Wedergeboorte, Heilimaking en die Vleeslike Gelowige

Daar bestaan ‘n tragiese en wydverspreide misvatting in die hedendaagse Christendom: die gedagte dat die verloop van tyd op ‘n kalender outomaties gelykstaan aan geestelike groei. Baie kerkgangers leef onder die wanindruk dat die aantal jare wat verloop het sedert hulle wedergeboorte, hul geestelike volwassenheid bepaal. Die Bybel skilder egter ‘n heeltemal ander, skokkende prentjie. Om ‘n Christen te word, gebeur in ‘n enkele oomblik van genade; om ‘n volwasse Christen te word, is ‘n lewenslange, veeleisende proses van geestelike ontwikkeling. Baie gelowiges sit al dekades lank in die kerkbanke, maar hulle dra steeds geestelike doeke, drink steeds geestelike melk en reageer op die lewe soos onvolwasse kinders.

Ten einde geestelike volwassenheid korrek te verstaan, moet ons dit streng vanuit ‘n grammatikaal-historiese hermeneutiek benader en die fundamentele verskil tussen redding en heiligmaking handhaaf. Redding is die vrye, onverdiende geskenk van God (Efesiërs 2:8-9; Romeine 3:24) wat op die oomblik ontvang word wanneer ‘n mens in Jesus Christus as Verlosser glo (Johannes 3:16; Handelinge 16:31; Efesiërs 1:13-14). Volwassenheid, daarteenoor, is die progressiewe ontwikkeling van Christus-gelykvormige denke (Romeine 12:2; 1 Korintiërs 2:16), Goddelike verwysingsraamwerk, karakter en gedrag deur die werk van die Heilige Gees (2 Korintiërs 3:18; Galasiërs 5:22-23) en die volhardende toepassing van God se Woord (Hebreërs 5:14; 2 Timótheüs 3:16-17; Jakobus 1:22).