Die moderne politieke landskap in Suid-Afrika word dikwels slegs deur ‘n pragmatiese lens beoordeel, waar kiesers bloot soek na die mees effektiewe bestuurder van staatshulpbronne. Wanneer ons egter die beleidstandpunte van die Demokratiese Alliansie (DA) aan die hand van die Skrif se kritiek op afgodery toets, kom ‘n veel dieper geestelike krisis aan die lig. Die DA se omarming van liberalisme is nie bloot ‘n politieke strategie nie; dit is ‘n simptoom van ‘n samelewing wat die transendente God met die afgod van menslike outonomie vervang het. Wanneer ‘n samelewing homself van God se morele wet losmaak, behaal hy nie die vryheid wat hy soek nie; hy stuur eerder onvermydelik af op ‘n pad van selfvernietiging en goddelike oordeel. Die party se standpunte oor die heiligheid van lewe, die huwelik en geslag is direkte uitdagings aan die Skeppingsorde, en sulke rebellie nooi onvermydelik die oordeel van God uit oor ‘n nasie wat Sy verordeninge minag.
Kategorie se argiewe: Eskatologie
Dan.9:24-27 en Israel se Sewentig Jaarweke
Die Historiese en Literêre Agtergrond van die Profesie
Die negende hoofstuk van Daniël begin met ‘n spesifieke tydsaanduiding en ‘n historiese verwysing wat krities is vir die korrekte verstaan van die profetiese tydlyn. Daniël, wat homself in die Babiloniese ballingskap bevind het, was besig met ‘n indringende studie van die geskrifte van die profeet Jeremia. Hy het tot die besef gekom dat die sewentig jaar van verwoesting vir Jerusalem, soos deur Jeremia voorspel, feitlik ten einde geloop het. Hierdie insig het hom gedryf tot ‘n intense tydperk van verootmoediging deur gebed, vas en korporatiewe skuldbelydenis namens sy volk. Terwyl hy nog in gebed was, het die engel Gabriël aan hom verskyn om aan hom goddelike insig te verleen aangaande die toekoms van Israel. Dit is noodsaaklik om te begryp dat die antwoord wat Daniël ontvang het, die onmiddellike herstel uit die ballingskap oorskry het; dit het ‘n veel breër tydsraamwerk ontsluit wat strek tot by die finale vestiging van die aardse Messiaanse Koninkryk. Die Hebreeuse term vir “weke” is shabua, wat letterlik “sewes” beteken. In hierdie spesifieke konteks verwys dit onteenseglik na “sewes van jare” (jaarweke), wat ‘n totale profetiese tydperk van 490 jaar daarstel. Dit is van uiterste belang dat die leser die illustrasie “Daniël se Sewentig Jaarweke” saam met hierdie artikel bestudeer.
Die Belofte van Israel se Nasionale Herstel in Deuteronomium
In die bestudering van die Heilige Skrif is dit van kardinale belang om die Woord van die waarheid reg te sny. As gelowiges wat erns maak met Sola Scriptura, moet ons waak teen die algemene neiging in moderne teologie om die onderskeid tussen Israel en die Kerk te vervaag. Hierdie artikel dien as ’n diepgaande ondersoek na die aard van die Koninkryk van God, die onvoorwaardelike verbonde met Israel, en die spesifieke nasionale tugtiging wat God oor Sy volk bring. Ons benadering is streng grammatikaal-histories, wat beteken dat ons die teks lees soos dit geskryf is, sonder om allegoriese betekenisse daaraan toe te dig wat die oorspronklike outeurs nie bedoel het nie. Dit is noodsaaklik om dwalinge soos Vervangingsteologie, die “Kingdom Now”-teologie en Heerskappy Verlossing (Lordship Salvation) te weerlê deur die lig van die Skrif helder te laat skyn.
Die Wegraping, die VSA en die Opkoms van die Antichris
Die Vraag oor die Einde van die Kerkbedeling
Baie mense wonder tans of ons werklik aan die einde van die Kerkdispensasie staan. Die rede wat tot hierdie gevolgtrekking aanleiding gegee het, is die Verenigde State van Amerika se oorweldigende militêre en finansiële mag. As ons egter die einde van die Kerkbedeling probeer koppel aan die militêre mag van ‘n spesifieke land, loop ons die gevaar om die fokus te verskuif vanaf die verwagting van Christus na die monitering van politieke verwikkelinge. In die dispensasionele eskatologie glo ons aan die leerstelling van “imminensie”—die oortuiging dat die wegraping van die ware Kerk op enige oomblik kan plaasvind sonder dat enige spesifieke teken eers vervul hoef te word. Die Kerk is nie bestem vir die Toorn van die Verdrukking nie; 1 Tessalonisense 5:9 bevestig hierdie kosbare waarheid:
“Want God het ons nie bestem tot toorn nie, maar om die saligheid te verkry deur onse Here Jesus Christus.”
Die Volheid van die Heidene
Die afsluiting van die Kerkdispensasie word nie deur menslike faktore soos die bruto binnelandse produk of die militêre kapasiteit van ‘n aardse moondheid bepaal nie, maar berus uitsluitlik op die bereiking van die “volheid van die heidene”—’n spesifieke getal verlostes wat slegs aan God bekend is. Paulus skryf in Romeine 11:25:
“Want ek wil nie hê, broeders, dat julle hierdie verborgenheid nie moet weet nie, sodat julle nie eiewys mag wees nie: dat die verharding ten dele oor Israel gekom het totdat die volheid van die heidene ingegaan het.”
In die konteks van Romeine 11 bespreek die apostel die tydelike opsy-setting van nasionale Israel sodat die Evangelie na die heidennasies kan gaan. Hierdie “volheid van die heidene” verwys na die voltooiing van die Kerk (die Liggaam van Christus) deur die verkondiging van die Evangelie van God se genade. Eers wanneer hierdie spesifieke getal bereik is, sal die Wegraping plaasvind en sal God weer Sy profetiese horlosie met Israel begin laat tik vir die sewentigste week van Daniël. Daarom is dit van uiterste belang dat die Kerk getrou bly aan haar roeping om die Evangelie van genade te verkondig, terwyl ons in afwagting leef op die vervulling van die getal van die heidene, waarna die Here ons deur die voorverdrukkingswegraping sal kom haal.