Vraag: More Vic.
Die Bybel verwys na die engele as God se seuns. As Jesus ook God se seun is, is Hy dan ‘n engel? Verder word daar in die Bybel van verskillende Hebreeuse en Griekse name vir God gebruik gemaak, soos byvoorbeeld Elohim, Yahweh en Jah. Beteken hierdie verskeidenheid name dat daar sprake is van verskillende gode?
Antwoord: Goeie vraag. Dit is ’n algemene stelling wat sommige proponente van die Hebreeuse Wortel-beweging en Die Israel-visie maak. Dit is bloot nog ’n poging om hulle dwaalleer te bevorder en hulle aanval op die Drie-eenheid en die Here Jesus Christus te regverdig. Vir die duidelikheid van hierdie onderwerp, gaan ek jou vraag in twee gedeeltes beantwoord. Lees gerus weer die volgende artikel ook, naamlik: “Die “Sacred Name”-Beweging: ‘n Skriftuurlike Perspektief”, en “Dwaling oor die Drie-Eenheid en Christus: ‘n Weerlegging”
Kategorie se argiewe: Valse leerstellings
Eers die Waterdoop of eers die Gees? Handelinge 2:38 Ontrafel
’n Baie algemene verwarring in die breë kerklike landskap is die idee dat ’n mens eers in water gedoop moet word alvorens jy die Heilige Gees kan ontvang of gered kan word. Hierdie beskouing – wat dikwels ‘doopsaligheid’ genoem word en in werklikheid ’n evangelie van werke is – steun swaar op ’n oppervlakkige lees van Handelinge 2:38. Wanneer ’n mens egter die goue reël van Skrifuitleg toepas – naamlik dat die Skrif homself nie kan weerspreek nie – en Handelinge 2:38 deur ’n konsekwente letterlik-grammatikaal-historiese lens ontleed, sien ons ’n gans ander prentjie.
Volgens die Skrif weet ons dat verlossing ’n absolute, vrye geskenk is wat slegs deur geloof alleen in Christus alleen ontvang word (Efesiërs 2:8-9). Geen menslike werk of uiterlike ritueel, insluitend die waterdoop, kan bydra tot die ewige lewe of die inwoning van die Heilige Gees nie. Die leser word aangeraai om ook die artikel “Gees-impartasie: Bybelse Waarheid of Charismatiese Dwaling?” te lees.
In hierdie artikel gaan ons daardie ryk teologiese gronde stapsgewys bestudeer en uiteensit. Ons sal kyk na die absolute harmonie tussen die apostels en die spesifieke historiese konteks van Handelinge 2, en sien hoe Efesiërs 1:13 as die universele anker dien vir hoe ’n mens vandag die Gees ontvang.
Lees meer Eers die Waterdoop of eers die Gees? Handelinge 2:38 Ontrafel
Gees-impartasie: Bybelse Waarheid of Charismatiese Dwaling?
In die moderne charismatiese en neo-charismatiese landskap is een van die mees omstrede praktyke die sogenaamde “oordrag”, “aktivering”, “vrystelling” of “mededeling” (impartation) van die Heilige Gees. Tydens groot samekomste, in gebedslyne, of deur die opleg van hande, word daar dikwels beweer dat ’n spesifieke, “gesalfde” bedienaar die Heilige Gees of ’n bepaalde anointing (salf) van hom- of haarself na ’n ander gelowige kan oordra. Mense val dikwels agteroor, ruk, lag, of getuig van ’n fisiese kragstroom wat deur hulle liggame vloei wanneer hierdie “oordrag” plaasvind.
Die kernvraag wat ons as Bybelgelowiges egter moet vra, is nie: “Werk dit?” of “Het jy iets gevoel nie?” Die absolute outoriteit vir die geloof en praktyk van die Kerk is die Skrif alleen (sola Scriptura). Ons moet vra: “Wat sê die teks in sy konteks?”
As ons die Woord van God bestudeer deur die lens van ’n konsekwente letterlik-grammatikaal-historiese hermeneutiek, word dit vinnig duidelik dat hierdie charismatiese aanspraak op foutiewe eksegese (teksuitleg) berus. Dit is ’n growwe skending van die leer oor die Persoon van die Heilige Gees (Pneumatologie) en die leer van verlossing (Soteriologie). Die Bybel leer nêrens dat gewone Christene – of selfs kerkleiers – die vermoë of die mag besit om die Heilige Gees van hulleself na ’n ander persoon oor te dra nie. Die Heilige Gees is nie ’n kosmiese energie of ’n vloeibare krag wat soos ’n elektriese battery gelaai en herverdeel kan word nie. Hy is die derde Persoon van die Heilige Drie-eenheid.
In die dispensasie van die Kerk (die huidige Genade-bedeling) word die Heilige Gees uitsluitlik deur God self gegee op die presiese oomblik van geloof in die Evangelie van Jesus Christus (Efesiërs 1:13–14).
Lees meer Gees-impartasie: Bybelse Waarheid of Charismatiese Dwaling?
Dwaling oor die Drie-Eenheid en Christus: ‘n Weerlegging
Daar is ‘n groeiende beweging wat poog om die persoon van Jesus Christus te reduseer tot slegs ‘n ‘profeet soos Moses’, soos wat sommige voorstanders van die Hebreeuse Wortel-beweging verkondig. Hierdie siening, soos onder andere verkondig deur Jason van Huyssteen, argumenteer dat Jesus se aanspraak op Godheid ‘n latere uitvinding van die kerk is, en dat die apostels en die mense van daardie tyd Hom slegs as ‘n profeet beskou het. Hierdie artikel is geskryf as reaksie op ‘n YouTube-aanbieding waarin van Huyssteen die Drie-Eenheid en Christus se Godheid aanval. Sy aanbieding genaamd “I AM HE ..!!! Has nothing to do with a trinity!!! Trinity is false doctrine!!!” kan op sy YouTube-kanaal gekyk word. Die leser word versoek om hierdie hele weerlegging te lees, omrede die leerstelling van die Drie-eenheid daarin verduidelik word. Boonop kan ons verwag dat dwaalleer wat die Drie-eenheid en Christus se Godheid ontken, sal toeneem soos wat Christus se koms vir ons nader kom.
Van Huyssteen begin sy betoog met die direkte stelling: “Christians, the trinity is false doctrine.” Deur die grammatikaal-historiese metode te gebruik—die studie van wat die skrywers in hulle oorspronklike konteks bedoel het—sowel as logiese analise, sal ons aantoon dat hierdie siening nie net Bybelse getuienis ignoreer nie, maar ook die aard van Goddelike openbaring misverstaan.
Lees meer Dwaling oor die Drie-Eenheid en Christus: ‘n Weerlegging
Die Kernstelsel van New Age-beweging
Om die dwaalleer van die New Age-beweging (New Era-beweging) akkuraat te identifiseer, moet ons eers verstaan dat dit nie ‘n enkele, georganiseerde godsdiens met ‘n sentrale leierskap of ‘n vaste dogma is nie. Dit is eerder ‘n vloeibare, sinkretistiese wêreldbeskouing wat gebou is op herhalende en misleidende idees. Die kern van hierdie valse sisteem leer dat God nie ‘n persoonlike Wese is nie, maar eerder ‘n onpersoonlike krag of universele energie. Verder word daar geleer dat die mensdom in sy wese goddelik is, en dat redding of verlossing bloot ‘n proses van selfverwesenliking of ‘n ontwaking van ‘n hoër bewussyn behels. Binne hierdie raamwerk word waarheid as iets heeltemal subjektief beskou wat intern ontdek moet word, en daar word valslik beweer dat alle godsdienste bloot verskillende paaie na dieselfde uiteindelike realiteit is. In die wese daarvan poog die New Age-lering om die eksterne, objektiewe en soewereine God van die Bybel te vervang met ‘n interne, subjektiewe menslike ervaring. Dit is in wese pure afgodery en rebellie teen die Skepper.
“Maar wie volhard tot die einde toe, hy sal gered word”: ‘n Skriftuurlike Perspektief
Dien die uitspraak in Matt. 24:13 — ‘Maar wie volhard tot die einde toe, hy sal gered word’ — as ‘n voorwaarde vir die verkryging van redding, of as ‘n bewysstuk vir die egtheid van ‘n persoon se verlossing? Die debat rondom die voorwaardes vir die ontvangs en behoud van die ewige lewe is ongetwyfeld een van die mees kritiese soteriologiese (verlossingsleer) kwessies in die hedendaagse kerk. Aan die een kant van hierdie teologiese spektrum staan die Klassieke Vrye Genade-perspektief, wat onwrikbaar daaraan vashou dat die ewige lewe ‘n absolute, onverdiende gawe is wat uitsluitlik deur geloof in Jesus Christus ontvang word. Hierdie standpunt berus op die duidelike belofte van Ef. 2:8-9: “Want uit genade is julle gered, deur die geloof, en dit nie uit julleself nie: dit is die gawe van God; nie uit die werke nie, sodat niemand mag roem nie.” Daarteenoor argumenteer voorstanders van die Heerskappy-teologie (Lordship Salvation) dat ware, reddende geloof noodwendig lewenslange gehoorsaamheid, volharding in goeie werke en absolute oorgawe moet insluit as ‘n vereiste vir finale eskatologiese verlossing. ‘n Teks wat gereeld deur laasgenoemde groep buite sy eskatologiese konteks aangehaal word om hierdie standpunt te regverdig, is Matt. 24:13: “Maar wie volhard tot die einde toe, hy sal gered word.” Hierdie artikel sal die Heerskappy-argument stelselmatig ontleed en die onderliggende teologiese dwalings daarvan blootstel. Verder sal die ware betekenis van hierdie teksgedeelte aan die hand van ‘n konsekwente letterlik-grammatikaal-historiese hermeneutiek verduidelik word, ten einde aan te toon dat hierdie “redding” nie op die siel se verlossing van die hel dui nie, maar op die fisiese oorlewing van die Joodse oorblyfsel tydens die Groot Verdrukking. Die leser word versoek om ook die artikel “Dan.9:24-27 en Israel se Sewentig Jaarweke” sorgvuldig deur te lees.
Die Nuwe Apostoliese Reformasie: ‘n Skriftuurlike Perspektief
Die kontemporêre kerklike landskap word toenemend gekenmerk deur bewegings wat, onder die dekmantel van ortodokse Christelike terminologie, besig is met ‘n sistematiese herdefiniëring van fundamentele Bybelse waarhede. Binne hierdie ideologiese strominge manifesteer die Nuwe Apostoliese Reformasie (NAR) as een van die mees deurdringende en misleidende kragte wat die gesag van die Skrif, die unieke natuur van Christus en die eskatologiese toekomsverwagting van die gelowige stelselmatig erodeer. In sy brief aan die Galasiërs bied die apostel Paulus die deurslaggewende maatstaf vir die beoordeling van sodanige afwykings wanneer hy in Galasiërs 1:8 verklaar:
“Maar al sou ons of ‘n engel uit die hemel julle ‘n evangelie verkondig in stryd met die wat ons julle verkondig het, laat hom ‘n vervloeking wees!”
Hierdie onverbiddelike vermaning bepaal die korrekte Bybelse postuur vir die Kerk: ‘n onwrikbare weerstand teen enige poging om die finaal oorgelewerde apostoliese leer te korrupteer of deur buite-Bybelse openbarings en menslike gesagstrukture aan te vul. Dit is baie duidelik dat onder andere Heinz Winckler, sy vrou Aletté, Joahandre Potgieter en “profeet” Leon Du Preez baie sterk deur hierdie beweging beïnvloed is.
Heerskappy-redding Ontbloot: ‘n Weerlegging van Matt Mason. Deel 2
In die tweede deel van hierdie artikel ontleed ons Matt Mason (Lion of Fire Ministries) se aanbieding, ‘“Free Grace” Theology EXPOSED… (The HERESY of The 21st Century??)’, op YouTube aan die hand van die Skrif, om sodoende sy dwaalleer asook sy slinkse metodiek te weerlê. In baie gevalle is dit juis die doelbewuste, oneerlike argumentasiemetodes wat dwaalleraars aanwend om mense te verwar, te mislei en — bowenal — met vrees te vervul. Sommige onderwerpe wat in deel een aangespreek is, sal weer kortliks hier aangeraak word. Dit is egter belangrik om hierdie artikel volledig te lees, aangesien daar ander teksgedeeltes is wat Mason as bewys aanhaal, waarvan die waninterpretasies nou vanuit die korrekte kontekstuele raamwerk weerlê word. Onthou, mense se siele is op die spel.
Die Genetiese Dwaling en die “Moderne Uitvinding”
Matt Mason begin sy aanval met die stelling: “This is a modern invention of the 19th century. It was popularized in the 1980s by Zane Hodges.” Hierdie is ‘n klassieke Genetiese Dwaling (Genetic Fallacy), waar ‘n argument verwerp word op grond van sy oorsprong of datum in plaas van sy waarheid. Die waarheid van ‘n leerstelling word bepaal deur: “Wat sê die Skrif?” (Romeine 4:3), nie “Wat sê die kerktradisie?” nie. Ek verdedig nie Zane Hodges nie; daar is trouens baie van wat hy geskryf het waarmee ek glad nie saamstem nie. Die Vrye Genade-boodskap is nie ‘n uitvinding van Zane Hodges nie, maar ‘n terugkeer na die konsekwente toepassing van die apostel Paulus se leerstelling van Sola Fide (geloof alleen). Die feit dat sekere waarhede deur die kerkgeskiedenis verduister is (soos ook met die Reformasie gebeur het), maak dit nie onwaar nie. Om genade “cheap” te noem, is ‘n Strooipop-argument; genade is vir ons verniet (gratis), maar dit was oneindig duur vir Christus. Matt Mason erken self dat hy vanuit ‘n Rooms-Katolieke agtergrond kom en gevolglik ‘n hervormde teologie aanhang. Met reg kan mens hom vra of sy teologie ook nie ‘n een-en-twintigste-eeuse dwaling is nie.”
Lees meer Heerskappy-redding Ontbloot: ‘n Weerlegging van Matt Mason. Deel 2
Heerskappy-redding Ontbloot: ‘n Weerlegging van Matt Mason. Deel 1
Inleiding: Die Historiese Stryd om die Suiwer Evangelie van Genade
Die leser word ten sterkste aangeraai om eerstens die video-aanbieding van Matt Mason op YouTube, getiteld “The Free Grace Gospel Exposed!! (It’s A Mockery Of God’s Grace)”, te kyk alvorens hierdie weerlegging oorweeg word. In sy aanbieding maak Mason die ongefundeerde en ernstige bewering dat diegene wat die Bybelse leer van Vrye Genade huldig, verkondig dat ‘n gelowige straffeloos in sonde kan voortleef sonder enige oortuiging of inspraak van die Heilige Gees. Dit is egter van kritieke belang om te let op die historiese en teologiese ironie van hierdie aanklag, aangesien Mason hiermee presies dieselfde beskuldiging opper as wat die wettiese kritici in die eerste eeu teen die Apostel Paulus se evangelie ingebring het. Paulus verwys spesifiek na hierdie lasterlike gerugte in Romeine 3:8 wanneer hy skryf:
“En moet ons nie liewer sê nie, soos ons gelaster word en soos sommige beweer dat ons sê: Laat ons die kwaad doen, sodat die goed daaruit kan voortkom? Hulle veroordeling is regverdig.”
Paulus was genoodsaak om die evangelie van genade teen hierdie spesifieke karikatuur te verdedig, soos duidelik blyk uit sy skrywe aan die Romeine. In Romeine 6:1 vra hy die retoriese vraag:
“Wat sal ons dan sê? Sal ons in die sonde bly, dat die genade meer kan word?”
Die blote feit dat Matt Mason die Vrye Genade-boodskap van wetteloosheid beskuldig, dien paradoksaal as ‘n bevestiging dat ons dieselfde radikale genadeboodskap as Paulus verkondig, aangesien ‘n evangelie wat op menslike werke of prestasie gebaseer is (Galasiërs 5:11), nooit so ‘n beskuldiging sou uitlok nie. Dit bly ons Godgegewe plig om die evangelie van God se onverdiende genade jaloers te bewaak (Judas 1:3) teen enige lering wat die volbragte werk van Christus met menslike heiligmaking of werke wil vermeng (Romeine 11:6; Galasiërs 3:1-3). In hierdie eerste artikel sal ons Mason se spesifieke definisies en bewerings in die bogenoemde video in diepte analiseer, en dit stelselmatig toets aan die hand van die Skrif se lering oor regverdiging deur geloof alleen (Romeine 4:4-5; Titus 3:5).
Die “Sacred Name”-Beweging: ‘n Skriftuurlike Perspektief
Die moderne obsessie met die fonetiese uitspraak van Goddelike name, bekend as die “Sacred Name”-leerstelling, verteenwoordig ‘n teologiese stroming wat toenemend gewild raak binne groepe wat neig na Hebreeuse Wortels-teologie en wettisisme. Hierdie leerstelling beweer dat die gebruik van die Hebreeuse uitspraak van Jesus se naam (soos “Yahshua” of “Yeshua”) noodsaaklik is vir redding en ware aanbidding, en dat die Griekse naam “Jesus” (Iēsous) van heidense oorsprong is. Vanuit ‘n teologiese en taalkundige perspektief is hierdie standpunt egter onhoudbaar. Die fundamentele dwaling van hierdie siening lê in die verwerping van die geïnspireerde Griekse grondteks van die Nuwe Testament en die ondermyning van die leerstelling van goddelike inspirasie.
Die Gesag van die Griekse Nuwe Testament en Goddelike Inspirasie
Volgens 2 Timótheüs 3:16 is die hele Skrif deur God ingegee.
“Die hele Skrif is deur God ingegee en is nuttig tot lering, tot weerlegging, tot teregwysing, tot onderwysing in die geregtigheid,” (2 Timótheüs 3:16)
Die frase “deur God ingegee” is die vertaling van die Griekse woord theopneustos (God-geblaas). Dit bevestig dat die outeurskap van die Bybel primêr by God berus, alhoewel Hy menslike skrywers en hulle tale (Hebreeus, Aramees en Grieks) gebruik het. Dit is ‘n onomstootlike historiese en teologiese feit dat die Heilige Gees verkies het om die Nuwe Testamentiese openbaring in Koine-Grieks, die lingua franca of wêreldtaal van die eerste eeu, vas te lê. Die grondteks van die Ou Testament is in Hebreeus en Aramees geskryf, aangesien God dit so geïnspireer het. Hy het egter verkies om die Nuwe Testament in Koine-Grieks te laat skryf deur goddelike inspirasie. Indien die gebruik van die Griekse naam Ἰησοῦς (Iēsous) sonde was, of indien dit heidense konnotasies gedra het, sou die Heilige Gees onmoontlik hierdie spesifieke transliterasie in die heilige teks geïnspireer het.