Dien die uitspraak in Matt. 24:13 — ‘Maar wie volhard tot die einde toe, hy sal gered word’ — as ‘n voorwaarde vir die verkryging van redding, of as ‘n bewysstuk vir die egtheid van ‘n persoon se verlossing? Die debat rondom die voorwaardes vir die ontvangs en behoud van die ewige lewe is ongetwyfeld een van die mees kritiese soteriologiese (verlossingsleer) kwessies in die hedendaagse kerk. Aan die een kant van hierdie teologiese spektrum staan die Klassieke Vrye Genade-perspektief, wat onwrikbaar daaraan vashou dat die ewige lewe ‘n absolute, onverdiende gawe is wat uitsluitlik deur geloof in Jesus Christus ontvang word. Hierdie standpunt berus op die duidelike belofte van Ef. 2:8-9: “Want uit genade is julle gered, deur die geloof, en dit nie uit julleself nie: dit is die gawe van God; nie uit die werke nie, sodat niemand mag roem nie.” Daarteenoor argumenteer voorstanders van die Heerskappy-teologie (Lordship Salvation) dat ware, reddende geloof noodwendig lewenslange gehoorsaamheid, volharding in goeie werke en absolute oorgawe moet insluit as ‘n vereiste vir finale eskatologiese verlossing. ‘n Teks wat gereeld deur laasgenoemde groep buite sy eskatologiese konteks aangehaal word om hierdie standpunt te regverdig, is Matt. 24:13: “Maar wie volhard tot die einde toe, hy sal gered word.” Hierdie artikel sal die Heerskappy-argument stelselmatig ontleed en die onderliggende teologiese dwalings daarvan blootstel. Verder sal die ware betekenis van hierdie teksgedeelte aan die hand van ‘n konsekwente letterlik-grammatikaal-historiese hermeneutiek verduidelik word, ten einde aan te toon dat hierdie “redding” nie op die siel se verlossing van die hel dui nie, maar op die fisiese oorlewing van die Joodse oorblyfsel tydens die Groot Verdrukking. Die leser word versoek om ook die artikel “Dan.9:24-27 en Israel se Sewentig Jaarweke” sorgvuldig deur te lees.