Heilsweg, Valse leerstellings

Heerskappy-redding Ontbloot: ‘n Weerlegging van Matt Mason. Deel 1

Inleiding: Die Historiese Stryd om die Suiwer Evangelie van Genade

Die leser word ten sterkste aangeraai om eerstens die video-aanbieding van Matt Mason op YouTube, getiteld “The Free Grace Gospel Exposed!! (It’s A Mockery Of God’s Grace)”, te kyk alvorens hierdie weerlegging oorweeg word. In sy aanbieding maak Mason die ongefundeerde en ernstige bewering dat diegene wat die Bybelse leer van Vrye Genade huldig, verkondig dat ‘n gelowige straffeloos in sonde kan voortleef sonder enige oortuiging of inspraak van die Heilige Gees. Dit is egter van kritieke belang om te let op die historiese en teologiese ironie van hierdie aanklag, aangesien Mason hiermee presies dieselfde beskuldiging opper as wat die wettiese kritici in die eerste eeu teen die Apostel Paulus se evangelie ingebring het. Paulus verwys spesifiek na hierdie lasterlike gerugte in Romeine 3:8 wanneer hy skryf:
“En moet ons nie liewer sê nie, soos ons gelaster word en soos sommige beweer dat ons sê: Laat ons die kwaad doen, sodat die goed daaruit kan voortkom? Hulle veroordeling is regverdig.”

Paulus was genoodsaak om die evangelie van genade teen hierdie spesifieke karikatuur te verdedig, soos duidelik blyk uit sy skrywe aan die Romeine. In Romeine 6:1 vra hy die retoriese vraag:
“Wat sal ons dan sê? Sal ons in die sonde bly, dat die genade meer kan word?”
Die blote feit dat Matt Mason die Vrye Genade-boodskap van wetteloosheid beskuldig, dien paradoksaal as ‘n bevestiging dat ons dieselfde radikale genadeboodskap as Paulus verkondig, aangesien ‘n evangelie wat op menslike werke of prestasie gebaseer is (Galasiërs 5:11), nooit so ‘n beskuldiging sou uitlok nie. Dit bly ons Godgegewe plig om die evangelie van God se onverdiende genade jaloers te bewaak (Judas 1:3) teen enige lering wat die volbragte werk van Christus met menslike heiligmaking of werke wil vermeng (Romeine 11:6; Galasiërs 3:1-3). In hierdie eerste artikel sal ons Mason se spesifieke definisies en bewerings in die bogenoemde video in diepte analiseer, en dit stelselmatig toets aan die hand van die Skrif se lering oor regverdiging deur geloof alleen (Romeine 4:4-5; Titus 3:5).

Lees meer Heerskappy-redding Ontbloot: ‘n Weerlegging van Matt Mason. Deel 1 →
Politieke Dwalings

Julius Malema Verhef die Marxisme tot ‘n Funksionele Afgod

Die Transformasie van Marxisme tot Afgodery


Marxisme is fundamenteel nie bloot ‘n ekonomiese of politieke teorie nie, maar ‘n omvattende eskatologiese (toekomsverwagting) godsdiens wat die transendente God met die materiële proses van die geskiedenis vervang. Vanuit ‘n teologiese en sosiologiese perspektief transformeer Julius Malema die Marxisme deur gebruik te maak van die meganisme van sistemiese afguns. In hierdie ideologiese raamwerk word die “onderdrukte” verhef tot die status van ‘n nuwe heilige, terwyl die “onderdrukker” gereduseer word tot die vergestalting van die absolute bose. Hierdie gevaarlike dualisme vervang die Bybelse konsep van sonde—wat ‘n universele morele gebrek in alle mense is—met ‘n kunsmatige sosio-ekonomiese status. Dit ontken die transendente waarheid dat alle mense, ongeag hul klas of ras, as beelddraers van God (Imago Dei) verantwoordelik is vir hul eie morele dade. In plaas van Bybelse verlossing, word ‘n vals verlossing gesoek deur die onteiening van eiendom, wat neerkom op die direkte en institusionele verbreking van die agste en tiende gebooie. Die Woord van God is onomwonde in Eksodus 20:15 en 17: “Jy mag nie steel nie… Jy mag nie jou naaste se huis begeer nie.”
Deur rykdom-herverdeling as ‘n morele imperatief voor te stel, word Mammon—die afgod van materiële rykdom—nie verwerp nie, maar juis aanbid deur ‘n obsessiewe fokus op die beslaglegging daarvan.

Lees meer Julius Malema Verhef die Marxisme tot ‘n Funksionele Afgod →
Eskatologie, Profesie

Dan.9:24-27 en Israel se Sewentig Jaarweke


Die Historiese en Literêre Agtergrond van die Profesie


Die negende hoofstuk van Daniël begin met ‘n spesifieke tydsaanduiding en ‘n historiese verwysing wat krities is vir die korrekte verstaan van die profetiese tydlyn. Daniël, wat homself in die Babiloniese ballingskap bevind het, was besig met ‘n indringende studie van die geskrifte van die profeet Jeremia. Hy het tot die besef gekom dat die sewentig jaar van verwoesting vir Jerusalem, soos deur Jeremia voorspel, feitlik ten einde geloop het. Hierdie insig het hom gedryf tot ‘n intense tydperk van verootmoediging deur gebed, vas en korporatiewe skuldbelydenis namens sy volk. Terwyl hy nog in gebed was, het die engel Gabriël aan hom verskyn om aan hom goddelike insig te verleen aangaande die toekoms van Israel. Dit is noodsaaklik om te begryp dat die antwoord wat Daniël ontvang het, die onmiddellike herstel uit die ballingskap oorskry het; dit het ‘n veel breër tydsraamwerk ontsluit wat strek tot by die finale vestiging van die aardse Messiaanse Koninkryk. Die Hebreeuse term vir “weke” is shabua, wat letterlik “sewes” beteken. In hierdie spesifieke konteks verwys dit onteenseglik na “sewes van jare” (jaarweke), wat ‘n totale profetiese tydperk van 490 jaar daarstel. Dit is van uiterste belang dat die leser die illustrasie “Daniël se Sewentig Jaarweke” saam met hierdie artikel bestudeer.

Lees meer Dan.9:24-27 en Israel se Sewentig Jaarweke →
Christelike Leerstellings, Eskatologie

Die Belofte van Israel se Nasionale Herstel in Deuteronomium


In die bestudering van die Heilige Skrif is dit van kardinale belang om die Woord van die waarheid reg te sny. As gelowiges wat erns maak met Sola Scriptura, moet ons waak teen die algemene neiging in moderne teologie om die onderskeid tussen Israel en die Kerk te vervaag. Hierdie artikel dien as ’n diepgaande ondersoek na die aard van die Koninkryk van God, die onvoorwaardelike verbonde met Israel, en die spesifieke nasionale tugtiging wat God oor Sy volk bring. Ons benadering is streng grammatikaal-histories, wat beteken dat ons die teks lees soos dit geskryf is, sonder om allegoriese betekenisse daaraan toe te dig wat die oorspronklike outeurs nie bedoel het nie. Dit is noodsaaklik om dwalinge soos Vervangingsteologie, die “Kingdom Now”-teologie en Heerskappy Verlossing (Lordship Salvation) te weerlê deur die lig van die Skrif helder te laat skyn.

Lees meer Die Belofte van Israel se Nasionale Herstel in Deuteronomium →
Die Kerk, Eskatologie

Die Wegraping, die VSA en die Opkoms van die Antichris


Die Vraag oor die Einde van die Kerkbedeling

Baie mense wonder tans of ons werklik aan die einde van die Kerkdispensasie staan. Die rede wat tot hierdie gevolgtrekking aanleiding gegee het, is die Verenigde State van Amerika se oorweldigende militêre en finansiële mag. As ons egter die einde van die Kerkbedeling probeer koppel aan die militêre mag van ‘n spesifieke land, loop ons die gevaar om die fokus te verskuif vanaf die verwagting van Christus na die monitering van politieke verwikkelinge. In die dispensasionele eskatologie glo ons aan die leerstelling van “imminensie”—die oortuiging dat die wegraping van die ware Kerk op enige oomblik kan plaasvind sonder dat enige spesifieke teken eers vervul hoef te word. Die Kerk is nie bestem vir die Toorn van die Verdrukking nie; 1 Tessalonisense 5:9 bevestig hierdie kosbare waarheid:
“Want God het ons nie bestem tot toorn nie, maar om die saligheid te verkry deur onse Here Jesus Christus.”

Die Volheid van die Heidene

Die afsluiting van die Kerkdispensasie word nie deur menslike faktore soos die bruto binnelandse produk of die militêre kapasiteit van ‘n aardse moondheid bepaal nie, maar berus uitsluitlik op die bereiking van die “volheid van die heidene”—’n spesifieke getal verlostes wat slegs aan God bekend is. Paulus skryf in Romeine 11:25:
“Want ek wil nie hê, broeders, dat julle hierdie verborgenheid nie moet weet nie, sodat julle nie eiewys mag wees nie: dat die verharding ten dele oor Israel gekom het totdat die volheid van die heidene ingegaan het.”
In die konteks van Romeine 11 bespreek die apostel die tydelike opsy-setting van nasionale Israel sodat die Evangelie na die heidennasies kan gaan. Hierdie “volheid van die heidene” verwys na die voltooiing van die Kerk (die Liggaam van Christus) deur die verkondiging van die Evangelie van God se genade. Eers wanneer hierdie spesifieke getal bereik is, sal die Wegraping plaasvind en sal God weer Sy profetiese horlosie met Israel begin laat tik vir die sewentigste week van Daniël. Daarom is dit van uiterste belang dat die Kerk getrou bly aan haar roeping om die Evangelie van genade te verkondig, terwyl ons in afwagting leef op die vervulling van die getal van die heidene, waarna die Here ons deur die voorverdrukkingswegraping sal kom haal.

Lees meer Die Wegraping, die VSA en die Opkoms van die Antichris →
Politieke Dwalings

Die politieke filosofie van die ANC: ‘n Skriftuurlike Perspektief


Die Teologiese en Filosofiese Grondslag van die Nasionale Demokratiese Revolusie

Om die politieke filosofie van die African National Congress (ANC) te analiseer deur die lens van die Skrifte, vereis dat ons dieper kyk as bloot dag-tot-dag korrupsie of administratiewe verval. Ons moet die onderliggende wêreldbeskouing identifiseer wat die party dryf, naamlik die Nasionale Demokratiese Revolusie (NDR), en dit toets aan die Skrif. Die fundamentele dwaling lê in die verheffing van die staat en die party tot ‘n messiaanse status, ‘n konsep wat as Statisme bekend staan. In hierdie raamwerk word die staat nie gesien as ‘n dienaar van God om orde te handhaaf nie, maar as die primêre agent van menslike verlossing en voorsiening. Dit is ‘n direkte oortreding van die Eerste Gebod, aangesien dit die vertroue wat aan God verskuldig is, na ‘n sekulêre instelling verplaas. Die Bybel waarsku uitdruklik teen hierdie vertroue in menslike instellings in Psalm 146:3:
“Vertrou nie op prinse, op die mensekind by wie geen heil is nie.”
Die ANC se filosofie funksioneer dikwels as ‘n sekulêre godsdiens waar die politieke bevryding gelykgestel word aan eskatologiese verlossing, wat die transendente God vervang met ‘n immanente politieke utopie.

Lees meer Die politieke filosofie van die ANC: ‘n Skriftuurlike Perspektief →
Valse leerstellings

Die “Sacred Name”-Beweging: ‘n Skriftuurlike Perspektief


Die moderne obsessie met die fonetiese uitspraak van Goddelike name, bekend as die “Sacred Name”-leerstelling, verteenwoordig ‘n teologiese stroming wat toenemend gewild raak binne groepe wat neig na Hebreeuse Wortels-teologie en wettisisme. Hierdie leerstelling beweer dat die gebruik van die Hebreeuse uitspraak van Jesus se naam (soos “Yahshua” of “Yeshua”) noodsaaklik is vir redding en ware aanbidding, en dat die Griekse naam “Jesus” (Iēsous) van heidense oorsprong is. Vanuit ‘n teologiese en taalkundige perspektief is hierdie standpunt egter onhoudbaar. Die fundamentele dwaling van hierdie siening lê in die verwerping van die geïnspireerde Griekse grondteks van die Nuwe Testament en die ondermyning van die leerstelling van goddelike inspirasie.

Die Gesag van die Griekse Nuwe Testament en Goddelike Inspirasie

Volgens 2 Timótheüs 3:16 is die hele Skrif deur God ingegee.
“Die hele Skrif is deur God ingegee en is nuttig tot lering, tot weerlegging, tot teregwysing, tot onderwysing in die geregtigheid,” (2 Timótheüs 3:16)
Die frase “deur God ingegee” is die vertaling van die Griekse woord theopneustos (God-geblaas). Dit bevestig dat die outeurskap van die Bybel primêr by God berus, alhoewel Hy menslike skrywers en hulle tale (Hebreeus, Aramees en Grieks) gebruik het. Dit is ‘n onomstootlike historiese en teologiese feit dat die Heilige Gees verkies het om die Nuwe Testamentiese openbaring in Koine-Grieks, die lingua franca of wêreldtaal van die eerste eeu, vas te lê. Die grondteks van die Ou Testament is in Hebreeus en Aramees geskryf, aangesien God dit so geïnspireer het. Hy het egter verkies om die Nuwe Testament in Koine-Grieks te laat skryf deur goddelike inspirasie. Indien die gebruik van die Griekse naam Ἰησοῦς (Iēsous) sonde was, of indien dit heidense konnotasies gedra het, sou die Heilige Gees onmoontlik hierdie spesifieke transliterasie in die heilige teks geïnspireer het.

Lees meer Die “Sacred Name”-Beweging: ‘n Skriftuurlike Perspektief →
Christelike Leerstellings, Valse leerstellings

Ontleding van Menorah Tabernakel en die Hebreeuse Wortels-dwaling


Inleiding: Die Soeke na Wortels en die Gevaar van die Wet

In die hedendaagse kerklike landskap is daar ‘n groeiende fassinasie met die Joodse agtergrond van die Christelike geloof. Dit is op sigself nie negatief nie; ‘n deeglike kennis van die Ou Testamentiese gebruike verryk ons begrip van die Messias. Ewenwel het daar vanuit hierdie belangstelling ‘n beweging ontstaan wat bekend staan as die “Hebreeuse Wortels-beweging” (Hebrew Roots Movement). ‘n Prominente figuur in hierdie kring, spesifiek binne die Suid-Afrikaanse konteks, is Frik Weideman van Menorah Tabernakel.

Hoewel die verklaarde doelwit van Frik Weideman is om die “verkeerde teologie van Egipte en Babilon” te sloop, toon ‘n indringende analise van sy leringe, boeke en preke dat hy ‘n teologiese sisteem verkondig wat die gelowige terugbring onder die juk van die Wet van Moses. Deur die lens die skrif alleen sal hierdie artikel aantoon dat Frik Weideman se leringe nie ‘n “dieper waarheid” is nie, maar ‘n herlewing van die dwaling wat die apostel Paulus in die brief aan die Galasiërs bestry het.

Die kernprobleem is drieledig:

1. Hermeneutiek: ‘n Allegoriese interpretasie van die Tabernakel instede van die Letterlik-Grammatikaal-Historiese Interpretasie.

2. Soteriologie: ‘n Vermenging van geloof en werke (wetsonderhouding) vir finale verlossing of “bruidstatus”.

3. Ekklesiologie: Die uitwissing van die onderskeid tussen Israel en die Kerk.

Lees meer Ontleding van Menorah Tabernakel en die Hebreeuse Wortels-dwaling →
Vraag en antwoord

Is dit verkeerd om Christusfees op 25 Desember te vier?

Vraag: Goeie dag Vicus,

Ek hoop en glo dit gaan goed met jou.

Laat my eerstens toe om jou te bedank vir die insiggewende artikels wat jy op jou webtuiste “dieskrifte.org” deel, deur die leiding van die Heilige Gees. Ek besoek die webtuiste gereeld en het by meer as een geleentheid, oortuiging en bevestiging ontvang uit ‘n artikel op een of ander kwel vraag wat by my op gekom het. Gister 25 Desember 2025 het ek jou artikel oor “Christusfees Boodskap: Christus ons Bloedverwant-Losser” gelees, en is bemoedig met die lees daarvan asook die teks gedeeltes wat jy aangehaal het uit die skrif.

Graag wil ek die volgende video skakel met jou deel as jy tyd het om daarna te kyk, indien moontlik vir my jou opinie daaroor kan gee. Die skakel van die video is deur my suster op haar Whattsapp status gedeel, rondom Kersfees; https://youtu.be/hKlNkHpZdtM?

Geseënde dag vir jou.

Groete,

Antwoord: Dit is ‘n kritiese vraagstuk wat dikwels tot grootskaalse verwarring lei. Ek verkies om kersfees Christusfees te noem wat die fokus op die Here Jesus Christus plaas. Ek verstaan egter wat jou vraag bedoel. Na my mening is pastoor Frik Weideman van Menorah Tabernakel ‘n eksponent van die Hebreeuse Wortel-dwaalleer. Hulle identifiseer hulle hulself as ‘n “Messiaanse Pinkster-bediening” wat die onderhouding van die Torah, die Sabbat en die Joodse feeste (soos die Pesach/Pasga) as noodsaaklik vir die gelowige se wandel beskou. Menorah Tabernakel verklaar dat die “hele Bybel van Genesis tot Openbaring op elkeen van ons van toepassing is.” Dit is ‘n ernstige hermeneutiese fout. Hoewel die hele Bybel vir ons is (as lering), is die hele Bybel nie aan ons (as die Kerk) geskryf nie. Ek sal binnekort ‘n artikel op die webtuiste publiseer waarin hul leerstellings in die lig van die Skrif geanaliseer word. Na voltooiing sal ek dit beskikbaar stel sodat ander gelowiges eweneens gewaarsku kan word.

Baie mense beweer dat ‘n mens nie Christusfees op 25 Desember mag vier nie, aangesien dit tradisioneel ‘n heidense feesdag was. Hierdie individue ontsien dikwels geen moeite om te demonstreer hoe goddeloos die heidene se optrede tydens hierdie feesdae was nie (wat inderdaad die geval was). ‘n Mens kan egter nie hierdie feit gebruik om Christene te verbied om Christus se geboorte op hierdie spesifieke dag te herdenk bloot omdat dit moontlik heidense wortels of assosiasies het nie. Indien ‘n mens hierdie redenering konsekwent sou toepas, sou dit beteken dat Christene op geen dag van die week God sou kon aanbid of dit as ‘n Christelike feesdag sou kon vier nie, aangesien byna elke dag histories met een of ander vorm van afgodery geassosieer sou kon word. Elke dag van die week is byvoorbeeld na die een of ander afgod vernoem.

Lees meer Is dit verkeerd om Christusfees op 25 Desember te vier? →
Christelike Leerstellings, Profesie

Wêreldse vs. Bybelse Geskiedsfilosofie: ‘n Skriftuurlike Perspektief

‘n Boodskap vir die nuwejaar. Die studie van die geskiedenis is nie bloot die memorisering van datums en gebeure nie; dit is die soeke na betekenis. Die fundamentele vraag is: Het die geskiedenis ‘n doel, of is dit ‘n toevallige sameloop van omstandighede? Die dominante sekulêre filosofieë raam menslike gebeure deur immanente oorsake en menslike agentskap. Hierteenoor hermodelleer die Bybelse filosofie die geskiedenis as lineêr, voorsienig en teleologies (doelgerig) — georden volgens God se geopenbaarde raadsplan en volvoer in Christus.

Hieronder bestudeer en vergelyk ons die sekulêre (wêreldse) beskouing met die Bybelse (God-gesentreerde) beskouing.

Lees meer Wêreldse vs. Bybelse Geskiedsfilosofie: ‘n Skriftuurlike Perspektief →

Wat sê die Skrifte