), wat beteken ons is onlosmaaklik met Hom verenig in Sy dood, begrafnis en opstanding.

Ons is gesetel in die hemele in Christus (Efesiërs 2:6). Om verlore te gaan sou beteken dat ‘n lid van Christus se eie liggaam afgesny moet word, wat onmoontlik is. Jesus bid in Johannes 17 vir die bewaring en eenheid van Sy eie, en die Vader verhoor altyd die Seun se gebede. Selfs as ons ontrou is, bly Hy getrou, want Hy kan Homself nie verloën nie (2 Timótheüs 2:13). Niks kan ons skei van die liefde van God in Christus Jesus nie (Romeine 8:38-39).

Die Onderskeid tussen Reddingsgeloof en Dissipelskap

Dit is van uiterste belang om ‘n skerp onderskeid te tref tussen die gawe van die ewige lewe (verkry deur geloof alleen) en die beloning van dissipelskap (verkry deur gehoorsaamheid en werke). Redding kos ons niks nie, maar dissipelskap kos ons alles (Lukas 14:26-33). ‘n Persoon kan gered wees, maar misluk as ‘n dissipel. So ‘n persoon behou die ewige lewe, maar ly skade aan sy loon en posisie in die toekomstige Koninkryk. 2 Timótheüs 2:12 waarsku:
“As ons verdra, sal ons met Hom regeer. As ons Hom verloën, sal Hy ons ook verloën.”
Hierdie “verloëning” verwys nie na verlies van redding nie, maar na die verlies van voorregte om saam met Christus te regeer in die Duisendjarige Vrederyk. Die Koninkryk is nie ‘n huidige geestelike realiteit nie, maar ‘n toekomstige, letterlike en aardse heerskappy wat gevestig sal word na Israel se nasionale bekering. (lees gerus die artikel “Wat is die Ewige Lewe?”)

Heiligmaking en dissipelskap (fase twee van verlossing) bepaal ons loon by die Regterstoel van Christus, nie ons ewige bestemming nie. Indien ‘n gelowige in sonde leef, sal God hom as ‘n liefdevolle Vader tugtig, en hy mag dalk loon verloor, maar hy sal gered word “soos deur vuur heen” (1 Korintiërs 3:15). Die Evangelie vra slegs geloof; dissipelskap vra toewyding. Laat ons nie hierdie twee verwar en sodoende die genade van God frustreer nie. Ons sekuriteit lê in God se belofte:
“Glo in die Here Jesus Christus en jy sal gered word” (Handelinge 16:31).

Seën groete.

Vic