In die tweede deel van hierdie artikel ontleed ons Matt Mason (Lion of Fire Ministries) se aanbieding, ‘“Free Grace” Theology EXPOSED… (The HERESY of The 21st Century??)’, op YouTube aan die hand van die Skrif, om sodoende sy dwaalleer asook sy slinkse metodiek te weerlê. In baie gevalle is dit juis die doelbewuste, oneerlike argumentasiemetodes wat dwaalleraars aanwend om mense te verwar, te mislei en — bowenal — met vrees te vervul. Sommige onderwerpe wat in deel een aangespreek is, sal weer kortliks hier aangeraak word. Dit is egter belangrik om hierdie artikel volledig te lees, aangesien daar ander teksgedeeltes is wat Mason as bewys aanhaal, waarvan die waninterpretasies nou vanuit die korrekte kontekstuele raamwerk weerlê word. Onthou, mense se siele is op die spel.
Die Genetiese Dwaling en die “Moderne Uitvinding”
Matt Mason begin sy aanval met die stelling: “This is a modern invention of the 19th century. It was popularized in the 1980s by Zane Hodges.” Hierdie is ‘n klassieke Genetiese Dwaling (Genetic Fallacy), waar ‘n argument verwerp word op grond van sy oorsprong of datum in plaas van sy waarheid. Die waarheid van ‘n leerstelling word bepaal deur: “Wat sê die Skrif?” (Romeine 4:3), nie “Wat sê die kerktradisie?” nie. Ek verdedig nie Zane Hodges nie; daar is trouens baie van wat hy geskryf het waarmee ek glad nie saamstem nie. Die Vrye Genade-boodskap is nie ‘n uitvinding van Zane Hodges nie, maar ‘n terugkeer na die konsekwente toepassing van die apostel Paulus se leerstelling van Sola Fide (geloof alleen). Die feit dat sekere waarhede deur die kerkgeskiedenis verduister is (soos ook met die Reformasie gebeur het), maak dit nie onwaar nie. Om genade “cheap” te noem, is ‘n Strooipop-argument; genade is vir ons verniet (gratis), maar dit was oneindig duur vir Christus. Matt Mason erken self dat hy vanuit ‘n Rooms-Katolieke agtergrond kom en gevolglik ‘n hervormde teologie aanhang. Met reg kan mens hom vra of sy teologie ook nie ‘n een-en-twintigste-eeuse dwaling is nie.”
Die Strooipop van “Gevolglose Apostasie”
Die spreker skets ‘n skok-scenario: “That a person can… go on into what we would call full-blown apostasy… even murder someone every day… and it’s possible that that person is a true Christian.” Hy gebruik hierdie ekstreme voorbeeld (Reductio ad Absurdum) om emosionele weerstand te kweek. Teologies is die antwoord egter: Ja, die ewige lewe is onverliesbaar, selfs in die aangesig van sonde, want dit berus op God se getrouheid, nie die mens s’n nie. 2 Timoteus 2:13 stel dit duidelik: “As ons ontrou is, Hy bly getrou; Hy kan Homself nie verloën nie.” Matt Mason ignoreer egter die Bybelse leerstelling van Goddelike tugtiging. Vrye Genade leer dat ‘n gelowige wat so leef, die ernstigste vorme van God se dissipline sal ervaar, insluitend die “sonde tot die dood” (1 Johannes 5:16) — fisiese dood as oordeel — en die verlies van alle ewige belonings (1 Korintiërs 3:15). Sy gees word gered, maar sy lewe word vernietig (1 Korintiërs 5:5). Deur te suggereer dat sonde redding ongedaan kan maak, maak hy redding afhanklik van ‘n vlak van werke, wat die genade vernietig.
Die Strooipop van “Geen Oortuiging” en die Heilige Gees
Matt Mason beweer: “That person can actually feel no conviction for their sin… not have a repentant heart, actually love their sin… and they’re a true Christian.” Hier skep hy ‘n Strooipop-argument deur die leer van Vrye Genade te verdraai tot ‘n karikatuur van absolute gevoelloosheid. Vrye Genade leer nie dat die Heilige Gees swyg nie, maar dat die gelowige die Gees kan bedroef (Efesiërs 4:30) en uitblus (1 Thessalonicense 5:19). Die feit dat die Nuwe Testament waarsku teen die verharding van die hart (Hebreërs 3:13) en die “toeskroei” van die gewete (1 Timoteus 4:2), bewys juis dat ‘n ware gelowige homself so ver in sonde kan verdiep dat hy nie meer die oortuiging van die Gees voel nie, al is die Gees steeds teenwoordig. Paulus beskryf in Romeine 7 dat die vlees (waarin geen goed woon nie) steeds die sonde dien. Dit beteken nie die persoon is ongered nie; dit beteken hy wandel in die vlees. Die spreker verwar die teenwoordigheid van die Gees met die gelowige se subjektiewe ervaring van oorgawe.
Die Emosionele Manipulasie van die “Hitler-Argument”
Die spreker gebruik ‘n uiterste scenario deur na Hitler te verwys (‘Reductio ad Hitlerum’) ten einde ‘n emosionele appèl (Argumentum ad Passiones) te maak en sodoende die logiese implikasies van die genadeleer te systap, naamlik: “They believe that it is at least possible that Hitler… could have been a Christian… if he had supposedly put his faith in Jesus.” Hierdie argument is ontwerp om weersin te wek eerder as om teologiese waarheid te toets. Die teologiese vraag is nie “Hou ons van Hitler nie?”, maar “Is Christus se bloed genoeg om enige sonde te bedek?” As ons sê “Ja, maar nie Hitler s’n nie,” dan voeg ons ‘n graad van sonde by as ‘n voorwaarde vir verlossing. Die Skrif bied onweerlegbare voorbeelde van regverdigverklaarde (fase een van verlossing, naamlik gelowiges) individue wat in gruwelike sondes verval het: Dawid het owerspel en moord gepleeg (en het slegs na Goddelike konfrontasie deur Sy profeet berou getoon); Lot het sy dogters aan ‘n goddelose skare blootgestel en later deur bloedskande kinders verwek; Salomo het hom tot afgodediens gewend. Ten spyte van hierdie morele ineenstorting, word hulle deur die Heilige Gees as regverdiges gehandhaaf (2 Petrus 2:7-8; 1 Konings 11).
Die Realiteit van Goddelike Tugtiging
Vrye Genade beweer nie dat iemand soos Hitler sonder gevolge sou wegkom nie. Ons glo in ernstige Goddelike Dissipline (Hebreërs 12:6) en die “sonde tot die dood” (1 Johannes 5:16), waar God ‘n gelowige se fisiese lewe voortydig beëindig weens growwe sonde, sodat sy gees gered kan word (1 Korintiërs 5:5). As Hitler waarlik teen die einde van sy lewe tot geloof in Christus gekom het (wat hoogs onwaarskynlik is), sou hy sy lewe gemors het, geen loon ontvang het nie, en die strengste oordeel by die Regterstoel van Christus in die gesig gestaar het — maar sy posisie in Christus sou staan, want redding hang nie af van die mens se goedheid nie, maar van God se belofte. Om anders te beweer, is om te sê dat daar ‘n sonde is (behalwe ongeloof) wat groter is as die genade van God. Ons ontken egter dat persoonlike sonde die volmaakte geregtigheid van Christus, wat aan die gelowige toegereken is (Christus se toegerekende geregtigheid), ongedaan kan maak. Matt Mason se argument berus op die aanname dat menslike prestasie (of die gebrek daaraan) die finale bepaler van redding is, eerder as God se belofte en die Here Jesus Christus se toegerekende geregtigheid.
Die Ontduiking van Sekerheid en die “Kat”-analogie
Die spreker vra en beantwoord sy eie vraag: “How many times does a cat meow? I don’t know, but I know that a cat meows, and it’s the same with a Christian.” Met hierdie stelling erken hy dat Heerskappy-redding geen meetbare standaard vir sekerheid het nie. Deur te erken dat hy “nie weet” hoeveel werke nodig is nie, plaas hy die gelowige in ‘n permanente toestand van subjektiewe onsekerheid (Subjektivisme). As jy nie weet hoeveel vrug genoeg is nie, hoe kan jy ooit weet of jy gered is? Verder is die “kat”-analogie ‘n Kategorie-fout. Hy vergelyk ‘n dier wat gedryf word deur onveranderlike instink met ‘n mens wat ‘n morele agent is. Die Nuwe Testament leer duidelik dat die vlees (die ou natuur) en die Gees (die nuwe natuur) in konflik is (Galasiërs 5:17). Anders as ‘n kat wat net kan miaau, het ‘n gelowige ‘n keuse om in die vlees of in die Gees te wandel. Die afwesigheid van die “miaau” (werke) beteken nie die afwesigheid van die lewe nie, maar ‘n gebrek aan gemeenskap en vrugbaarheid. Indien ‘n persoon, wanneer hy die evangelie glo, nie daarvan oortuig is dat Christus vir al sy sondes — verlede, hede en toekoms — aan die kruis versoening gedoen het nie, en dat hy die gawe van die ewige lewe as ‘n huidige werklikheid besit nie, dan het hy nie reddende geloof uitgeoefen nie. Om hierdie rede kan werke nooit as ‘n toets gebruik word om te bepaal of ‘n persoon gered is nie. Matt Mason ontneem sy volgelinge hierdie kardinale element van reddende geloof. Onthou, dat sekerheid (assurance) deel is van die essensie van reddende geloof.
‘n Sentrale tema in Matt Mason se betoog is die aanname dat werke die noodwendige bewys van geloof is. Hy gebruik die analogie dat ‘n kat miaau; hoewel die geluid nie die kat skep nie, sal ‘n kat noodwendig miaau omdat dit in sy aard is. Dit is ‘n klassieke voorbeeld van sirkelredenering (begging the question), aangesien hy die aanname wat hy probeer bewys — dat reddende geloof intrinsiek werke produseer — reeds as ‘n voorafbepaalde feit hanteer. Deur geloof te definieer volgens die resultate daarvan in plaas van die aard daarvan, naamlik persoonlike vertroue (fiducia), herdefinieer hy die Bybelse konsep van geloof om by sy eie vooropgestelde raamwerk aan te pas. In hierdie proses ondermyn hy die leerstelling van Christus se toegerekende geregtigheid (die geregtigheid van God wat aan die gelowige toegereken word sonder werke) en vervang dit met ‘n stelsel waar menslike prestasie die finale toets vir wedergeboorte word. Hy ignoreer die feit dat God ‘n sondaar regverdig verklaar op grond van Christus se volmaakte geregtigheid (Romeine 4:5-6), en nie op grond van die gelowige se subjektiewe vordering in heiligmaking nie. Dit is ‘n ernstige mistasting wat die evangelie van God se genade in gedrang bring.
Die Misinterpretasie van Romeine 10:9 en “Heer”
Matt haal Romeine 10:9 aan en argumenteer: “If we confess with our mouth that Jesus is Lord… that will produce a transformation.” Hy maak hier ‘n eksegetiese fout met die woord “Here” (Kurios). In Romeine 10, wat ‘n verwysing is na Joël 2:32, dui “Here” op die Godheid van Jesus (Hy is YHWH), nie noodwendig op Sy rol as die “Meester” wat elke aspek van die individu se lewe beheer nie. Om te bely dat Jesus “Here” is, is om te erken dat Hy God is wat die mag het om te red. Die spreker laai die term met ‘n vereiste van oorgawe en gehoorsaamheid, wat die teks nie in daardie konteks dra nie. Daar is ‘n verskil tussen die erkenning van Sy posisie (Hy is God) en die praktiese onderwerping aan Sy gesag in dissipelskap.
Die Strooipop van “Maak Hom Here”
Die spreker val die Vrye Genade-posisie aan deur te sê: “You can make Jesus Savior of your life without making him Lord of your life… which is utterly crazy.” Dit is ‘n Strooipop-argument. Vrye Genade-teologie leer dat Jesus is Here, of ons Hom gehoorsaam of nie. Ons ‘maak’ Hom nie Here nie; Hy is reeds van alle ewigheid af die soewereine God. Die vraag is nie oor Sy posisie nie, maar oor ons reaksie. Redding is die aanvaarding van Sy werk as Verlosser Fase een, wedergeboorte); dissipelskap is die onderwerp aan Sy gesag as Here Fase twee, heiligmaking). Deur te beweer dat erkenning van Sy Heerskappy outomaties transformasie (“propensity towards righteousness”) waarborg, ontken die spreker die realiteit van die vleeslike Christen (1 Korinthiërs 3:1-3) en maak hy van redding ‘n proses van gedragsverandering in plaas van ‘n oombliklike geboorte. Vir ‘n deeglike eksegetiese (uitlegkundige) verklaring van hierdie teksgedeelte, word die leser aangeraai om die artikel ‘Moet Christus bely word om wedergebore te word?’ te lees.
Die Misbruik van Genesis 15:6 en Jakobus
Matt Mason beweer: “This is quoting Genesis 15:6… there’s no way around it”, en impliseer dat omdat Jakobus hierdie teks aanhaal, hy noodwendig na forensiese (geregtelike) regverdigmaking voor God verwys. Hierdie is ‘n klassieke Kategorie-fout. Die spreker ignoreer die massiewe chronologiese gaping: Abraham is geregverdig deur geloof in Genesis 15, maar die gebeurtenis wat Jakobus bespreek (die offer van Isak in Genesis 22), het eers dekades later plaasgevind. Jakobus gebruik Genesis 15:6 nie om te wys hoe Abraham gered is nie, maar om te wys hoe die skrif vervul is (Jakobus 2:23) — met ander woorde, Abraham se geloof is jare later voor mense sigbaar gemaak. Paulus (Romeine 4) kyk na die wortel (geloof voor God), terwyl Jakobus kyk na die vrug (getuienis voor mense). Om te sê daar is “geen ander manier” om dit te interpreteer nie, verwerp die duidelike Bybelse onderskeid tussen posisie en praktyk. Die leser word ten sterkste aangeraai om die artikel “Jakobus 2:14-26, ‘n vers-by-vers Kommentaar” sorgvuldig deur te lees.
Die Strooipop van “McDonald’s” en Dissipelskap
Matt Mason bespot die onderskeid tussen redding en dissipelskap met ‘n analogie: “It’s like you go into McDonald’s… I like the salvation please. Would you like to be a disciple with that?” Hy noem dit “two-tier Christianity” en “absurd”. Hierdie is ‘n Strooipop-argument wat die Bybelse konsep van genade verdraai. Die onderskeid is nie ‘n “upsell” nie, maar ‘n verskil in koste. Redding is ‘n gratis geskenk (Efesiërs 2:8-9) wat die sondaar niks kos nie omdat Christus alles betaal het. Dissipelskap, daarenteen, is duur; dit kos die gelowige sy hele lewe (Lukas 14:33). Deur te beweer dat ‘n mens outomaties ‘n dissipel is as jy ‘n Christen is, maak die spreker van die Evangelie ‘n ruiltransaksie: “Gee jou lewe (dissipelskap) om die lewe te kry (redding).” Dit vernietig die genade-karakter van die Evangelie. Nie alle kinders is gehoorsame seuns nie; net so is nie alle gelowiges getroue dissipels nie.
Die Foutiewe Eksegese van Markus 8 en die “Siel”
Matt Mason haal Markus 8 aan (‘neem sy kruis op’) en maak die foutiewe gevolgtrekking dat dissipelskap onafskeidbaar aan redding gekoppel is, deur te verklaar: “It’s tying it to salvation. Very very clear. A Christian is a disciple.” Hy maak hier ‘n ernstige eksegetiese fout met die woord “siel” (psuche). In hierdie konteks praat Jesus met mense wat reeds dissipels is (en Petrus wat reeds gered is). Die waarskuwing gaan nie oor die hel nie, maar oor die verlies van die waarde en doel van ‘n mens se aardse lewe (die self). Om jou kruis op te neem is ‘n “werk” of ‘n daad van gehoorsaamheid. As die spreker reg is dat jy jou kruis moet opneem om gered te word, dan word redding gebaseer op werke. Die Vrye Genade interpretasie is dat ‘n gelowige sy lewe hier op aarde kan “mors” deur vir homself te leef (en sodoende sy psuche/lewe verloor in terme van ewigheidswaarde en beloning), sonder om sy ewige posisie as kind van God te verloor. Sodoende perverteer hy die Evangelie van God se genade deur dit te verander in ‘n werke-evangelie wat geen krag besit om te red nie (Galasiërs 1:6-9; Romeine 11:6).
Die Ironie van Matteus 7 en die “Wil van die Vader”
Matt Mason haal Matteus 7 aan en beweer: “It says here that it was workers of lawlessness that he told to depart,” en gebruik dit om te argumenteer dat ‘n gebrek aan transformerende werke die oorsaak van verwerping is. Hy mis egter die skokkende ironie van hierdie teks heeltemal. Die groep wat deur Jesus verwerp word, is juis diegene wat op hul werke roem: “Here, Here, het ons nie in u Naam geprofeteer… en baie kragte gedoen nie?” Hulle pleitgrond vir toegang tot die Koninkryk was hulle indrukwekkende godsdienstige prestasies en “Heerskappy”-oorgawe (“Here, Here”), maar hulle het nie ‘n persoonlike verhouding met Hom gehad nie (“Ek het julle nooit geken nie”). Die “wetteloosheid” (anomia) lê nie in ‘n gebrek aan goeie dade nie, maar in die feit dat hulle probeer het om God op hul eie terme te nader deur werke, in plaas van deur die “wil van die Vader” te doen. Johannes 6:40 definieer eksplisiet die wil van die Vader vir redding: “…dat elkeen wat die Seun aanskou en in Hom glo, die ewige lewe mag hê.”
Die Dispensasionele Konteks van die Skape en Bokke en die Merk van die Dier
Die spreker se fundamentele eksegetiese fout is die arbitrêre toepassing van die Oordeel van die Skape en Bokke (Matteus 25:31-46) op individuele redding binne die huidige Kerk-bedeling, wat lei tot ‘n ernstige Kategorie-fout. Volgens die skrifte vind hierdie oordeel plaas direk na die Groot Verdrukking (die sewentigste week van Daniël), wanneer Christus fisies terugkeer aarde toe om Sy Duisendjarige Vrederyk te vestig. Dit is spesifiek die Oordeel van die Nasies (die ethnos of heidene wat die Verdrukking oorleef het), en nie die Kerk nie, aangesien die Kerk reeds weggeraap is en op daardie stadium saam met Christus terugkeer. Die kriterium vir hierdie oordeel is hoe hierdie heidense nasies “een van die geringstes van hierdie broeders van My” behandel het — ‘n spesifieke verwysing na die gelowige Joodse oorblyfsel wat tydens “die tyd van benoudheid vir Jakob” (Jeremia 30:7) vervolg is.
Hierdie dade van barmhartigheid — om te voed, te klee en te besoek — kan nie losgemaak word van die realiteit van die Merk van die Dier nie. Volgens Openbaring 13:16-17 sal die Antichris ‘n stelsel implementeer waar niemand kan koop of verkoop sonder die merk nie; diegene wat weier (die Joodse oorblyfsel en Verdrukkings-heiliges), sal as staatsvyande geag word en van alle hulpbronne afgesny wees. Vir ‘n heiden (die Skape) om in daardie tydperk ‘n vervolgde Jood (“My broeders”) te help, is nie ‘n daad van blote sosiale geregtigheid of filantropie nie, maar ‘n lewensgevaarlike belydenis van trou aan die ware Messias en ‘n verwerping van die Antichris se stelsel. En boonop sal hulle nie wil nie, omrede hulle die merk van die Dier aanvaar het en die Duiwel aanbid. Die “Bokke” is diegene wat die Merk aanvaar het en uit selfbehoud of lojaliteit aan die Dier, die Joodse oorblyfsel aan hulle lot oorgelaat of vervolg het.
Om hierdie unieke dispensasionele oordeel, wat gebaseer is op ‘n spesifieke geopolitieke en teologiese krisis, op die Kerk van vandag toe te pas, verdraai die evangelie onherstelbaar. Dit skep ‘n valse leerstelling van “redding-deur-weldadigheid,” waar die ewige lewe verdien word deur die armes te voed, wat lynreg bots met die duidelike lering van Efesiërs 2:8-9 (“Want uit genade is julle gered, deur die geloof… nie uit die werke nie”). Indien die spreker se interpretasie gehandhaaf word, word die volbragte werk van Christus vervang met menslike prestasie, wat die kern van Sola Fide (geloof alleen) vernietig.
Die “Bewys”-Lokval
Matt Mason sluit af met die stelling: “Now it wasn’t the works that saved them but those works were evidence.” Dit is ‘n logiese teenstrydigheid in sy eie argument. In sy interpretasie van Matteus 25 is die werke (voedsel, klere, besoeke) die enigste onderskeidende faktor wat bepaal of iemand in die “ewige vuur” of die “ewige lewe” ingaan. As die afwesigheid van werke lei tot die hel, dan is werke funksioneel die oorsaak van behoud, ongeag die semantiese speletjie om dit “bewys” te noem. Vrye Genade leer dat redding slegs op Christus se werk berus. Die werke in Matteus 25 is spesifieke dade van geloof deur heidene wat hul lewens gewaag het om die vervolgde Jode tydens die Antichris se skrikbewind te help — ‘n unieke konteks wat nie as ‘n universele bloudruk vir soteriologie in die genade-bedeling dien nie. Hierdie gelowiges uit die nasies, wat tydens die Verdrukking tot bekering kom, sal die merk van die Dier verwerp en gevolglik deur hom vervolg word. Om te oorleef, sal gelowiges mekaar moet help; anders sal hulle die Verdrukking nie fisies oorleef nie.
Die Ad Hominem Aanval en die Gees van God
Matt Mason begin sy betoog met ‘n klassieke Ad Hominem-dwaling deur sy opponente as ‘very nasty people’ te bestempel en te beweer: ‘You can see that they just don’t have the spirit of God in them.’ Dit is ‘n subjektiewe aanval op karakter in plaas van ‘n objektiewe hantering van die teologiese argument. Ironies genoeg illustreer hy hiermee presies die gevaar van sy eie teologie: hy oordeel oor ander se ewige redding (of hulle die Gees het) gebaseer op sy subjektiewe persepsie van hul gedrag of gesindheid, bloot omdat hulle teksgedeeltes aanhaal wat sy interpretasie weerlê. (Volgens Mason het ek dus nie die Heilige Gees nie, terwyl dit juis die Heilige Gees is wat my dring om die waarheid van die Evangelie te verdedig). Paulus het die Galasiërs ook streng aangespreek (‘O, onverstandige Galasiërs,’ Galasiërs 3:1) ter wille van die waarheid, sonder dat dit bewys was dat hy ongered of liefdeloos is. Waarheid word bepaal deur die Skrif, nie deur die persoonlikheid van die boodskapper nie.
Die Strooipop van “Intellektuele Instemming” (Mental Assent)
Matt Mason beskuldig Vrye Genade-voorstanders daarvan dat hul konsep van geloof slegs “mental assent” (verstandelike instemming) is en dat dit “pitiful” is. Dit is ‘n Strooipop-argument. Vrye Genade definieer geloof as fiducia — ‘n vaste vertroue en verlaat op Christus se belofte, nie net die aanvaarding van historiese feite nie. Ons verwerp egter die idee dat hierdie vertroue outomaties die vrye wil van die mens omseil en hom dwing tot gehoorsaamheid. Die spreker beweer dat tekste soos Efesiërs 2:8-9 sy standpunt “bevestig” omdat hy glo geloof produseer altyd werke. Maar as werke die ononderhandelbare bewys van geloof is, dan word geloof plus die bewys daarvan die voorwaarde vir sekerheid. Dit verander die Evangelie van “glo en lewe” na “glo, werk, en as jy genoeg werk, sal jy weet jy lewe.” Dit is nie ‘n verdediging van genade nie, maar ‘n subtiele ondermyning daarvan.
Die Onvermoë om Dispensasioneel te Onderskei
Matt Mason beweer met groot selfvertroue: “They have no way to get around those verses in 1st John 3… and Matthew 25.” Hy noem ons interpretasie “dishonest”. Die werklikheid is egter dat Klassieke Dispensasionalisme hierdie tekste konsekwent verklaar sonder om werke by redding te voeg. Ons het reeds getoon dat Matteus 25 oor die oordeel van nasies handel, nie individuele kerk-redding nie. Wat 1 Johannes 3 betref (“elkeen wat uit God gebore is, doen geen sonde nie”), as die spreker dit letterlik en absoluut op die gelowige se gedrag toepas, leer hy sondelose volmaaktheid — iets wat hy self ontken. Die feit is dat Johannes hier na die “nuwe mens” (die saad van God) verwys wat nie kan sondig nie, terwyl die gelowige steeds die “ou mens” het wat wel sondig. Deur te weier om tussen die twee nature of tussen Israel en die Kerk te onderskei, dwing die spreker homself in ‘n hoek waar hy óf sondelose volmaaktheid moet leer, óf die standaarde van die Skrif moet verlaag om by sy eie gebrekkige werke te pas. (Lees deel een van hierdie artikel, waar hierdie dwaalleer van hom in meer diepte bespreek word)
Die Spekulatiewe Dwaling van die Moordenaar aan die Kruis
Matt Mason maak die verstommende stelling: “The thief on the cross… he would have produced works… They are the ones who actually have to prove that if he came down from the cross he wouldn’t have produced works.” Hier begaan hy twee ernstige logiese foute: die Verskuiwing van die Bewyslas en die Argument vanuit Stilte. Hy erken dat die moordenaar gered is sonder werke, maar om sy teologie te red, skep hy ‘n hipotetiese scenario (“as hy afgekom het”) wat nie bestaan nie. Soteriologie (die leer oor redding) moet gebou word op wat die Skrif feitelik sê, nie op spekulasie oor wat sou kon gebeur het nie. Die feite is eenvoudig: die man het geglo, geen werke gedoen nie (geen doop, geen restitusie, geen diens), en Jesus het hom die Paradys belowe. Dit bewys onomwonde dat werke nie ‘n vereiste is vir toegang tot die koninkryk nie. Deur te eis dat ons moet bewys dat hy nie sou gewerk het nie, vra hy ons om ‘n negatief in ‘n fiktiewe toekoms te bewys, wat logies onmoontlik is.
Die Beskuldiging van “Impotente Genade”
Die spreker noem die Vrye Genade-beskouing “impotent” omdat dit nie outomaties gedrag verander nie. Dit openbaar ‘n fundamentele misverstand oor die aard van genade en die menslike wil. God se genade is kragtig genoeg om ‘n sondaar uit die hel te red en hom ‘n nuwe natuur te gee (wedergeboorte), maar God het gekies om nie die gelowige se vrye wil te vernietig in die proses van heiligmaking nie. Die “kragteloosheid” lê nie in die genade nie, maar in die vleeslike gelowige wat weier om in daardie genade te wandel. Die spreker verwar vermoë met dwang. Net omdat die Heilige Gees die krag verskaf om te verander, beteken dit nie Hy dwing die verandering af soos ‘n program op ‘n robot nie. Ware liefde en gehoorsaamheid vereis vrywillige oorgawe, nie outomatiese programmering nie. Deur die Skrif op hierdie wyse te verdraai, demonstreer hy ironies genoeg juis die Vrye Genade-perspektief: dat wedergeboorte nie die individu se gedrag outomaties transformeer nie. Indien dit wel die geval was, sou sy eie hantering van die Bybelse teks immers nie so foutief gewees het nie. Hierdie feit lê ‘n fundamentele, praktiese teenstrydigheid in hulle argumentasie bloot.
Die Misbruik van Johannes 13:35
Matt Mason haal aan: “They will know that you are Christians by your love,” en gebruik dit as ‘n absolute toets vir redding. Hy verwar hier egter identifikasie deur mense met regverdigmaking (geregtelike vryspraak) deur God. Jesus sê in Johannes 13:35 dat onderlinge liefde die “kenteken” is waaraan die wêreld Sy dissipels sal herken. As ‘n gelowige nie liefde toon nie, sal die wêreld nie weet hy is ‘n Christen nie, maar dit beteken nie God weet nie hy is ‘n kind nie. Paulus noem die Korintiërs “babas in Christus” (1 Korinthiërs 3:1) ten spyte van hul twis en jaloersheid (gebrek aan liefde). Hulle was onvolwasse en het nie soos dissipels gelyk nie, maar hulle was steeds deel van die gesin. Die afwesigheid van sigbare vrug maak die gelowige se getuienis kragteloos (argos), maar dit maak nie sy redding ongedaan nie.
Die Karikatuur van “Goedkoop Genade” en “Santa Salvation”
Matt Mason gebruik neerhalende etikette soos “Cheap grace theology” en “Santa salvation” om die Vrye Genade-posisie te bespot, en noem dit “a mockery of God”. Hierdie is ‘n klassieke voorbeeld van Naamnoeming en ‘n Strooipop-argument. Hy val ‘n karikatuur aan in plaas van die werklike teologie (hy is dus akademies oneerlik). Genade is vir die ontvanger “verniet” (gratis), maar dit was oneindig duur vir die Gewer, naamlik die bloed van Christus. Deur die term “Santa salvation” te gebruik, bespot die spreker die Bybelse konsep van die ewige lewe as ‘n geskenk (Romeine 6:23). As redding nie absoluut gratis is nie, is dit nie meer genade nie (Romeine 11:6). Vrye Genade maak nie ‘n bespotting van God nie; dit verheerlik juis Sy voltooide werk deur te weier om menslike inspanning by Christus se offer te voeg. Die spreker verwar die koste van dissipelskap (wat alles vereis) met die gratis gawe van redding (wat slegs geloof vereis).
Die Beroep op Populariteit en Tradisie
Die stelling dat Vrye Genade ‘n “modern invention” is en dat slegs ‘n “small fringe group” dit glo, maak gebruik van die Genetiese Dwaling en die Ad Populum-dwaling (beroep op die meerderheid). Die waarheid van ‘n leerstelling word bepaal deur die Skrif, nie deur hoe lank dit populêr is of hoeveel mense dit aanhang nie. Jesus self het gesê: “Smal is die pad wat na die lewe lei, en daar is min wat dit vind” (Matteus 7:14). Dwarsdeur die geskiedenis was die waarheid dikwels in die minderheid (dink aan Athanasius teen die wêreld, of Elia teen die profete van Baäl). Die Vrye Genade-boodskap is nie modern nie; dit is die oorspronklike Pauliniese Evangelie van Sola Fide wat deur die eeue heen deur werke-geregtigheid en tradisie verduister is, en wat deur Klassieke Dispensasionalisme in sy suiwerheid herstel en gesistematiseer is. (lees gerus ook die artikel “Die Onvoltooide Reformasie: Bybelse Steun vir Voortgesette Hervorming”)
Ter Afsluiting
Satan kom nie met ‘n horing en ‘n vurk nie; hy kom met ‘n Bybel in die hand, maar hy verdraai die konteks. Die “slinkse metodiek” waarvan ons vroeër gepraat het, is presies hoe hy as ‘n “engel van die lig” opereer. Hy gebruik Bybelse terminologie om onbybelse idees in te smokkel. Die Skrif waarsku ons dat misleiding selde soos ‘n ooglopende monster lyk; dit lyk dikwels vroom, godsdienstig en oortuigend.
“Want sulke mense is valse apostels, bedrieglike arbeiders wat hulle voordoen as apostels van Christus. En geen wonder nie! Want die Satan self verander hom in ‘n engel van die lig. Dit is dus niks besonders wanneer sy dienaars hulle ook voordoen as dienaars van die geregtigheid nie. Hulle einde sal wees volgens hulle werke.” (2 Korintiërs 11:13-15)
Paulus gebruik hierdie kragtige beeldspraak om te wys dat die bron van hierdie leraars se boodskap nie God is nie, maar die teëstander. Die term “verander hom in” (Grieks: metaschēmatizetai) dui op ‘n uiterlike verandering van gedaante of masker wat nie die innerlike aard weerspieël nie. Satan verander nie sy natuur nie; hy verander net sy voorkoms om mense te bedrieg. Let op dat vers 15 sê sy dienaars doen hulle voor as “dienaars van die geregtigheid”. Dit is presies wat ons sien by Heerskappy-verlossing (Lordship Salvation). Hulle praat oor “heiligheid”, “toewyding” en “dissipelskap” – dinge wat goed klink (lig) – maar hulle gebruik dit om die Evangelie van Vrye Genade te vernietig deur werke by die geloof te voeg. Dit is ‘n “vroom” vorm van misleiding.
Wanneer ‘n mens die huidige toestand van die belydende Christendom in oënskou neem — gekenmerk deur ‘n verskeidenheid dwalings en werke-gebaseerde evangelies — word die Here Jesus Christus se profesie ‘n skrikwekkende werklikheid. Hy het immers uitdruklik gewaarsku: ‘Gaan in deur die nou poort, want breed is die poort en wyd is die pad wat na die verderf lei, en daar is baie wat daardeur ingaan. Want die poort is nou en die pad is smal wat na die lewe lei, en daar is min wat dit vind’ (Mattheüs 7:13-14).
Dit is noodsaaklik dat ons God nader vir verlossing op Sý terme, en nie volgens mensgemaakte leerstellings en tradisies nie. Die ‘wetteloosheid’ (anomia) waarvan Jesus praat, lê nie in ‘n gebrek aan goeie dade nie — hierdie mense het immers op hulle dade geroem — maar in die feit dat hulle God op hul eie terme wou nader deur werke, in plaas van om die ‘wil van die Vader’ te doen. Johannes 6:40 definieer die wil van die Vader vir redding eksplisiet en uitsluitlik: ‘…dat elkeen wat die Seun aanskou en in Hom glo, die ewige lewe mag hê.
Seën groete!
Vic