Voordat ons die Wet van Christus uiteensit en die hoë standaarde daarvan uitwys, is dit belangrik om eers ‘n paar feite in gedagte te hou. Ons moet die Bybelse leer van verlossing in drie afsonderlike fases verstaan om teologiese verwarring en dwaalleer te vermy. Fase een (regverdiging) is ‘n ewige, onvoorwaardelike gawe wat die sondaar slegs deur geloof in Jesus Christus ontvang. Dit berus volkome op Sy voltooide werk en kan nooit deur menslike werke, dissipelskap of heiligmaking verdien, behou of verloor word nie. Fase twee behels daarenteen ons daaglikse heiligmaking waar ons gehoorsaamheid getoets word. Fase drie wys weer heen na ons toekomstige, fisiese verheerliking tydens die wegraping. U kan gerus die artikels “Drie Fases van Verlossing” en “Heiligmaking in Drie Fases” raadpleeg vir ‘n dieper ontleding van hierdie ononderhandelbare Bybelse raamwerk.
Gehoorsaamheid in die tweede fase van verlossing lewer geensins ‘n bydrae tot die versekering van ons ewige lewe nie. Dissipelskap is egter wel die absolute voorwaarde vir ‘n vrugbare lewe, intieme gemeenskap met God en verhoorde gebede. ‘n Versuim om die streng eise van die Nuwe Testament na te streef, plaas ‘n direkte blokkade op ons gebedslewe. Dit het ook ernstige gevolge vir die genadeloon wat ons by die toekomstige Regterstoel van Christus sal ontvang, waar slegs getroue werke beloon word. Hierdie vermanings spoor ons aan tot heilige rentmeesterskap sodat ons nie eendag met leë hande as erfgename in die toekomstige Koninkryk verskyn nie. Hierdie ernstige werklikheid word deeglik in die artikel “Verliese en gevolge as gevolg van sonde in die gelowige se lewe” bespreek.
Lees meer Die Wet van Christus: n Skriftuurlike Perspektief