In die moderne charismatiese en neo-charismatiese landskap is een van die mees omstrede praktyke die sogenaamde “oordrag”, “aktivering”, “vrystelling” of “mededeling” (impartation) van die Heilige Gees. Tydens groot samekomste, in gebedslyne, of deur die opleg van hande, word daar dikwels beweer dat ’n spesifieke, “gesalfde” bedienaar die Heilige Gees of ’n bepaalde anointing (salf) van hom- of haarself na ’n ander gelowige kan oordra. Mense val dikwels agteroor, ruk, lag, of getuig van ’n fisiese kragstroom wat deur hulle liggame vloei wanneer hierdie “oordrag” plaasvind.

Die kernvraag wat ons as Bybelgelowiges egter moet vra, is nie: “Werk dit?” of “Het jy iets gevoel nie?” Die absolute outoriteit vir die geloof en praktyk van die Kerk is die Skrif alleen (sola Scriptura). Ons moet vra: “Wat sê die teks in sy konteks?”

As ons die Woord van God bestudeer deur die lens van ’n konsekwente letterlik-grammatikaal-historiese hermeneutiek, word dit vinnig duidelik dat hierdie charismatiese aanspraak op foutiewe eksegese (teksuitleg) berus. Dit is ’n growwe skending van die leer oor die Persoon van die Heilige Gees (Pneumatologie) en die leer van verlossing (Soteriologie). Die Bybel leer nêrens dat gewone Christene – of selfs kerkleiers – die vermoë of die mag besit om die Heilige Gees van hulleself na ’n ander persoon oor te dra nie. Die Heilige Gees is nie ’n kosmiese energie of ’n vloeibare krag wat soos ’n elektriese battery gelaai en herverdeel kan word nie. Hy is die derde Persoon van die Heilige Drie-eenheid.

In die dispensasie van die Kerk (die huidige Genade-bedeling) word die Heilige Gees uitsluitlik deur God self gegee op die presiese oomblik van geloof in die Evangelie van Jesus Christus (Efesiërs 1:13–14).

Lees meer Gees-impartasie: Bybelse Waarheid of Charismatiese Dwaling? →