’n Baie algemene verwarring in die breë kerklike landskap is die idee dat ’n mens eers in water gedoop moet word alvorens jy die Heilige Gees kan ontvang of gered kan word. Hierdie beskouing – wat dikwels ‘doopsaligheid’ genoem word en in werklikheid ’n evangelie van werke is – steun swaar op ’n oppervlakkige lees van Handelinge 2:38. Wanneer ’n mens egter die goue reël van Skrifuitleg toepas – naamlik dat die Skrif homself nie kan weerspreek nie – en Handelinge 2:38 deur ’n konsekwente letterlik-grammatikaal-historiese lens ontleed, sien ons ’n gans ander prentjie.

Volgens die Skrif weet ons dat verlossing ’n absolute, vrye geskenk is wat slegs deur geloof alleen in Christus alleen ontvang word (Efesiërs 2:8-9). Geen menslike werk of uiterlike ritueel, insluitend die waterdoop, kan bydra tot die ewige lewe of die inwoning van die Heilige Gees nie. Die leser word aangeraai om ook die artikel “Gees-impartasie: Bybelse Waarheid of Charismatiese Dwaling?” te lees.

In hierdie artikel gaan ons daardie ryk teologiese gronde stapsgewys bestudeer en uiteensit. Ons sal kyk na die absolute harmonie tussen die apostels en die spesifieke historiese konteks van Handelinge 2, en sien hoe Efesiërs 1:13 as die universele anker dien vir hoe ’n mens vandag die Gees ontvang.