Die moderne politieke landskap in Suid-Afrika word dikwels slegs deur ‘n pragmatiese lens beoordeel, waar kiesers bloot soek na die mees effektiewe bestuurder van staatshulpbronne. Wanneer ons egter die beleidstandpunte van die Demokratiese Alliansie (DA) aan die hand van die Skrif se kritiek op afgodery toets, kom ‘n veel dieper geestelike krisis aan die lig. Die DA se omarming van liberalisme is nie bloot ‘n politieke strategie nie; dit is ‘n simptoom van ‘n samelewing wat die transendente God met die afgod van menslike outonomie vervang het. Wanneer ‘n samelewing homself van God se morele wet losmaak, behaal hy nie die vryheid wat hy soek nie; hy stuur eerder onvermydelik af op ‘n pad van selfvernietiging en goddelike oordeel. Die party se standpunte oor die heiligheid van lewe, die huwelik en geslag is direkte uitdagings aan die Skeppingsorde, en sulke rebellie nooi onvermydelik die oordeel van God uit oor ‘n nasie wat Sy verordeninge minag.
Die Bloedskuld van ‘n Nasie: Die DA en die Aborsie-vraagstuk
Die mees ooglopende konfrontasie tussen die DA se liberale humanisme (die filosofie dat die mens die sentrale maatstaf van gesag is) en God se wet, lê in die party se ondersteuning van die huidige aborsiewetgewing. Deur die “reg om te kies” te verhef bo die “reg op lewe”, pleeg die party die opperste daad van afgodery: die offer van kinders op die altaar van outonomie. In die Bybelse wêreldbeskouing is die lewe heilig omdat dit die Imago Dei (die beeld van God) dra, en die staat het geen mandaat om die vernietiging van onskuldige lewe te sanksioneer nie. In die Ou-Testamentiese bedeling was die vergieting van onskuldige bloed een van die primêre redes waarom God geoordeel het oor sowel die heidense nasies as Sy eie volk, Israel. Spreuke 6:16-17 lys spesifiek “hande wat onskuldige bloed vergiet” as iets wat vir die Here ‘n gruwel is. Die argument dat die staat se mandaat beperk is tot die beskerming van lewe en nie die vernietiging daarvan nie, strook met Romeine 13, waar die owerheid as ‘n “dienaar van God” beskryf word wat die swaard moet dra om die kwaaddoener te straf, nie die onskuldige nie.
Wanneer ‘n politieke entiteit die vergieting van onskuldige bloed wetlik sanksioneer, roep dit die oordeel van God oor die ganse land af. Die Skrif is onverbiddelik oor God se betrokkenheid by die ongeborene en Sy afsku in die vergieting van onskuldige bloed. Ons lees in Psalm 139:13 en 16: “Want U het my niere gevorm, my in my moeder se skoot geweef… U oë het my ongevormde klomp gesien; en in u boek is hulle almal opgeskrywe: dae dat alles bepaal was, toe nog geeneen van hulle daar was nie.”
Deur beleid te handhaaf wat hierdie goddelike weefwerk vernietig, plaas die DA Suid-Afrika in die visier van God se geregtigheid.
Die Moderne Altaar van Moleg: ‘n Teologiese Analise van Selfbeskikking
Die stelling dat die verheffing van die “reg om te kies” bo die “reg op lewe” neerkom op die opperste daad van afgodery, vind sy donker weerklank in die bloedige geskiedenis van antieke Kanaänitiese godsdienste. Wanneer ons die Skrif volgens die grammatikaal-historiese metode bestudeer, sien ons ‘n direkte korrelasie tussen die hedendaagse argumente vir aborsie en die antieke rituele verbonde aan Moleg-aanbidding. In die oudheid het Israel geval vir die leuen dat die opoffering van hul nageslag vir hulle materiële voorspoed en guns by die gode sou verseker. Jeremia 32:35 beskryf hierdie gruweldaad as volg: “En hulle het die hoogtes van Baäl gebou wat in die dal van die seun van Hinnom is, om hulle seuns en hulle dogters vir Moleg deur die vuur te laat gaan—iets wat Ek hulle nie beveel het nie en wat in my hart nie opgekom het nie—om hierdie gruwel te doen, sodat hulle Juda sou laat sondig.”
In ons moderne konteks het die afgodsbeeld verander, maar die transaksie bly dieselfde. Die “altaar van menslike soewereiniteit” is die hedendaagse manifestasie van Moleg. Waar die antieke afgodedienaar sy kind geoffer het vir ‘n goeie oes, offer die moderne mens die ongebore kind vir loopbaanvooruitgang, finansiële stabiliteit of ‘n lewe sonder verantwoordelikheid. Dit is die kern van sekulêre humanisme: die mens wat homself op die troon plaas en besluit oor lewe en dood. Hierdie gesindheid is ‘n simptoom van die sinkretisme wat die kerk binnedring, waar Bybelse waarhede vermeng word met die kulturele mandaat van outonomie. Dit is ‘n direkte aanval op die soewereiniteit van God as die Gewer van lewe en moet deur elke onderskeidende gelowige ontmasker word as niks minder nie as hedendaagse heidendom wat in die taal van menseregte geklee is.
Statism en die Herdefiniëring van die Huwelik
‘n Verdere teken van verval is die DA se onderskrywing van die herdefiniëring van die huwelik. Die Skrif leer dat “statisme” – die vergoddeliking van die staat – na vore tree sodra die owerheid die gesag aanmatig om instellings te herdefinieer wat God reeds voor die instelling van enige burgerlike regering gevestig het. Die huwelik tussen een man en een vrou is ‘n skeppingsordinansie, nie ‘n sosiale kontrak wat deur parlementêre meerderhede gewysig kan word nie. Deur alternatiewe huweliksvorme gelyk te stel aan die Bybelse model, probeer die staat om God se rol as Wetgewer oor te neem. Hierdie verwarring van norme is ‘n kenmerk van ‘n samelewing wat ryp is vir oordeel, omdat dit die fundamentele bousteen van die samelewing—die gesin—ondergrawe. Die Skrif waarsku teen diegene wat God se orde probeer omverwerp en die waarheid onderdruk. In Romeine 1:25 sien ons die oorsaak en gevolg van hierdie dwaling:
“hulle wat die waarheid van God verruil het vir die leuen en die skepsel vereer en gedien het bo die Skepper wat geprys moet word tot in ewigheid. Amen.”
Die politieke bekragtiging van onbybelse huwelike is dus ‘n daad van aanbidding van die skepsel (die mens se begeertes) bo die Skepper.
Die Verwerping van Biologiese Realiteit en Geslagsidentiteit
Die mees onlangse manifestasie van hierdie rebellie is die aanvaarding en bevordering van vloeibare geslagsidentiteite binne die raamwerk van menseregte. Dit is ‘n direkte aanval op die binêre geslagsorde wat God tydens die skepping neergelê het. Wanneer die DA beleide ondersteun wat biologiese realiteit ondergeskik stel aan subjektiewe gevoelens, verwerp hulle die natuurlike openbaring van God. Dit is ‘n vorm van gnostisisme (die idee dat die gees/kennis die liggaam kan oorskry of ignoreer) wat vernietigend is vir die siel en die samelewing. Goddelike oordeel manifesteer dikwels nie onmiddellik as weerlig uit die hemel nie, maar as die “oorgawe” van ‘n samelewing aan sy eie waansin. Die verwarring oor geslag is ‘n teken dat God Sy weerhoudende genade tot ‘n mate onttrek het. Die apostel Paulus beskryf hierdie proses van oordeel in Romeine 1:26-27:
“Daarom het God hulle oorgegee aan skandelike hartstogte, want hulle vroue het die natuurlike verkeer verander in dié wat teen die natuur is; en net so het ook die manne die natuurlike verkeer met die vrou laat vaar en in hulle wellus teenoor mekaar ontbrand: manne het met manne skandelikheid bedrywe en in hulleself die noodwendige vergelding van hulle dwaling ontvang.”
Eskatologiese Vooruitsigte: Die Onvermydelike Oordeel
Vanuit ‘n suiwer skriftuurlike perspektief moet ons verstaan dat hierdie morele verval nie toevallig is nie, maar deel vorm van die afval wat die laaste dae kenmerk. Die DA se beleidstandpunte is simptomaties van ‘n wêreldstelsel wat homself voorberei vir die Antichris—die uiteindelike humanistiese leier wat tydens die Verdrukking “wette en tye” sal verander:
“En hy sal woorde spreek teen die Allerhoogste, en die heiliges van die Allerhoogste mishandel; en hy sal probeer om tye en wet te verander, en hulle sal in sy hand oorgegee word gedurende ‘n tyd en tye en die helfte van ‘n tyd.” (Daniël 7:25).
Die idee dat Suid-Afrika God se oordeel kan vryspring terwyl dit politieke partye ondersteun wat God se wet minag, is ‘n gevaarlike illusie. God laat nie met Hom spot nie. “Wee hulle wat sleg goed noem en goed sleg, wat die duisternis lig maak en die lig duisternis, wat bitter soet maak en soet bitter.” (Jesaja 5:20).
Die akkumulasie van nasionale sondes—die vergieting van onskuldige bloed, die perversie van die huwelik, en die verwerping van skeppingsorde—vul die beker van God se toorn. ‘n Politieke party wat “vryheid” belowe terwyl dit slawerny aan sonde bevorder, lei die nasie na die afgrond. Die Bybel gee ‘n nugter waarskuwing oor die gevolge van sulke kollektiewe rebellie in Galasiërs 6:7: “Moenie dwaal nie; God laat Hom nie bespot nie; want net wat die mens saai, dit sal hy ook maai.”
Die DA se saai van morele liberalisme sal onvermydelik ‘n oes van sosiale chaos en uiteindelik goddelike oordeel oplewer.
‘n Oproep tot Eskatologiese Waaksaamheid
Die toenemende politieke afgodery en die sosiologiese verval wat ons tans aanskou, dien as ‘n onmiskenbare teken dat die weerhoudende invloed van die Heilige Gees besig is om tot ‘n klimaks te kom, wat daarop dui dat die Wegraping van die Kerk op hande moet wees voordat die wettelose mens finaal geopenbaar word. Binne die raamwerk van die Skriftelike analise van beskawingsverval sien ons hoe die mensdom die transendente God vervang met ‘statism’ (die staat as redder), wat die perfekte sielkundige en politieke klimaat skep vir die Antichris om sy verskyning te maak. Die Skrif leer ons in 2 Thessalonicense 2:7 dat die “verborgenheid van die wetteloosheid” reeds aktief is, maar dat die finale oordeel en die openbaring van die mens van sonde weerhou word deur die teenwoordigheid van die Heilige Gees in die liggaam van Christus (die ware kerk). Wanneer hierdie weerhoudende krag tydens die Wegraping uit die weg geruim word, sal die wêreldstelsel, wat reeds die morele en teologiese infrastruktuur vir rebellie gebou het, homself oorgee aan die mag van die duisternis. Vir die onderskeidende gelowige is hierdie tekens nie ‘n rede tot vrees nie, maar ‘n dringende oproep tot epistemologiese (met betrekking tot die bron van waarheid) waaksaamheid, aangesien die oorgang van die huidige bedeling na die letterlike oordeelstydperk van die Groot Verdrukking skynbaar naby is.
Ter Afsluiting
In die lig van die toenemende sekularisasie en die verheffing van die menslike rede bo Goddelike openbaring, moet die gelowige besef dat ‘n stem vir ‘n politieke entiteit soos die Demokratiese Alliansie (DA) nie bloot ‘n pragmatiese keuse is nie, maar ‘n daad wat die kieser moreel verbind aan die ideologieë wat daardie party propageer. Wanneer ‘n politieke party humanistiese beginsels en liberale sosiale ingenieurswese (social engineering) bevorder wat lynreg teen die Skrif indruis—deur die staat as die hoogste gesag te sien in plaas van God—raak die stemgeregtigde wat daardie stelsel bemagtig, medepligtig aan die institusionele rebellie teen die Skepper. Die ondersteuning van ‘n stelsel wat God se wette verwerp ten gunste van mensgemaakte etiek is ‘n vorm van verraad teen die Koning wat nog kom. Die gelowige mag nie dink dat hy sy hande in onskuld kan was terwyl hy sy politieke steun verleen aan diegene wat goddeloosheid in wetgewing wil verskans nie, want soos die Skrif waarsku, impliseer deelname goedkeuring. Die Skrif waarsku ons ook in Jakobus 4:4:“Owerspelers en owerspeelsters, weet julle nie dat die vriendskap van die wêreld vyandskap teen God is nie? Wie dan ‘n vriend van die wêreld wil wees, word ‘n vyand van God.”
Seën groete.
Vic
Bronnelys en voorgestelde leeslys:
Die Bybel (1933/1953 Vertaling). Die primêre bron. Fokus veral op Daniël, Romeine 1-3 (die verval van die mensdom), 1 & 2 Thessalonicense (eskatologie), en Openbaring.
Democratic Alliance. (2023). Federal Constitution of the Democratic Alliance. [Aanlyn]. Beskikbaar by: https://www.da.org.za/ [Datum van toegang: 1 Februarie 2026]. [Hierdie primêre bron bevestig die DA se verbintenis tot die “Oop Samelewing” en liberale waardes as hul kern-filosofie.]
Popper, K. (1945). The Open Society and Its Enemies. London: Routledge. [Die filosofiese “vader” van die DA se ideologie.]
Republiek van Suid-Afrika. (1996). Wet op Keuse oor die Beëindiging van Swangerskap, Wet 92 van 1996. Pretoria: Staatsdrukker. [Die wetlike bewysstuk van die “bloedskuld” wat die DA institusioneel ondersteun en verdedig.]
Republiek van Suid-Afrika. (2006). Wet op Burgerlike Verbindings, Wet 17 van 2006. Pretoria: Staatsdrukker. [Die wetgewing wat die huwelik herdefinieer, wat die DA aktief ondersteun het as deel van hul menseregte-agenda.]
Pentecost, J. Dwight. Things to Come: A Study in Biblical Eschatology. (1958). [Relevansie: Die ensiklopediese standaardwerk oor die eindtye. Dit dek die wegraping, die Groot Verdrukking, en die komende Antichris-sisteem. Dit help ons om huidige gebeure te plaas as voorbereiding vir Daniël se 70ste week.]
Ryrie, Charles C. Dispensationalism. (2007). [Relevansie: Ryrie bied die duidelikste definisie van die sine qua non (die onmisbare elemente) van dispensasionalisme: Die onderskeid tussen Israel en die Kerk, en die letterlike hermeneutiek. Dit is krities om te verstaan waarom ons nie die “Koninkryk” nou op aarde probeer bou deur politiek nie.]
Walvoord, John F. The Rapture Question. (1979). [Relevansie: ‘n Grondige verdediging van die Pre-Tribulasie wegraping. Dit bied hoop en perspektief te midde van politieke verval.]
Chafer, Lewis Sperry. Systematic Theology. (Agt volumes). [Relevansie: Vir die ernstige student. Chafer se werk is die goue standaard vir dispensasionele sistematiese teologie, met ‘n sterk klem op genade (Grace) en die uniekheid van die Kerk-dispensasie.]
Schaeffer, Francis A. How Should We Then Live? The Rise and Decline of Western Thought and Culture. (1976). [Relevansie: Schaeffer analiseer hoe die verwerping van absolute waarheid gelei het tot die arbitrêre wette van die staat. Hy verduidelik hoe humanisme onvermydelik lei tot outoritarisme.]
Schaeffer, Francis A. A Christian Manifesto. (1981). [Relevansie: ‘n Direkte uitdaging aan die idee dat die staat die hoogste gesag is. Schaeffer bespreek die Christen se plig teenoor ‘n staat wat God se wet oortree (veral relevant t.o.v. aborsie).]
Pearcey, Nancy. Love Thy Body: Answering Hard Questions about Life and Sexuality. (2018). [Relevansie: Krities vir die analise van die DA se standpunte oor geslag. Pearcey verduidelik die “Gnostiese skeiding” tussen die liggaam (biologie) en die persoon (identiteit), wat die basis vorm van moderne gender-ideologie.]
Trueman, Carl R. The Rise and Triumph of the Modern Self. (2020). [Relevansie: Verduidelik “sielkundige mens” (psychological man) en hoe emosies die basis van waarheid geword het. Dit verklaar waarom politieke diskoers vandag irrasioneel is.]
Bastiat, Frédéric. The Law. (1850). [Relevansie: ‘n Kort maar kragtige werk wat verduidelik wat “wettige plundering” (legal plunder) is. Dit help om te sien hoe sosiale welsynsprogramme dikwels diefstal is wat as liefdadigheid vermom word.]
Sowell, Thomas. The Vision of the Anointed: Self-Congratulation as a Basis for Social Policy. (1995). [Relevansie: Sowell ontbloot die denkwyse van die liberale elite (soos dikwels gevind in die DA se leierskap) wat glo dat hul “goeie bedoelings” belangriker is as die werklike gevolge van hul beleid.]
Schlossberg, Herbert. Idols for Destruction: The Conflict of Christian Faith and American Culture. (1990). [Schlossberg identifiseer die ses kategorieë van afgode: Geskiedenis, Humanisme, Mammon, Natuur, Mag/Staat, en Godsdiens. Dit is noodsaaklik om te verstaan hoe die DA se beleid (en sekulêre politiek in die algemeen) ‘n vorm van afgodediens is.]
Machen, J. Gresham. Christianity and Liberalism. (1923). [Relevansie: Alhoewel dit oor teologiese liberalisme gaan, is die beginsel dieselfde: Liberalisme is nie ‘n weergawe van die Christendom nie, maar ‘n heeltemal ander godsdiens.]