Die moderne politieke landskap in Suid-Afrika word dikwels slegs deur ‘n pragmatiese lens beoordeel, waar kiesers bloot soek na die mees effektiewe bestuurder van staatshulpbronne. Wanneer ons egter die beleidstandpunte van die Demokratiese Alliansie (DA) aan die hand van die Skrif se kritiek op afgodery toets, kom ‘n veel dieper geestelike krisis aan die lig. Die DA se omarming van liberalisme is nie bloot ‘n politieke strategie nie; dit is ‘n simptoom van ‘n samelewing wat die transendente God met die afgod van menslike outonomie vervang het. Wanneer ‘n samelewing homself van God se morele wet losmaak, behaal hy nie die vryheid wat hy soek nie; hy stuur eerder onvermydelik af op ‘n pad van selfvernietiging en goddelike oordeel. Die party se standpunte oor die heiligheid van lewe, die huwelik en geslag is direkte uitdagings aan die Skeppingsorde, en sulke rebellie nooi onvermydelik die oordeel van God uit oor ‘n nasie wat Sy verordeninge minag.