Voordat ons die Wet van Christus uiteensit en die hoë standaarde daarvan uitwys, is dit belangrik om eers ‘n paar feite in gedagte te hou. Ons moet die Bybelse leer van verlossing in drie afsonderlike fases verstaan om teologiese verwarring en dwaalleer te vermy. Fase een (regverdiging) is ‘n ewige, onvoorwaardelike gawe wat die sondaar slegs deur geloof in Jesus Christus ontvang. Dit berus volkome op Sy voltooide werk en kan nooit deur menslike werke, dissipelskap of heiligmaking verdien, behou of verloor word nie. Fase twee behels daarenteen ons daaglikse heiligmaking waar ons gehoorsaamheid getoets word. Fase drie wys weer heen na ons toekomstige, fisiese verheerliking tydens die wegraping. U kan gerus die artikels “Drie Fases van Verlossing” en “Heiligmaking in Drie Fases” raadpleeg vir ‘n dieper ontleding van hierdie ononderhandelbare Bybelse raamwerk.
Gehoorsaamheid in die tweede fase van verlossing lewer geensins ‘n bydrae tot die versekering van ons ewige lewe nie. Dissipelskap is egter wel die absolute voorwaarde vir ‘n vrugbare lewe, intieme gemeenskap met God en verhoorde gebede. ‘n Versuim om die streng eise van die Nuwe Testament na te streef, plaas ‘n direkte blokkade op ons gebedslewe. Dit het ook ernstige gevolge vir die genadeloon wat ons by die toekomstige Regterstoel van Christus sal ontvang, waar slegs getroue werke beloon word. Hierdie vermanings spoor ons aan tot heilige rentmeesterskap sodat ons nie eendag met leë hande as erfgename in die toekomstige Koninkryk verskyn nie. Hierdie ernstige werklikheid word deeglik in die artikel “Verliese en gevolge as gevolg van sonde in die gelowige se lewe” bespreek.
Dispensasionele Onderskeid: Die Wet van Moses vs. Die Wet van Christus
Voordat die lys begin, moet ons beklemtoon dat die Mosaïese Wet as ‘n ondeelbare eenheid beëindig is (Romeine 6:14; Hebreërs 8:13). Die Christen is nie onder die Wet van Moses nie. Nietemin is die ewige, regverdige morele beginsels van God (soos nege van die Tien Gebooie, uitgesluit die Sabbat) in die Nuwe Testament heringestel as deel van die hoër “Wet van Christus”.
Die Opdragte onder die Wet van Christus
Binne die raamwerk van die apostoliese leer identifiseer ons die volgende riglyne en waarskuwings vir die gelowige se proses van heiligmaking (fase twee). As die eerste publieke daad van dissipelskap word elke nuwe gelowige (1) beveel om op belydenis van geloof in water gedoop te word, wat dien as ‘n uiterlike identifikasie met die dood en opstanding van Christus (Matthéüs 28:19). Die plaaslike gemeente het (2) die bevel om die nagmaal gereeld te onderhou ter nagedagtenis aan Sy voltooide werk aan die kruis vir ons en in eskatologiese afwagting van Sy koms vir ons (1 Korinthiërs 11:24-26). As fondasie is ons beveel om (3) mekaar onvoorwaardelik lief te hê (Johannes 13:34; Galásiërs 6:2). Ten einde ‘n lewe van heiligmaking en oorwinning oor die werke van die vlees te handhaaf, word daar van ons verwag om (4) onophoudelik deur die Gees te wandel (Galásiërs 5:16), terwyl ons (5) deurentyd met die Gees vervul word (Efesiërs 5:18). Daarmee saam is die bevel (6) om onsself af te sonder van die goddelose wêreldstelsel (Romeine 12:2).
Hiernaas volg die spesifieke sondes van die vlees wat ons moet vermy. Ons het die direkte opdrag om (7) te vlug vir alle afgodery en ons te distansieer van die praktyke van afgodedienaars (1 Korinthiërs 10:14; 1 Korinthiërs 6:9; Galásiërs 5:20). Met betrekking tot ons gesindheid teenoor lewe en die gevaar van haat, word ons gebied om (8) ons te weerhou van moord, hetsy in daad of in die gesindheid van die hart (1 Johannes 3:15; Galásiërs 5:21). In ons roeping tot getroue rentmeesterskap word ons gebied om (9) ons van enige vorm van diefstal te weerhou en eerder eerbare arbeid te verrig ten einde ander te kan ondersteun (Efesiërs 4:28; 1 Korinthiërs 6:10).Ten opsigte van ons integriteit as nuwe mense in Christus, word ons gebied om (10) die leuen finaal af te lê en die waarheid met ons naaste te spreek (Efesiërs 4:25). Ten einde die mag van hebsug in ons lewens te breek, word ons gebied om (11) vry van geldgierigheid te lewe en tevrede te wees met wat ons het, terwyl ons die vlesige gesindheid van gierigheid deur die Gees kruisig (Hebreërs 13:5; 1 Korinthiërs 6:10).
As die kern van ons geestelike groei word ons gebied om (12) God se Woord ywerig te bestudeer ten einde ons gemoed te vernuwe (Romeine 12:1-2), en (13) daardie Woord as aktiewe daders in ons daaglikse wandel toe te pas (Jakobus 1:22). As getroue rentmeesters en verdedigers van die Bybelse leer, rus die ernstige plig op ons om (14) ons daarop toe te lê om die Woord van die waarheid reg te sny, sodat ons as beproefde werkers voor God kan staan (2 Timótheüs 2:15). Wat ons lewenswyse aanbetref word ons gebied om (15) deurlopend uit die geloof te leef (Hebreërs 10:38), terwyl ons (16) sonder ophou moet bid (1 Thess. 5:17), wat spesifieke versoeke om goddelike wysheid vir ons daaglikse wandel insluit (Jakobus 1:5). In ons verhoudings met ons naaste word ons gebied om (17) sover moontlik vrede na te streef (Romeine 12:18), mekaar (18) onvoorwaardelik te vergewe (Kolossense 3:13), mekaar (19) met vriendelikheid te bejeën (Efesiërs 4:32), en (20) toe te sien dat ons woorde altyd met genade besprinkel is (Kolossense 4:6). Ons moet (21) ander stig en opbou (Romeine 14:19). Ons word geroep om (22) mekaar te dien (Galásiërs 5:13), en (23) ander se belange hoër te ag as ons eie (Filippense 2:3-4). Ons Christelike lewenswandel vereis dat ons (24) ons altyd verbly, onophoudelik bid en in alles dankbaar is (1 Thessalonicense 5:16-18), aangesien dit ons hoogste roeping is om (25) alles wat ons doen, tot eer van God te verrig (1 Korinthiërs 10:31).
Met betrekking tot morele reinheid word ons as rentmeesters van ons liggame gebied om (26) doelbewus te vlug vir alle vorme van seksuele onreinheid en hoerery, en om enige deelname aan die werke van die vlees finaal te staak (1 Korinthiërs 6:9; Galásiërs 5:19). Daarbenewens rus die ononderhandelbare opdrag op ons om (27) owerspel en alle dade van huweliksontrou ten strengste te vermy (1 Korinthiërs 6:9), asook om (28) alle vorme van onreinheid en ongebondenheid finaal af te lê (Galásiërs 5:19). Op grond van die apostoliese gesag word ons gebied om (29) alle vorme van homoseksuele gedrag as werke van die vlees te verwerp, insluitend die praktyke van verwyfdes (wat verwys na die Griekse malakoi, wat letterlik “sag” of “fyn” beteken; dit dui op die passiewe vennote in homoseksuele verhoudings of mans wat hul manlikheid prysgee om seksueel aanloklik vir ander mans te wees) en sodomiete (wat verwys na die Griekse arsenokoitai, ‘n samestelling van “man” en “bed”; dit dui op die aktiewe vennote in homoseksuele handelinge, oftewel mans wat by mans lê, soos ook histories in Sodom die geval was).
Aangesien hierdie gedrag strydig is met die heilige wandel van die gelowige, lei dit direk tot die verlies van koninkrykserfenis. In 1 Korinthiërs 6:9 waarsku die apostel Paulus gelowiges uitdruklik dat diegene wat in vleeslike sondes soos hoerery, afgodediens, owerspel, en homoseksuele praktyke wandel, die koninkryk van God nie sal beërwe nie.
“Moenie dwaal nie! Geen hoereerders of afgodedienaars of egbrekers of wellustelinge of sodomiete of diewe of gierigaards of dronkaards of kwaadsprekers of rowers sal die koninkryk van God beërwe nie. En dit was sommige van julle; maar julle het jul laat afwas, maar julle is geheilig, maar julle is geregverdig in die Naam van die Here Jesus en deur die Gees van onse God (Fase een van verlossing is dus alreeds in die gelowige se lewe afgehandel).” (1Kor.6:9) Hierdie teksgedeelte beteken egter nie dat ‘n reeds geregverdigde gelowige sy redding (fase een) verloor nie, maar wel dat hy sy erfdeel, belonings en gesagsposisie (fase twee) in die toekomstige, letterlike duisendjarige ryk van Christus verbeur. Hierdie onderskeid is deurslaggewend om te verhoed dat ons in die dwaalleer van Heerskappy Verlossing (Lordship Salvation) verval, wat die sekerheid van redding op menslike prestasie baseer, terwyl ons terselfdertyd die erns van praktiese heiligmaking vir die verkryging van genadeloon beklemtoon.
Verder, met betrekking tot ons Christelike wandel, rus die dringende opdrag op ons om (30) alle vorme van towery en okkultiese praktyke heeltemal te vermy en daarvan te vlug as werke van die bose (Galásiërs 5:20). Daarbenewens word ons gemaan om te waak teen geestelike laksheid deur (31) alle vorme van dronkenskap en brassery finaal te staak, aangesien sulke vleeslike uitspattighede ons geestelike nugterheid aantas en ons getuienis in die wêreld ondermyn (1 Korinthiërs 6:10; Galásiërs 5:21). Ten opsigte van die transformasie van ons spraak word ons gebied om (32) alle vorme van kwaadsprekery finaal af te lê, aangesien beledigende taalgebruik direk in stryd is met ons nuwe natuur in Christus (1 Korinthiërs 6:10). Met betrekking tot ons sosiale en sake-integriteit, word ons ernstig vermaan om (33) ons van enige vorm van rowery of afpersing te weerhou, omdat sulke uitbuitende en onregverdige optrede die Naam van die Here onteer en ons van ons toekomstige loon beroof (1 Korinthiërs 6:10).
Ten opsigte van die interpersoonlike sondes wat ons getuienis skaad en ons toekomstige genadeloon direk bedreig, word ons gebied om die werke van die vlees aktief te kruisig. Dit behels die spesifieke opdragte om (34) alle vyandskap en twis uit die liggaam van Christus te weer (Galásiërs 5:20), (35) jaloersheid en afguns te bely en af te lê (Galásiërs 5:20-21), asook om (36) toornigheid en naywer radikaal te weerstaan (Galásiërs 5:20). Deur hierdie vlesige gesindhede by die kruis te bring, word ons vrygestel vir ‘n hoër, hemelse roeping: ons mag (37) nie die gevalle wêreldstelsel liefhê nie (1 Johannes 2:15), maar moet eerder (38) ons gedagtes ononderbroke rig op die dinge wat daarbo is (Kolossense 3:2), terwyl ons waaksaam en proaktief (39) wegbly van elke denkbare vorm van kwaad (1 Thessalonicense 5:22).
Ten opsigte van ons gemeentelike lewe is dit krities dat ons (40) nie die onderlinge byeenkomste versuim nie (Hebreërs 10:25), sodat ons die samekomste kan gebruik om (41) mekaar wedersyds aan te spoor tot liefde en goeie werke (Hebreërs 10:24) sowel as om gesonde leerstellings in te neem. (Alhoewel dit in ons huidige tydsgewrig vir talle gelowiges ‘n wesenlike uitdaging is om plaaslike gemeentes te vind wat die Woord van God korrek verklaar, onthef hierdie realiteit ons geensins van die verantwoordelikheid om saam te vergader nie; deur middel van moderne tegnologie kan ons aanlyn bymekaarkom, hierdie teologiese artikels binne gesinsverband saamlees en bespreek, of dit selfs as lering in huisgemeentes benut ten einde mekaar te onderrig en te bemoedig.) Binne hierdie struktuur rus die gewigtige plig op leraars om (42) die Woord onverskrokke te verkondig (2 Timótheüs 4:2) en dit reg te sny (2 Timótheüs 2:15), ten einde (43) die heiliges toe te rus vir hulle dienswerk (Efesiërs 4:11-12) en sodoende (44) die hele kudde tot geestelike volwassenheid in Christus te lei (Efesiërs 4:13-16).
Aangesien God binne die raamwerk van Sy raadsplan bepaal het om die bediening van die Woord volhoubaar te maak, word die gemeente beveel om (45) diegene wat hulle in die Woord onderrig, finansieel by te staan (Galásiërs 6:6). Die Skrif bevestig dat voltydse bedienaars (46) van die evangelie mag leef (1 Korinthiërs 9:14), en dat ouderlinge wat goed regeer—veral dié wat in woord en lering arbei—(47) dubbele eer en vergoeding waardig is (1 Timótheüs 5:17-18). Hierdie finansiële ondersteuning moet egter altyd gepaardgaan met die Bybelse gesindheid om (48) te alle tye blymoedig en sonder dwang te gee (2 Korinthiërs 9:7). Gelowiges wat ryklik uit die Woord gevoed word, word liefdevol opgeroep om aktief deel te neem aan die materiële instandhouding van die bediening, aangesien ‘n gesindheid van traagheid die intieme gemeenskap met die Here kan belemmer (Galásiërs 6:6-9). Hierdie opofferende vrygewigheid is nie ‘n voorwaarde vir die behoud van die ewige lewe nie — wat as ‘n voltooide gawe in fase een van verlossing vasstaan (Romeine 4:5) — maar dit is ‘n kosbare vrug van volwasse dissipelskap in fase twee. Deur God se werk getrou te ondersteun, openbaar die gelowige ‘n hart wat die ewige waarheid bo tydelike rykdom ag, wat lei tot geestelike groei in hierdie lewe en die opbou van genadeloon vir die toekomstige, letterlike Koninkryk van Christus (Filippense 4:17-19; 1 Timótheüs 6:18-19).
As ambassadeurs van Christus na die buitewêreld, rus die onherroeplike opdrag op ons om (49) die suiwer vrye-genade evangelie van redding aan alle mense te verkondig (Markus 16:15), en om daarna (50) dié wat geglo het, as volgelinge te doop en tot gehoorsame dissipels te maak (Matthéüs 28:19-20).
Ten opsigte van ons rol in die burgerlike samelewing word ons geroep om (51) ons in gehoorsaamheid te onderwerp aan die regerende owerhede (Romeine 13:1), en om as verantwoordelike landsburgers (52) ons belasting pliggetrou te betaal (Romeine 13:6). Binne die intieme raamwerk van die gesin vereis God se instelling dat mans (53) hul eie vroue met ‘n opofferende, Christus-gelykvormige liefde sal liefhê (Efesiërs 5:25). In ooreenstemming hiermee word vroue gemaan om (54) hulleself gewilliglik aan hul eie mans se Bybelse leierskap te onderwerp (Efesiërs 5:22), terwyl kinders die opdrag ontvang om (55) hul ouers in die Here te eer en te gehoorsaam (Efesiërs 6:1-4). Verder, wat die beroepswêreld betref, word daar van werknemers verwag om (56) hul werkgewers met opregtheid van hart en as diens aan Christus te gehoorsaam (Efesiërs 6:5-8), terwyl daar eweneens ‘n ernstige vermaning op werkgewers rus om (57) hul werkers met absolute regverdigheid en sonder dreigemente te hanteer (Efesiërs 6:9).
Binne die raamwerk van Sy wil verwag God ‘n lewenswyse wat gekenmerk word deur geestelike onderskeiding (Filippense 1:9-10), onwrikbare waaksaamheid (1 Petrus 5:8) en Bybelse afsondering (2 Korinthiërs 6:17). Ten einde ons geestelike getuienis te beskerm, word ons ernstig vermaan om (58) nooit in ‘n ongelyke juk met ongelowiges of valse leraars te trek nie (2 Korinthiërs 6:14). Verder is dit ‘n absolute daaglikse noodsaaklikheid om (59) die volle wapenrusting van God aan te trek, sodat ons in die onsigbare geestelike stryd as oorwinnaars staande kan bly (Efesiërs 6:11).
In ons intieme wandel met die Inwonende Gees rus die heilige verpligting op ons om (60) Hom nooit te bedroef deur aan die werke van die vlees toe te gee nie (Efesiërs 4:30), en ons word uitdruklik beveel om (61) die Gees nie uit te blus deur Sy Bybelse leiding te onderdruk nie (1 Thessalonicense 5:19). In gevalle waar ons as gelowiges wel struikel, rus die dringende opdrag op ons om (62) ons sondes onmiddellik te bely — nie as ‘n poging om ons ewige redding te herwin of te behou nie, maar uitsluitlik ten einde ons daaglikse gemeenskap(koinonia) met die Vader te herstel (1 Johannes 1:9).
Ter wille van die suiwerheid van die leer moet ons (63) die geeste voortdurend op die proef stel om dwaalleer en sinkretisme te identifiseer, gehoorsaam aan die opdrag in 1 Johannes 4:1: “Geliefdes, glo nie elke gees nie, maar stel die geeste op die proef of hulle uit God is, want baie valse profete het in die wêreld uitgegaan.” Binne die plaaslike gemeente is ons verder verplig om (64) onsself te onttrek van enige broeder wat onordelik en in rebellie wandel, soos 2 Thessalonicense 3:6 ons beveel: “Ons beveel julle, broeders, in die Naam van onse Here Jesus Christus, dat julle jul onttrek aan elke broeder wat onordelik wandel en nie volgens die oorlewering wat hy van ons ontvang het nie.“ Om die werke van die vlees, waaronder partyskap en tweedrag volgens Galásiërs 5:20 val, in die liggaam finaal te elimineer, moet ons laastens (65) skerp let op diegene wat verdeeldheid veroorsaak in stryd met die apostoliese leer, en hulle proaktief vermy.
Ware Bybelse eenheid binne die gemeente berus uitsluitlik op die handhawing van suiwer leer (Sola Scriptura), en verdeeldheid word juis veroorsaak deur diegene wat afwyk na dwaalleringe soos Heerskappy Verlossing, die Welvaartsevangelie, die Nuwe Apostoliese Reformasie (NAR), of enige ander dwaalleer wat mense op ‘n dwaalspoor mag bring. Dit is krities, aangesien die ongeredde mens se ewige siel asook die geregverdigde gelowige se toekomstige genadeloon op die spel is. Daar rus ‘n streng morele verpligting op ons om die suiwerheid van die apostoliese leer te bewaar deur valse leraars proaktief te identifiseer en ons van hulle af te sonder, sodat ons gemeenskap met God ongeskonde bly. Hierdie optrede is nie ‘n opsie nie, maar ‘n direkte opdrag van die Heilige Gees deur die apostel Paulus, soos dit opgeteken staan in die brief aan die Romeine: “En ek vermaan julle, broeders, hou hulle in die oog wat tweedrag en aanstoot veroorsaak teen die leer wat julle geleer het (soos in die Bybel opgeteken staan), en wyk van hulle af. (Romeine 16:17). Hierdie skeiding is ‘n daad van Bybelse gehoorsaamheid om die kudde te beskerm en te verhoed dat ons mislei word. (Sien ook Heb.3:13; Hand.20:29-30; Rom.16:18; 2Tim.3:13; Joh.21:15-17)
Die Verhewe Standaard van die Wet van Christus
Dit van kardinale belang om te begryp dat die Wet van Christus, waaronder die Nuwe Testamentiese gelowige in die huidige Dispensasie van Genade funksioneer, ‘n aansienlik hoër en meer omvattende standaard daarstel as wat die Mosaïese Wet ooit geëis het. Waar die wet van Moses dikwels uiterlike gedrag gereguleer het, dring die Wet van Christus deur tot die absolute diepste motiewe van die hart. ‘n Duidelike en uitdagende voorbeeld hiervan is die opdrag dat ons ons medemens moet liefhê presies soos wat Christus ons liefgehad het. Hierdie opofferende agapé-liefde beteken in die praktyk dat ons selfs bereid moet wees om ons eie lewens vir ons grootste vyande af te lê, met die uitsluitlike doel om hulle by die reddende genade van die kruis uit te kry. Die Here verwag onteenseglik van Sy kinders om hierdie hoë standaarde in die proses van heiligmaking na te streef. Ons gehoorsaamheid aan hierdie eise dien as ‘n tasbare indikasie van die mate waarin ons geestelik groei, werklike geestelike vrugte manifesteer en in intieme, daaglikse gemeenskap met Christus verkeer.
Die Here Jesus Christus bevestig hierdie direkte verhouding tussen ons praktiese wandel in Hom en Sy beantwoording van ons versoeke in Johannes 15:7: “As julle in My bly en my woorde in julle, sal julle vra net wat julle wil, en dit sal vir julle bewaarheid word.” Dit is van kardinale belang om te verstaan dat hierdie “bly in My” nie na die verkryging van die ewige lewe verwys nie, aangesien regverdiging ‘n eenmalige gebeurtenis is wat deur geloof alleen in Christus ontvang word (Johannes 3:16; Efesiërs 2:8-9). Hierdie opdrag is eerder gerig op die gelowige se heiligmaking en sy volgehoue gemeenskap met God as Sy kind. Wanneer die gelowige in ‘n intieme en volgehoue gemeenskap met Christus wandel, word sy gebedslewe op so ‘n wyse deur die inwonende Woord gevorm dat sy versoeke noodwendig in ooreenstemming met God se geopenbaarde wil gebring word, soos bevestig word in 1 Johannes 5:14: “En dit is die vrymoedigheid wat ons teenoor Hom het, dat Hy ons verhoor as ons iets vra volgens sy wil.”
Die Vrug van Gehoorsaamheid: Gebedsverhoring en Genadeloon
Alhoewel ons deurentyd die onwrikbare teologiese werklikheid moet handhaaf dat die onderhouding van die Wet van Christus ons geensins kan red of gered kan hou nie—aangesien fase een van verlossing slegs ‘n ewige, onvoorwaardelike gawe deur geloof is—het ons gehoorsaamheid wesenlike gevolge vir fase twee van ons verlossing (dissipelskap). Die mate waarin ons God in ons daaglikse lewe eerbiedig, het ‘n direkte en onmiskenbare invloed op ons lewenskwaliteit in hierdie teenswoordige wêreld, die verkryging van genadeloon by die Regterstoel van Christus in die hiernamaals, asook die verhoring van ons gebede. Die Skrif leer onomwonde dat die gelowige se intieme gemeenskap met God direk gekoppel is aan gebedsverhoring. Christus stel dit as ‘n belofte vir die vrugdraende dissipel in Johannes 15:16: “Julle het My nie uitverkies nie, maar Ek het julle uitverkies en julle aangestel om vrug te gaan dra en dat julle vrug kan bly, sodat wat julle die Vader ook al in my Naam vra, Hy julle dit kan gee.” Verder beklemtoon die apostel Johannes hierdie absolute voorwaarde vir ‘n kragtige gebedslewe in 1 Johannes 3:21-23: “Geliefdes, as ons hart ons nie veroordeel nie, dan het ons vrymoedigheid teenoor God; en wat ons ook al bid, ontvang ons van Hom, omdat ons sy gebooie bewaar en doen wat welgevallig is voor Hom. En dit is sy gebod, dat ons in die Naam van sy Seun, Jesus Christus, moet glo en mekaar liefhê soos Hy ons ’n gebod gegee het.” In skerp kontras hiermee word ons gewaarsku dat onbelyde sonde en ‘n gebrek aan gemeenskap ‘n muur tussen ons en God se verhoring bou, soos Psalm 66:18 duidelik en sonder kompromie stel: “As ek ongeregtigheid bedoel het in my hart, sou die Here nie gehoor het nie.”
Ter Afsluiting: ‘n Oproep tot Volgehoue Selfstudie en Intieme Gemeenskap
In die lig van hierdie ernstige Bybelse waarhede, word elke gelowige ten sterkste aangemoedig om daagliks nougeset te waak oor sy of haar wandel, en om in ononderbroke, heilige gemeenskap met ons Hemelse Vader te leef. Dit is baie belangrik om te besef dat die lys van opdragte en vermanings, soos wat in hierdie artikel weergegee is, geensins volledig of uitputtend is nie. Hierdie wete moet geensins as ‘n las gesien word nie, maar behoort eerder as ‘n kragtige aansporing te dien. Dit behoort die gelowige aan te moedig om die Skrifte ywerig en selfstandig te bestudeer om te bepaal wat God alles van hom of haar verwag. Deur die volgehoue toepassing van ‘n letterlik-grammatikaal-historiese hermeneutiek—veral tydens die bestudering van die briewe wat direk aan die Kerk binne hierdie dispensasie gerig is—sal u die volle raad van God vir u heiligmaking ontdek. Sodoende verseker u nie net ‘n vrugbare en Godverheerlikende lewe hier op aarde nie, maar ook dat u nie met leë hande voor die Regterstoel van Christus sal verskyn wanneer Hy Sy toekomstige, aardse Koninkryk kom vestig nie.
Seën groete.
Vic