Inleiding: Die Historiese Stryd om die Suiwer Evangelie van Genade

Die leser word ten sterkste aangeraai om eerstens die video-aanbieding van Matt Mason op YouTube, getiteld “The Free Grace Gospel Exposed!! (It’s A Mockery Of God’s Grace)”, te kyk alvorens hierdie weerlegging oorweeg word. In sy aanbieding maak Mason die ongefundeerde en ernstige bewering dat diegene wat die Bybelse leer van Vrye Genade huldig, verkondig dat ‘n gelowige straffeloos in sonde kan voortleef sonder enige oortuiging of inspraak van die Heilige Gees. Dit is egter van kritieke belang om te let op die historiese en teologiese ironie van hierdie aanklag, aangesien Mason hiermee presies dieselfde beskuldiging opper as wat die wettiese kritici in die eerste eeu teen die Apostel Paulus se evangelie ingebring het. Paulus verwys spesifiek na hierdie lasterlike gerugte in Romeine 3:8 wanneer hy skryf:
“En moet ons nie liewer sê nie, soos ons gelaster word en soos sommige beweer dat ons sê: Laat ons die kwaad doen, sodat die goed daaruit kan voortkom? Hulle veroordeling is regverdig.”

Paulus was genoodsaak om die evangelie van genade teen hierdie spesifieke karikatuur te verdedig, soos duidelik blyk uit sy skrywe aan die Romeine. In Romeine 6:1 vra hy die retoriese vraag:
“Wat sal ons dan sê? Sal ons in die sonde bly, dat die genade meer kan word?”
Die blote feit dat Matt Mason die Vrye Genade-boodskap van wetteloosheid beskuldig, dien paradoksaal as ‘n bevestiging dat ons dieselfde radikale genadeboodskap as Paulus verkondig, aangesien ‘n evangelie wat op menslike werke of prestasie gebaseer is (Galasiërs 5:11), nooit so ‘n beskuldiging sou uitlok nie. Dit bly ons Godgegewe plig om die evangelie van God se onverdiende genade jaloers te bewaak (Judas 1:3) teen enige lering wat die volbragte werk van Christus met menslike heiligmaking of werke wil vermeng (Romeine 11:6; Galasiërs 3:1-3). In hierdie eerste artikel sal ons Mason se spesifieke definisies en bewerings in die bogenoemde video in diepte analiseer, en dit stelselmatig toets aan die hand van die Skrif se lering oor regverdiging deur geloof alleen (Romeine 4:4-5; Titus 3:5).

Die Definisie van Geloof en die Strooipop van “Intellektuele Instemming”

Matt Mason begin sy argument met ‘n klassieke “Strawman” (Strooipop-redenasie) deur die Vrye Genade-posisie verkeerdelik voor te stel as blote “intellektuele instemming” of die aanvaarding van ‘n stel feite. Hy beweer dat Vrye Genade-teoloë leer dat geloof slegs ‘n kop-kennis is, soortgelyk aan die geloof van demone. Dit is egter ‘n growwe wanvoorstelling van wat Vrye Genade behels. Ware Bybelse geloof, in die Grieks pistis, behels vertroue of fiducia. Dit is nie slegs die aanvaarding van die feit dat Jesus bestaan of dat Hy gesterf het nie; dit is die persoonlike vertroue in Jesus se belofte dat Hy die een is wat die ewige lewe gee aan elkeen wat glo.

Die bogenoemde paragraaf illustreer die Strooipop-argument (‘n logiese fout waar ‘n teenstander se posisie eers verdraai word om dit makliker aanvalbaar te maak.) deur aan te toon hoe Matt Mason die Vrye Genade-soteriologie (die leer oor redding) reduseer tot ‘n dooie intellektualisme. (Sy Strooipop-argumenten is as sulks ‘n vorm van intellektuele oneerlikheid) Mason ignoreer doelbewus die kern van die posisie—naamlik dat geloof persoonlike vertroue in ‘n spesifieke belofte is—en vervang dit met ‘n karikatuur van “kop-kennis” wat hy dan maklik met Jakobus 2:19 kan weerlê. Hierdie taktiek verdraai die waarheid deur die voorwerp van die geloof (Jesus se betroubare belofte van die ewige lewe in Johannes 6:47) te vervang met ‘n algemene historiese erkenning, wat die Vrye Genade-posisie valslik laat lyk na ‘n oppervlakkige en onbybelse teorie. Indien ‘n mens Matt Mason se optrede in die lig van die Heerskappy-redding wat hy verkondig vergelyk, kan daar met reg gevra word of hy gered is. Hy maak doelbewus gebruik van strooipop-argumente wat nie die waarheid reflekteer nie en poog om mense opsetlik daardeur te verlei.

Matt Mason se verwysing na Jakobus 2:19 en die “geloof van demone” is ‘n vals ekwivalensie. Demone glo dat God “een” is (monoteïsme), en hulle sidder omdat hulle hul eie oordeel ken. Hulle vertrou egter nie op Christus as Verlosser nie, want redding is nie vir hulle beskikbaar nie. Die Vrye Genade-posisie leer nie dat ‘n mens gered word deur bloot feite oor Jesus te glo nie, maar deur op Hom te vertrou vir die gawe van die ewige lewe. Deur die Vrye Genade-posisie gelyk te stel aan demone se geloof, maak die spreker ‘n emosionele appèl sonder teologiese substansie. Hy verwar die inhoud van geloof (feite) met die aksie van geloof (vertroue). Die leser word ten sterkste aangeraai om die artikel “Geloof sonder werke is dood? Jak 2:14-26” te lees, waar hierdie teksgedeelte in meer diepte bespreek word.

Verder gebruik die hy ‘n analogie van ‘n bom in ‘n motor om te illustreer dat geloof sonder aksie nie ware geloof is nie. Hy redeneer dat as iemand werklik glo daar is ‘n bom, hy nie die motor sal aanskakel nie. Hierdie analogie faal egter op verskeie vlakke en demonstreer ‘n gebrekkige begrip van soteriologie (die Leer van Verlossing). Eerstens is die motivering in die bom-analogie vrees vir onmiddellike fisiese dood, terwyl die motivering in die Evangelie die vertroue op ‘n belofte van ewige lewe is. Tweedens neem die analogie aan dat die menslike wil altyd rasioneel reageer op inligting, wat die realiteit van die sondige natuur (die vlees) ignoreer. Gelowiges doen gereeld dinge wat hulle weet skadelik is of teen God se wil is (soos Paulus in Romeine 7:15 erken), nie omdat hulle nie glo nie, maar omdat die vlees swak is.

‘n Persoon wat rook, kan die waarskuwings glo dat rook kanker veroorsaak, maar hy kan steeds doelbewus teen sy oortuiging in optree en rook. Bloot omdat hy rook, beteken dit nie dat hy nie die proposisie (stelling) glo nie; hy tree in hierdie opsig bloot in stryd met sy geloof op. Net so kan ‘n gelowige wat in God glo, weet dat God hoogmoed haat, maar steeds kies om hoogmoedig te wees ten spyte van sy geloof. Die meeste gelowiges wat sondig, tree juis in stryd met hulle geloof op, maar dit beteken nie dat hulle nie oor werklike geloof beskik nie. Matt Mason se misleidende analogie maak reddende geloof afhanklik van die mens se prestasie van selfbehoud, eerder as op God se belofte van behoud (wat niks anders as ‘n werke evangelie is nie). Die leser word ten sterkste aangeraai om die artikel “Proponente van werkheiligheid se Herdefiniëring van Geloof”,sorgvuldig deur te lees.

Die Wedergeboorte en die Twee Nature: Die “Kat” Analogie Weerlê

‘n Sentrale deel van Matt Mason se argument is dat wedergeboorte outomaties ‘n getransformeerde lewe van gehoorsaamheid produseer, net soos ‘n kat miaau omdat dit ‘n kat is. Hy stel dit: “In the same way that meowing doesn’t make a cat a cat, but rather because a cat is a cat, it will meow.” Hierdie is ‘n simplistiese en teologies onakkurate voorstelling van die gelowige se toestand. Die Skrif leer dat hoewel die gelowige ‘n nuwe natuur ontvang by wedergeboorte, die ou natuur (die vlees) nie uitgewis word nie. Galasiërs 5:17 stel dit duidelik:
“Want die vlees begeer teen die Gees, en die Gees teen die vlees; en hulle staan teenoor mekaar, sodat julle nie kan doen wat julle wil nie.”

As Mason se kat-analogie korrek was, sou die gelowige slegs een natuur gehad het wat slegs Goddelike geluide (gehoorsaamheid) kon voortbring. Maar die Nuwe Testament is vol vermanings aan “heiliges” (Efesiërs 1:1) en “broeders” (Jakobus 2:1) om nie in sonde te wandel nie (Romeine 6:12-13), om nie die Heilige Gees te bedroef nie (Efesiërs 4:30), en om nie die Heilige Gees uit te blus nie (1 Tessalonisense 5:19). As transformasie outomaties en onvermydelik was, sou die imperatiewe (opdragte) in die Nuwe Testament oorbodig wees. Paulus skryf aan die Korintiërs, wat hy as “geheiligdes in Christus Jesus” beskryf (1 Korintiërs 1:2), en tog was hulle vleeslik, twisgierig en het selfs onsedelikheid geduld (1 Korintiërs 3:1-3; 5:1). Sommige van hulle is selfs deur God met ‘n vroeë dood getugtig as gevolg van hul voortgesette oneerbiedigheid (1 Korintiërs 11:30). Volgens Matt Mason se logika sou hierdie Korintiërs nie gered gewees het nie, tog noem Paulus hulle deurgaans “broeders” (1 Korintiërs 15:1). Die kat-analogie is dus ‘n vals analogie omdat dit die dualiteit van die gelowige se stryd op aarde ignoreer (Galasiërs 5:17). Ons is “nuwe skeppings” (2 Korintiërs 5:17), maar ons dra hierdie skat in “kleipotte” (2 Korintiërs 4:7). Wedergeboorte gee die kapasiteit vir ‘n heilige lewe, maar dissipelskap vereis die keuse om in die Gees te wandel.

‘n Baie duidelike voorbeeld hiervan is gelowiges wie se werke alles voor die Regterstoel van Christus (die Bema-oordeel) verbrand word. Volgens Matt Mason se dwaalleer sou so ‘n persoon gedemonstreer het dat hy nie ware geloof gehad het nie, maar volgens die Skrifte is hy gered:
“Want niemand kan ‘n ander fondament lê as wat daar gelê is nie, dit is Jesus Christus. En as iemand op dié fondament bou: goud, silwer, kosbare stene, hout, hooi, stoppels — elkeen se werk sal aan die lig kom; want die dag sal dit aanwys, omdat dit deur vuur openbaar gemaak word; en die vuur sal elkeen se werk op die proef stel, hoedanig dit is. As iemand se werk bly staan wat hy daarop gebou het, sal hy loon ontvang; as iemand se werk verbrand word, sal hy skade ly; alhoewel hy self gered sal word, maar asof deur vuur heen.” (1 Korintiërs 3:11-15).
Hierdie teks is die deurslaggewende weerlegging van Heerskappy-verlossing, aangesien dit onomstootlik bewys dat ‘n persoon gered kan wees terwyl al sy werke as waardeloos en verwerplik bevind word.

Eksegetiese Analise van 1 Johannes: Gemeenskap vs. Kindskap

Matt Mason leun swaar op 1 Johannes, spesifiek 1 Johannes 2:3-4 en 3:6-9, om te bewys dat iemand wat aanhou sondig, nie gered is nie. Hy misken egter die feit dat Johannes se brief aan “kindertjies” (gelowiges/wedergebore persone) geskryf is met die doel om gemeenskap (fellowship) te herstel en te handhaaf, nie om hul ewige status te betwis nie. Hier maak hy ‘n kritieke hermeneutiese fout deur die doel van Johannes se brief te misken. Johannes skryf in 1 Johannes 1:3-4 dat sy doel is dat die lesers “gemeenskap” (koinonia) met die Vader en die Seun mag hê en dat hulle blydskap volkome mag wees. Hy skryf nie om te bepaal wie gered is nie, maar om te verduidelik hoe iemand wat reeds die ewige lewe het (sien 1 Johannes 5:13), in intieme gemeenskap met God kan leef.

Wanneer Johannes skryf: “En hieraan weet ons dat ons Hom ken: as ons sy gebooie bewaar” (1 Johannes 2:3), gebruik hy die term ginosko spesifiek in die sin van intieme, ervaringskennis, en nie bloot om ‘n soteriologiese verhouding aan te dui nie. Volgens die Skrif is dit moontlik vir ‘n persoon om gered te wees sonder om God intiem te “ken” in terme van volwasse dissipelskap. Die spreker interpreteer 1 Johannes 3:9 (“Elkeen wat uit God gebore is, doen geen sonde nie”) foutiewelik as ‘n verwysing na ‘n lewenstyl van sonde in kontras met insidentele sonde. Grammatikaal is die teks egter veel sterker en meer absoluut. Johannes stel dit onomwonde dat die nuwe natuur nie kan sondig nie. Dit beteken nie dat die persoon minder sondig nie, maar dat die nuwe natuur—wat uit God gebore is—sondeloos is. Die gelowige sondig slegs wanneer hy vanuit die vlees (sondenatuur) optree. Indien 1 Johannes 3:9 sou beteken dat ‘n ware Christen nie ‘n gewoonte van sonde kan hê nie, sou niemand gered wees nie, aangesien alle gelowiges met gewoontesondes soos hoogmoed, ‘n gebrek aan liefde of angs worstel. Die spreker probeer hierdie realiteit kwalifiseer deur van “defiant sin” te praat, maar dit is ‘n arbitrêre onderskeid wat geen grond in die teks self het nie. Johannes skets ‘n absolute kontras tussen die saad van God (die nuwe natuur) en die werke van die duiwel; dit is ‘n teologiese onderskeid tussen twee nature, nie ‘n relatiewe meting van menslike gedrag nie. Die leser word ten sterkste aangeraai om die artikel “Die Sondenatuur, ‘n Skriftuurlike Perspektief”, wat hierdie onderwerp in meer detail bespreek, sorgvuldig deur te lees.

Die Misbruik van Jakobus 2 en Hebreërs 10

Matt Mason beroep hom op Jakobus 2:17, “Net so is ook die geloof, as dit geen werke het nie, in sigself dood,” om verkeerdelik te beweer dat geloof sonder werke nie bestaan nie. In die konteks van die brief rig Jakobus hom egter aan “my broeders” (Jakobus 2:1), wat bevestig dat hy met reeds geredde medegelowiges praat. Sy argument handel nie oor hoe ‘n mens die ewige lewe verkry nie, maar oor hoe geloof voor mense geregverdig of gedemonstreer word. Abraham is jare vantevore reeds voor God geregverdig deur geloof alleen (Genesis 15:6; Romeine 4), maar hy is eers veel later (selfs dekades later) voor mense geregverdig—met ander woorde, as regverdig bewys—deur sy werke by die offer van Isak (Genesis 22; Jakobus 2:21). ‘n “Dooie” geloof in Jakobus verwys nie na ‘n nie-bestaande geloof nie, maar na ‘n nuttelose geloof (afgelei van die Griekse konsep argos, wat onproduktief beteken). So ‘n geloof kan nie die gelowige of sy naaste in die huidige lewe help nie. Wanneer Jakobus vra: “Kan dié geloof hom red?” (Jakobus 2:14), verwys die begrip “red” (sozo) nie na die verlossing van die siel van die hel nie, maar na die redding van die gelowige se lewe van die verwoestende, tydelike gevolge van sonde. Dit sluit die fisiese behoud van ‘n broeder in nood in (verse 15-16), asook die beskerming teen ‘n negatiewe beoordeling by die Regterstoel van Christus, waar ‘n onproduktiewe lewe sal lei tot die verlies van genadeloon wanneer daardie waardelose werke deur vuur verteer word. Die leser word ten sterkste aangeraai om die artikel “Jakobus 2:14-26, ‘n vers-by-vers Kommentaar”, wat hierdie teks in meer detail bespreek, sorgvuldig deur te lees.

Verder haal hy Hebreërs 10:26 aan: “Want as ons opsetlik sondig…” en pas dit toe asof ‘n ware gelowige nie op so ‘n wyse kan optree nie, of dat so ‘n persoon sy redding verloor. Hoewel die spreker beweer dat werke ‘n mens nie gered hou nie, impliseer sy interpretasie dat ‘n gebrek aan volgehoue gehoorsaamheid bewys dat jy nooit werklik gered was nie—’n siening wat funksioneel dieselfde onsekerheid as werke-verlossing skep. Hebreërs 10 is egter gerig aan Joodse gelowiges (alreeds wedergeborenes) wat onder geweldige druk verkeer het om terug te keer na die Ou Testamentiese offerstelsel en sodoende die uniekheid van Christus se offer te verwerp. Die “oordeel” en “vuurgloed” waarna verwys word, dui op ‘n temporale (tydelike) oordeel en die verlies van beloning; in die spesifieke historiese konteks verwys dit ook na die naderende fisiese vernietiging van Jerusalem in 70 n.C. Die teks verklaar uitdruklik in vers 29 dat die betrokke persoon “geheilig” was deur die bloed van die verbond (hy is dus alreeds wedergebore). Om te beweer dat hierdie persoon nooit gered was nie, weerspreek die direkte verklaring van die Skrif. Die waarskuwing is dus gerig teen afvalligheid en die verskriklike tugtiging van God oor Sy eie kinders, en dien nie as ‘n toets vir die besit van ewige redding nie. Die leser word ten sterkste aangeraai om die artikel “Heb. 10:26 en die Opsetlike Sonde”, wat hierdie teks in meer detail bespreek, sorgvuldig deur te lees.

Die “Backloading” van Werke en die Grondslag van Sekerheid

Matt Mason beskuldig Vrye Genade-aanhangers van ‘n “cheap grace gospel” en beweer dat ons glo die Heilige Gees slaap in die gelowige. Dit is ‘n beledigende karikatuur en ‘n blatante leuen. Vrye Genade leer dat die Heilige Gees aktief is in oortuiging, leiding en dissipline. Ons glo egter dat God die mens se vrye wil respekteer. Heiligmaking is ‘n sinergistiese proses waar die gelowige moet saamwerk met die Gees. Paulus sê: “Stel julle lede tot beskikking van God” (Romeine 6:13). As dit outomaties was, hoekom die opdrag?

Eerstens begaan hy ‘n ernstige Kategorie-fout deur die “koste” van genade aan die mens se reaksie te koppel, in plaas van aan Christus se offer. Genade is vir die sondaar “gratis” (Romeine 3:24), maar dit was nooit “goedkoop” vir God nie. Dit het die bloed van Sy eie Seun gekos (1 Petrus 1:18-19). Om te beweer dat genade “goedkoop” is omdat die mens niks daarvoor hoef te doen nie, is om die voltooide werk van Christus by die kruis te minag. As die mens iets moet bydra — of dit nou trane, berou, of volgehoue gehoorsaamheid is — dan is dit nie meer genade nie, maar ‘n loon op grond van werke (Romeine 4:4-5). Die term ‘cheap grace’ impliseer dat daar vir die mens ‘n prys is—al is dit ook hoe goedkoop—om God se genade te ontvang. As iets “goedkoop” is, beteken dit dit het nog steeds ‘n prys, al is die prys laag. Die oomblik as daar ‘n prys vir die mens is om te betaal (of dit nou “oorgawe”, “volharding” of “goeie werke” is), hou dit op om genade te wees. Volgens Romeine 11:6 kan genade en werke nie meng nie:
“En as dit deur genade is, dan is dit nie meer uit die werke nie; anders is die genade geen genade meer nie.”
Deur van “cheap grace” te praat, erken Matt Mason eintlik dat hy glo die mens moet iets betaal (duur genade) om gered te word. Dit is niks anders as ‘n werke evangelie nie.

Deur te sê dat werke die noodwendige bewys is, maak hy sekerheid onmoontlik. Hoeveel werke is genoeg? Hoe lank moet ‘n mens in sonde val voordat dit “defiant” is? Een dag? ‘n Jaar? Tien jaar? Matt Mason sê: “No one will be perfectly without sin,” maar hy definieer nie waar die lyn tussen “struggling” en “practice of sinning” lê nie. Dit laat die hoorder in ‘n toestand van konstante introspeksie en vrees. Dit is presies die “juk van diensbaarheid” waarvan Paulus die Galasiërs wou bevry (Galasiërs 5:1). Ware Bybelse sekerheid berus op die objektiwiteit van God se belofte (Johannes 6:47), nie die subjektiwiteit van ons prestasie nie. As ek na my werke moet kyk om te weet of ek gered is, kyk ek na myself en nie na Christus nie. Christus, en Christus alleen (Solus Christus; Handelinge 4:12), is die bron van my regverdigmaking. Dit is ‘n kostelose geskenk (nie goedkoop nie, maar kosteloos) van God se onverdiende guns alleen (Sola Gratia; Romeine 3:24), wat ek slegs deur geloof (Sola Fide; Romeine 4:5) ontvang het, soos geopenbaar in die Skrif alleen (Sola Scriptura; 2 Timoteus 3:16). Daarom kom al die lof en eer aan God alleen toe (Soli Deo Gloria; Romeine 11:36), en nie aan myself, my werke of enigiets anders nie (Efesiërs 2:8-9).

Die Logiese Teenstrydigheid oor Bekering (Repentance)

Matt Mason probeer ‘n “gotcha” oomblik skep deur te beweer dat Vrye Genade homself weerspreek. Sy argument is: Vrye Genade sê bekering is om te draai van ongeloof na geloof. Ongeloof is sonde. Dus, deur te vra dat mense draai van ongeloof, vra Vrye Genade dat mense draai van ‘n sonde, wat volgens die spreker se definisie ‘n “werk” is.

Hierdie is ‘n klassieke voorbeeld van ekwivokasie (dubbel-sinningheid). Hy verwar die instrument van redding met die vrug van redding. Die Griekse woord metanoia beteken letterlik “‘n verandering van denke” of “om na te dink”. Om van ongeloof na geloof te draai is nie ‘n “werk” van die wet of ‘n morele reformasie nie; dit is die staking van werk. Romeine 4:5 sê duidelik: “aan hom wat nie werk nie, maar glo in Hom wat die goddelose regverdig…” Geloof is die teenoorgestelde van werk. Wanneer ‘n Vrye Genade-teoloog sê iemand moet van ongeloof bekeer (verander van denke), bedoel hy die persoon moet ophou om op homself te vertrou en begin om op Christus te vertrou. Dit is ‘n innerlike hartsverandering oor wie Jesus is. Matt Mason se definisie van bekering sluit egter ‘n “turning away from sins” (meervoud, gedrag) in as ‘n voorwaarde. Dit is waar die verskil lê. Om te sê “hou op om jouself te red en laat Christus jou red” is kwalitatief anders as om te sê “hou op om te drink, te steel en te lieg sodat Christus jou kan red.” Die eerste is geloof; die tweede is morele hervorming. Daar is dus geen teenstrydigheid in die Vrye Genade-posisie nie; die teenstrydigheid lê in Matt Mason se onvermoë om te onderskei tussen die eenmalige daad van geloof en die lewenslange proses van heiligmaking.

Subjektivisme vs. Objektiewe Waarheid: Waarom Redding nie met Dissipelskap verwar mag word nie

Hy maak die stelling: “Evidence of transformation is a transformed life.” Dit klink vroom, maar dit is sirkelredenering. Dit skuif die fokus van die Kruis na die Christen se lewe. Die evangelie wat hy verkondig, is nie “Glo in die Here Jesus en jy sal gered word” nie, maar “Glo in die Here Jesus, en as jy genoeg verander, sal dit bewys dat jy gered is.” Dit is funksioneel werke-gebaseerde redding “through the back door,” presies waarvan hy die Vrye Genade beskuldig.

In die Klassieke Dispensasionele teologie maak ons ‘n duidelike onderskeid:

1. Redding (Justification): ‘n Gratis geskenk (Romeine 3:24), ontvang deur geloof alleen in Christus alleen (Romeine 4:5; Galasiërs 2:16). Dit is oombliklik (Johannes 5:24), forensies (Romeine 8:33-34) en onherroeplik (Johannes 10:28). Dit gee ons die ewige lewe (Johannes 6:47).
2. Dissipelskap (Sanctification): ‘n Duur proses wat toewyding, gehoorsaamheid en werke vereis (Lukas 14:26-33; Romeine 12:1-2). Dit is progressief (2 Petrus 3:18) en bepaal ons ewige beloning (1 Korintiërs 3:11-15) en gesag in die toekomstige Koninkryk (2 Timoteus 2:12; Openbaring 2:26-27).

Matt Mason weier om hierdie onderskeid te tref. Hy lees waarskuwings oor die Koninkryk (wat gaan oor erfenis en beloning, soos in Galasiërs 5:21 of 1 Korintiërs 6:9) asof dit gaan oor toegang tot die hemel. Deur dit te doen, maak hy die “gratis geskenk” ‘n “duur kontrak.” Hy beweer dat die Vrye Genade-evangelie nie transformasie teweegbring nie, dog die ironie lê daarin dat slegs wanneer ‘n mens absoluut verseker is van God se onvoorwaardelike liefde en aanneming, hy die vryheid en krag besit om God uit dankbaarheid in plaas van vrees te dien. Hierdie krag word uitsluitlik deur die inwonende Heilige Gees verskaf. Die Vrye Genade-evangelie is juis die kragtigste motiveerder vir ware heiligmaking, aangesien dit vanuit ‘n posisie van ewige sekuriteit opereer, omrede sekerheid van verlossing ‘n integrale deel en vereiste van reddende geloof is.

Die Rol van die Heilige Gees en Goddelike Dissipline

Matt Mason se bewering dat Vrye Genade glo die Heilige Gees is “aan die slaap,” ignoreer die leerstelling van Goddelike dissipline (Hebreërs 12:6). God tugtig elke seun wat Hy aanneem. As ‘n gelowige in sonde leef (“defiant sin”), sal God intree. Dit kan lei tot verlies aan vreugde, verlies aan getuienis, fisiese siekte, of selfs voortydige fisiese dood (die “sonde tot die dood” in 1 Johannes 5:16). Maar dissipline is ‘n bewys van kindskap, nie ‘n bewys dat die persoon ‘n kind van die duiwel is nie. Die vader tugtig sy eie kind, nie die buurman s’n nie. Sy teologie het nie kategorieë vir die ‘vleeslike Christen’ of die getugtigde gelowige nie; hy gooi hulle bloot uit die familie uit, wat pastoraal wreed en teologies onhoudbaar is en wat God se Vaderlike beeld skend. Die Leser word aangeraai om die artikel “Heiligmaking in Drie Fases” te lees.

Ter Afsluiting

Matt Mason en ander voorstanders van Heerskappy-redding (“Lordship Salvation”) gebruik dikwels die strooipop-argument dat die Vrye Genade-boodskap ‘n lisensie vir sonde is, maar hierdie beskuldiging dien ironies genoeg as ‘n lakmoestoets vir die ware Evangelie, aangesien Paulus homself teen presies dieselfde aanklag moes verdedig (Romeine 6:1). Die oomblik wanneer menslike voorwaardes soos “toewyding”, “oorgawe” of volharding by die geloof gevoeg word om die genade teen misbruik te “beveilig”, word die wese van genade vernietig, want soos Paulus in Romeine 11:6 onomwonde stel:
“En as dit deur genade is, dan is dit nie meer uit die werke nie; anders is die genade geen genade meer nie.”
Deur fase twee (dissipelskap) ‘n vereiste vir fase een (redding) te maak, verander Mason die gratis gawe in ‘n skuldverpligting en verklaar hy effektief die voltooide werk van Christus as onvoldoende. Lees gerus weer die artiekel “Drie Fases van Verlossing“

Dit is dus krities om te onderskei dat regverdigmaking ‘n onmiddellike, onvoorwaardelike geskenk is, terwyl heiligmaking ‘n proses van dissipelskap is wat genadeloon by die Regterstoel van Christus tot gevolg het, maar nooit die ewige lewe self bepaal nie. Om die vrug van heiligmaking as die enigste geldige bewys vir redding voor te hou, ondermyn die gelowige se sekerheid, wat volgens 1 Johannes 5:11-13 uitsluitlik in die objektiewe getuienis van God oor sy Seun geanker moet wees: “En dit is die getuienis: dat God ons die ewige lewe gegee het, en dié lewe is in sy Seun.” Ware sekerheid berus dus op God se belofte en Christus se trou, nooit op die veranderlike en feilbare prestasie van die mens nie.

Onthou, reddende geloof is om in die Here Jesus Christus as die Seun van God te glo—Hy wat gesterf het en uit die dood opgestaan het om jou volledige sondeskuld voor ’n regverdige God te betaal, en wat die ewige lewe as ’n vrye gawe skenk aan elkeen wat Hom, en Hom alleen, daarvoor vertrou. Glo jy dit? Indien jy op die oomblik wanneer jy die evangelie glo, nie daarvan oortuig is dat Christus vir al jou sondes — verlede, huidige sowel as toekomstige sondes — aan die kruis versoening gedoen het nie, dan het jy nie reddende geloof uitgeoefen nie. Om hierdie rede kan werke nooit as ‘n toets gebruik word om te bepaal of ‘n persoon gered is nie.


Seën groete.

Vic

As gelowiges moet ons uiters waaksaam wees oor die bronne en leringe waaraan ons onsself blootstel. Matt Mason se beeldmateriaal dien as ‘n sprekende voorbeeld van hoe dwaalleraars die Woord van God en fundamentele teologiese konsepte subtiel verdraai ten einde hulle eie dwaalleer te regverdig. In ‘n opvolgende artikel sal ons sy ander aanbieding, naamlik ‘Free Grace Theology EXPOSED… (The HERESY of The 21st Century??)’, in die lig van die Skrif ontleed en weerlê. Ander voorstaanders van Heerskappy-redding is onder andere oorlede John MacArthur, R.C. Sproul, Paul Washer, Ray Comfort, Steven Lawson en baie meer.

Neem asseblief kennis: Ek vra geduld van diegene wie se e-posse ek nie onmiddellik beantwoord nie; ek sal wel by almal uitkom. Ek het tans al my ander verpligtinge tydelik opsy gesit om hierdie spesifieke dwaalleer bloot te lê, aangesien mense se siele op die spel is en die betrokke persoon met sataniese slinksheid te werk gaan om gelowiges te mislei.